گاهی انسان در مسیرِ زندگی، بین همه‌ ابهام‌ها و دودلی‌ها، به یک تکیه‌گاه فکری نیاز دارد

همسفر زهرا 

گاهی انسان در مسیرِ زندگی، بین همه‌ ابهام‌ها و دودلی‌ها، به یک تکیه‌گاه فکری نیاز دارد، کسی که بلد باشد نشنیده‌ها را بفهمد و بی‌‌قضاوت فقط «راه» را نشان دهد. شما برای من همان آدم بودید، نه فقط راهنما، بلکه یک دوستِ واقعی! هر بار که ناامید شدم یا حس کردم راهی نیست، حرف‌های شما مثل بادی از امید در دلم وزید. با صبوریتان یادم دادید که اشتباه، بخشی از یاد گرفتن است و سکوت، همیشه نشانه‌ ضعف نیست، گاهی یعنی «دارم فکر می‌کنم، دارم رشد می‌کنم». شاید هیچ‌وقت نفهمیدید چقدر اثرتان در مسیرِ من پررنگ بوده است، ولی من هر وقت قدمی با اعتماد برمی‌دارم، یادم می‌آید اون اعتماد از کجا آمده است؛ از حمایت و همراهی شما، نه فقط راه نشون دادید، بلکه جرأتِ قدم گذاشتن توی اون راه رو هم در من زنده کردید. برای همین، همیشه یک جای مخصوص توی قلبم با احترام و صمیمیت برای شما خالیه. ممنونم از همه‌ی لبخندها، صبوری‌ها و لحظه‌هایی که ساده از کنارم رد نشدید. بودن شما یه برکت بود ، که هیچ‌وقت فراموش نمی‌شود.

همسفر زهرا 

هفته راهنما، برای من یادآور همان جادهٔ‌ صبوری است که با هر گامِ کوچکی که برمی‌داریم، روشن‌تر می‌شود. راستی، چه حسّی بالاتر از این که بدانیم کسی هست که چون چراغی آرام در کنارمان می‌ایستد و بدون جار و جنجال، ما را به خانهٔ امید هدایت می‌کند؟ راهنماها در این مسیر با کلامی آرام، با نگاهی که با سختی‌هایمان همراه می‌شود، با گشوده نگه داشتن دستانشان در لحظه‌هایِ بی‌اعتمادی. آن‌ها به ما آموخته‌اند که گاه باید با صبر به گره‌های دل بنگریم و گاه با صداقت به حقیقتِ، تغییر نگاه کنیم. هر جلسه، هر نشست، هر لبخندِ ساده و هر شنیدنِ دردِ دیگری، در ذهنم خط می‌خورد ، یادِ‌شأنِ را تازه می‌کند؛ خدمت بی‌انتها به انسان‌ها، بدون چشم داشت.

در این هفته، به یاد آنِانی می‌افتم که شب‌ها را بیدار می‌نشینند تا از روزِ فردا برای ما سنگِ‌راهی بسازند؛ که با تجربه‌هایشان، از ناامیدیِ امروز، پلِ روشنِ فردا می‌سازند. با هر گفت‌وگو، آنان به ما می‌آموزند که اگر گام درستی برمی‌داریم، نتیجه‌اش نه فقط بهبودِ خودمان، بلکه آرامشِ خانه‌ها و دلِ خانواده‌هاست. و از همه بیش‌تر به این باور می‌رسم که راهنما، تنها راهنمایِ مسیرِ منحرفِ من نیست؛ او راهنما و همسفرِ قلبِ هر کس است، که جست‌وجویِ راهی امن را در جادهٔ زندگی آغاز کرده است. 

این هفته، از اعماقِ خانهٔ دلم می‌خواهم از تمامیِ راهنماها تشکر کنم. از صبری که رنگِ زندگی را عوض می‌کند، از دقتِ نگاهِشان به هر نیازِ رو به رو، از قولِ آرامِشان که بارِ سنگینِ ترس را سبک می‌کند. سپاس از اینکه با هر کلامِ صادقِتان، به ما یاد می‌دهید، که تغییر ممکن است و آغازِ دوباره، هرگز دیر نیست. باشد که در این هفته، با قدردانیِ قلبی به حضورِ شما نگاه کنیم و به یادِ روزهایی باشیم که با همراهیِ شما، دوباره یاد گرفتیم که انسان‌ها توانِ تغییر دارند. و منِ یادگرفتم، به امیدِ ادامهٔ سفر، با دلِ سپاسگزار، بر می‌خیزم و با صدایی آرام می‌گویم: ممنونم، راهنمای من؛ شما چراغی هستید که هر شبِ تار، می‌تواند به روشناییِ فردا تبدیل شود.

رابط خبری: همسفر محبوبه  رهجوی راهنما همسفر ملیحه (لژیون پنجم)
ارسال: همسفر آذر رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون سوم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی رضوی