ایمان، باور به مسیری است که در آن حرکت می‌کنیم

جلسه پنجم از دوره اول کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره 60 نمایندگی ورامین با استادی راهنمای محترم مسافر حسن، نگهبانی مسافر محسن و دبیری مسافر روح الله با دستور جلسه: "هفته همسفر: نقش همسفران خانم و آقا، در درمان اعتیاد مسافران" چهارشنبه 8 بهمن ماه ۱۴۰۴ ساعت 15 آغاز به کار کرد.

سلام دوستان، حسن هستم، مسافر.
بار دیگر از گروه مرزبانی، ایجنت محترم، نگهبان و دبیر ارجمند سپاسگزارم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا در این جایگاه حضور داشته باشم و در کنار خدمت، آموزش بگیرم.
موضوع سخنم وادی سیزدهم است: «پایان هر نقطه سرآغاز خط دیگری است.» هر آغازی پایانی دارد و هر پایانی، آغازی دوباره است. اگر مسیری را به‌درستی و شایستگی به پایان برسانیم، همه‌چیز تمام نمی‌شود؛ بلکه وارد مرحله‌ای تازه، پله‌ای بالاتر و جایگاهی نو می‌شویم.
روزی تصمیم گرفتم وارد کنگره شوم و اعتیادم را درمان کنم. طبق پروتکل راهنما، پله‌ها را طی کردم؛ هر پله، روزی آغاز بود و روزی پایان شد و بلافاصله پله بعدی شروع گردید. سفر اول به پایان می‌رسد و سفر دوم آغاز می‌شود. سپس آرام‌آرام جایگاه‌های خدمتی را تجربه می‌کنیم؛ از مهمانداری و آبدارخانه تا دبیری، نگهبانی، استادی، مرزبانی، نشریات، راهنمایی، ایجنت و دیده‌بانی. همه این مراحل به ما می‌آموزد که پایان، شروعی دوباره است و رشد، مسیری پیوسته دارد.
وادی سیزده از تغییر، تبدیل و ترخیص سخن می‌گوید. تغییر و تبدیل زمانی نتیجه می‌دهد که به ترخیص منتهی شود. پیش از ورود به کنگره، بارها تغییر کردم؛ حتی مدتی مصرف نداشتم و ظاهراً تبدیل هم شدم، اما چون ترخیص نشده بودم، دوباره به چرخه اعتیاد بازگشتم. در کنگره آموختم که این سه مؤلفه باید هم‌زمان و کامل انجام شود؛ همانند بسیاری از مفاهیم که در قالب مثلث آموزش داده می‌شوند.
کنگره ۶۰ با آموزش جهان‌بینی، راه درست زندگی را به ما می‌آموزد. از طریق راهنما، جزوات جهان‌بینی، کتاب 60 درجه زیر صفر، عشق، ۱۴ مقاله و سایر منابع آموزشی، مسیر تفکر صحیح را فرا می‌گیریم. حتی در حوزه‌هایی مانند تغذیه سالم نیز آموزش‌های علمی ارائه می‌شود تا جسم و روان ما در تعادل قرار گیرد.
در سفر اول، با مصرف داروی OT، سیستم شبه‌افیونی جسم به‌تدریج ترمیم می‌شود و روان نیز به تعادل نزدیک می‌گردد؛ اما بخش اساسی، اصلاح جهان‌بینی است. اگر نگاه و نگرش ما اصلاح نشود، درمان کامل نخواهد بود.
وادی سیزده به ما می‌آموزد که در مسیر، تنها منتظر پایان نباشیم. اگر مسافر سفر اول باشم و فقط در انتظار گل رهایی بمانم، از مسیر لذت نخواهم برد؛ اما اگر در طول ده یا یازده ماه سفر، از آموزش و رشد خود لذت ببرم، آن‌گاه مثلث زندگی کامل می‌شود.
از مثلث عشق سخن گفته می‌شود: عقل، ایمان و محبت. عقل جهت درست را نشان می‌دهد؛ اگر حس آلوده نباشد، عقل هرگز اشتباه نمی‌کند. ایمان، باور به مسیری است که در آن حرکت می‌کنیم و دیدن الگوهایی که این راه را با موفقیت پیموده‌اند. محبت، که در وادی چهاردهم به آن پرداخته می‌شود، نیروی پیش‌برنده این مسیر است.
هدف نهایی، رسیدن به تعادل است؛ تعادلی در جسم، روان و جهان‌بینی تا بتوانیم زندگی سالم و مسئولانه‌ای را تجربه کنیم.
از توجه شما سپاسگزارم.