چراغدار باور به توانستن

به نام قلب‌های بزرگی که بی‌صدا‌ جهان ما را تغییر می‌دهند. در این هفته که نام شما بر زبان‌ها جاری است و کلمات معمولی برای آنچه که در سینه‌ام موج می‌زنند، کافی نیستند. راهنمای عزیز‌ شما بیش از یک نقش بودید، شما تبدیل شدید به بعد پنهان در زندگی ما. به یاد می‌آورم روزهایی که مسیر پیش رویم غرق در تاریکی بودم پر از تردید، ترس و ناشناختگی همه‌چیز تار بود و هر قدمم لرزان، در آن لحظات دست‌های شما از دل آن مه به سویم آمد. آن دست‌ها نه برای یاری دادن؛ بلکه برای اطمینان دادن بودند و برای اینکه بگویند: نگاه کن زمین‌ زیر پای تو هنوز محکم است.

شما نه تنها مسیر؛ بلکه جرئت قدم برداشتن در آن مسیر را به ما هدیه دادید. زیبایی راهنمایی شما در این است که ما را فراتر از اعمال ظاهریمان دیدید. شما حرف‌ها و کارهای ما را ندیدید، شما نیاز روح ما را حس کردید. شما به‌جای شنیدن صدای فریاد، زمزمه‌های پنهان دل ما را شنیدید. هر نصیحت شما چکیده‌ای از تجربه‌ای عمیق بود که با مهربانی ناب در هم آمیخته بود و مستقیماً در قلب ما جا گرفت. آنچه به ما دادید راه‌حل زودگذر نبود؛ بلکه یک عادت قلبی بود. اکنون زمانی که با چالشی روبه‌رو می‌شویم، بخشی از ذهنمان ناخودآگاه به سمت آموخته‌های شما بازمی‌گردد. شما در ما نهادینه شده‌اید و این میراث ارزشمند تمرینی است که می‌توانیم در طول عمرمان حمل کنیم. شما کسی هستید که می‌دانید یک کلمه تشویق می‌تواند بذر امید را در دل‌های کوچک بکارد و یک گوش شنوا می‌تواند بار سنگینی را از شانه‌های ما بردارد.

شما مرز بین آنچه هستیم و آنچه می‌توانیم باشیم را پل می‌زنید، سپاسگزاریم که صبر کردید شکوفا شویم. سپاسگزاریم که زیبایی‌های درونمان را دیدید؛ حتی زمانی که ما خودمان آن‌ها را باور نداشتیم. راهنمای عزیز، شما چراغدار باور به توانستن بودید. این هفته را به شما تقدیم می‌کنیم، به‌خاطر تمام لحظاتی که با قلبی مهربان ما را راهنمایی کردید. با عشقی عمیق و احترامی بی‌انتها.

نویسنده: همسفر مژگان رهجوی راهنما همسفر فهیمه (لژیون یازدهم)
رابط خبری: همسفر صنم رهجوی راهنما همسفر فهمیه (لژیون یازدهم)
ویرایش و ارسال: همسفر فاطمه رجوی راهنما همسفر سپیده (لژیون اول) (دبیرسایت)