راهنمایان کنگره ۶۰، فانوس‌داران مسیر رهایی‌ اند

سلام دوستان مهدی هستم یک مسافر، آنتی‌ایکس مصرفی شیره کشیدنی، مدت سفر ۱۰ ماه و ۱۱ روز به روش DST ورزش در کنگره بدمینتون، راهنمای درمان مسافر رسول لژیون یکم نمایندگی غزالی، مدت رهایی ۶ ماه

تقدیم به راهنمای عزیزم به مناسبت هفته راهنما:

در وادی تاریک اعتیاد، آنجا که جز سردرگمی و ناامیدی چیزی نمی‌دیدم، نور امید آن‌قدر کم‌رنگ بود که راهی را روشن نمی‌کرد. در آن تاریکی مطلق، تو آمدی؛ نه با عصا و دستور که با چراغ تجربه‌ای که در دستانت بود.

تو کسی هستی که راه را می‌شناسی. دستی که به‌سوی من دراز کردی، از جنس ترحم نبود، از جنس هم‌دردی بود. تو می‌دانی خستگی یعنی چه، می‌دانی بر زمین افتادن یعنی چه و می‌دانی دوباره برخاستن چقدر شجاعت می‌خواهد.

تو برای من، جلوه والای انسانیت و ایثار بودی؛ بی‌ادعا و بی‌منت. قطره‌قطره از چشمه جانت به جان تشنه‌ام ریختی تا من نیز راه را بیاموزم. پدرانه صبور بودی و برادرانه دلسوز. کلامت نه نصیحت که شعور و آگاهی بود.

در سخت‌ترین لحظات، دستم را رها نکردی. من در کنار تو فهمیدم که دستگیری یعنی همین؛ گرفتن دست کسی که خود را در گرداب نیستی می‌بیند و بالاکشیدن او به ساحل زندگی

چه بی‌هیاهو، سنگ صبور من بودی و بی‌چشمداشت، چراغ راهم، تو به من ثابت کردی که عشق، بدون ریا و بدون منت، تنها داروی شفابخش این جهان است.

همیشه سپاسگزار تو هستم.

مرزبان خبری: مسافر مهدی

ارسال: مسافر مهدی لژیون یکم