قدردانی، نشانه بلوغ و آگاهی رهجو

جلسه سیزدهم از دوره سوم کارگاه‌های آموزشی کنگره ۶۰، ویژه مسافران نمایندگی کارون، با استادی مسافر شارود، نگهبانی مسافر سهند و دبیری مسافر رضا با دستور جلسه «هفته راهنمایان (DST، تازه‌واردین، ویلیام، جونز، ورزش، موسیقی) » یکشنبه بیست و ششم بهمن‌ماه ۱۴۰۴ ساعت ۱۶ برگزار شد.

سخنان استاد:

دستور جلسه این هفته «هفته راهنما» است. به عنوان یک مسافر و رهجو، همواره باید قدردان کنگره باشم؛ زیرا این مجموعه فرصتی ارزشمند برای سپاسگزاری و قدردانی از کسانی فراهم می‌کند که واژه‌ای به ما می‌آموزند، راه را نشان می‌دهند و دست ما را از تاریکی‌ها می‌گیرند. کنگره بر پایه تحقیق و آموزش بنا شده است؛ ابتدا دلایل هر اقدام را تبیین می‌کند، سپس روش انجام آن را آموزش می‌دهد و آنگاه اجرا می‌کند. این نظم و منطق، جایگاه قدردانی را برای ما روشن‌تر می‌سازد.

در کنگره چهار هفته به منظور قدردانی تعیین شده است: هفته راهنما، هفته دیده‌بان، هفته ایجنت و مرزبان، و هفته همسفر. گاه ممکن است این پرسش برای ما مطرح شود که چرا باید از راهنما قدردانی کنیم؛ اما کنگره حتی شیوه صحیح قدردانی را نیز به ما می‌آموزد. منِ نوعی بیست‌وپنج سال در تاریکی اعتیاد زندگی کردم؛ سال‌هایی که حتی نزدیک‌ترین افراد نیز از من فاصله گرفتند. مسیرهای بسیاری را برای رهایی آزمودم، اما نتیجه‌ای حاصل نشد؛ زیرا رمز و کلید درمان را نیافته بودم و راه‌ها نادرست بود. زمانی که وارد کنگره شدم، راهنما با آغوش باز مرا پذیرفت و هرآنچه آموخته بود، با بیانی ساده و شیوا در اختیارم قرار داد و دست مرا گرفت تا از تاریکی خارج شوم.

راهنما صرفاً یک دوست، برادر یا پدر نیست؛ راهنما، راهنماست و هیچ واژه‌ای جای آن را نمی‌گیرد. او تمام تاریکی‌ها را طی کرده، به درمان و آرامش رسیده و اکنون بر قله رهایی ایستاده است و مسیر را گام‌به‌گام نشان می‌دهد تا رهجو نیز به همان قله برسد. کنگره با تعیین هفته راهنما فرصتی فراهم کرده است تا ما وظیفه خود را در قبال قدردانی به‌جا آوریم. این امر یک نیاز برای راهنما نیست، بلکه نیازی برای رشد و تعالی خود ماست.

همواره بر خود لازم دانسته‌ام که در هفته راهنما، بدون استثنا، با تماس تلفنی و در صورت امکان حضوری، از راهنمایانم قدردانی کنم. این موضوع برای من یک اصل و وظیفه است؛ همانند حکایتی که می‌گوید فردی با وجود آنکه همسرش مبتلا به آلزایمر بود و او را نمی‌شناخت، می‌گفت: «او مرا نمی‌شناسد، اما من که می‌دانم او چه کسی است.» راهنما نیز شاید نیازی به قدردانی ما نداشته باشد، اما ما به این سپاسگزاری نیازمندیم. قدردانی، موجب گشایش نعمت می‌شود؛ چنان‌که گفته‌اند: «شکر نعمت، نعمتت افزون کند و کفر نعمت از کفت بیرون کند.»

حتی اگر نانوایی در قبال نانی که می‌دهد از ما هزینه دریافت کند، باز شایسته قدردانی است؛ چه رسد به راهنمایی که بی‌چشمداشت، دانش و تجربه خویش را در اختیار ما قرار می‌دهد تا به حال خوش برسیم. جایگاه راهنما، هرچند در کسوت معلم است، اما فراتر از یک معلم رسمی قرار دارد؛ زیرا آرامش و رهایی را به ما می‌آموزد. امیدوارم بتوانیم جشن شایسته‌ای برگزار کنیم، قدردان راهنمایان و تمامی خدمتگزاران باشیم و در این مسیر استوار بمانیم. 

گروه سایت نمایندگی کارون