کفش اهنین

به نام قدرت مطلق الله

سلام دوستان زینت هستم همسفر.

در ابتدا هفته راهنما را به معلمان بزرگمان جناب مهندس دژاکام بنیان‌گذار کنگره ۶۰ و خانم آنی و همچنین تمامی راهنمایان و کمک‌راهنمایان و راهنمای جونز  تبریک عرض می‌کنم و از خداوند متعال برای ایشان و خانواده‌های گرامی‌شان سلامتی و توفیق روزافزون خواستارم.

شاید باور این موضوع برای بسیاری سخت باشد که انسانی بدون هیچ دستمزد و چشم‌داشتی، درس عشق، انسانیت و درست زندگی کردن را به رهجویان خود بیاموزد و آن‌ها را به سمت تعادل و خودساختگی هدایت کند. راهنمایان کسانی هستند که خودشان روزی در مسیر سخت اعتیاد قدم زده‌اند، زخم خورده‌اند، زمین خورده‌اند و دوباره برخاسته‌اند. آن‌ها این راه را طی کرده‌اند، آموزش دیده‌اند، صبر کرده‌اند و امروز با عشق، چراغ راه دیگران شده‌اند.

اگر آقای مهندس حسین دژاکام و راهنمایان عزیز و این آموزش‌ها نبودند، چه بر سر جسم و روح ما می‌آمد؟ آنان نوری در دل تاریکی‌ها هستند؛ نوری که به لطف خداوند در زندگی ما قرار گرفت تا ما را از ظلمت‌ها به سمت روشنایی هدایت کند. آموزش‌هایی که از آنان دریافت می‌کنیم، گاهی حتی نزدیک‌ترین افراد زندگی‌مان نیز قادر به ارائه آن نیستند، زیرا این آموزش‌ها از دل تجربه، رنج، آگاهی و عشق بیرون آمده است.

راهنما کمک می‌کند تا رهجو، خودش و جهانش را بهتر بشناسد؛ نگاهش را اصلاح کند؛ در جسم، روان، رفتار و روابط خود تغییرات مثبت ایجاد نماید و به تدریج به تعادل برسد. آموزش صبر، مسئولیت‌پذیری، حرکت تدریجی و داشتن «کفش آهنین» برای عبور از سختی‌ها، از جمله مفاهیمی است که از راهنمایان می‌آموزیم. آن‌ها به ما یاد می‌دهند که برای رهایی از باتلاق ناامیدی و تاریکی، باید ایستادگی کنیم و با قدم‌های استوار به سمت نور حرکت کنیم.

مراحل رسیدن به جایگاه راهنمایی در کنگره آسان نیست. فردی که سفر اول را طی می‌کند، به رهایی می‌رسد، یک سال از رهایی‌اش می‌گذرد، در آزمون کمک‌راهنمایی شرکت می‌کند و پس از قبولی، با تأیید مهندس، شال کمک‌راهنمایی را بر گردن می‌آویزد. سپس پس از سال‌ها تلاش، آموزش، خدمت و عبور از فیلترهای مختلف، به جایگاه راهنمایی می‌رسد. این مسیر نشان می‌دهد که چه میزان زمان، انرژی، تعهد و عشق در پشت این جایگاه نهفته است.

در بسیاری از مراکز آموزشی، معلمان و اساتید در قبال آموزش خود دستمزد دریافت می‌کنند؛ اما در کنگره ۶۰، راهنمایان و کمک‌راهنمایان بدون هیچ دریافت مالی، تنها با عشق و نیت خدمت فعالیت می‌کنند. این موضوع ارزش و بزرگی این جایگاه را دوچندان می‌کند.

در کنگره به ما شکرگزاری آموخته می‌شود؛ اینکه قدردان کسانی باشیم که در مسیر زندگی‌مان نقش سازنده‌ای دارند. هفته راهنما فرصتی است برای قدردانی؛ چه به زبان، چه با عمل، چه با هدیه‌ای کوچک. مهم نیت خالص و یادآوری این نکته است که روزی در چه شرایطی بودیم و چه کسانی دست ما را گرفتند و ما را از آن منجلاب بیرون آوردند.

من نیز این هفته را به راهنمایان دلسوز تبریک می‌گویم و از خداوند می‌خواهم همواره سایه‌شان مستدام و قدم‌هایشان استوار باشد. امیدوارم بتوانم با عمل به آموزش‌ها و تبدیل دانایی به دانایی مؤثر، قدردان زحماتشان باشم.

نویسنده : همسفر زینت رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون دوم)
ارسال و ویرایش: همسفر مرجان رهجوی راهنما همسفر سمیرا (لژیون اول) دبیر سایت

نمایندگی همسفران شهباز