جشن هفته ی راهنما

در تقویم کنگره، بعضی روزها فقط یک تاریخ نیستند؛ یک «ایستگاه نور» هستند، جایی که می‌ایستی، نفس می‌کشی و به پشت سرت نگاه می‌کنی…
به آن همه تاریکی که روزی خانه‌ات بود و امروز فقط خاطره‌ای دور است.

هفته راهنما،
هفته قدردانی از انسان‌هایی‌ست که بی‌هیاهو،
بی‌ادعا، بی‌آنکه دستی بر سینه بزنند و نامی طلب کنند، کنار ما ایستادند. انسان‌هایی که راه را نه با حرف، که با قدم‌هایشان نشان دادند.
راهنما،
فقط آموزش نمی‌دهد؛ دل می‌دهد، صبر می‌دهد، امید می‌دهد. وقتی ما خسته بودیم،
او ایستاد. وقتی ما ناامید بودیم، او باور داشت. وقتی ما خودمان را گم کرده بودیم، او چراغی شد در پیچِ تندِ زندگی.

در این هفته، اعضای کنگره ۶۰ زاهدان به پاس قدردانی از تلاش‌ها و خدمات راهنمایان خود، دست بر سینه می‌گذارند و می‌گویند:
«سپاس…»
و این سپاس، فقط یک تشکر ساده نیست، نشانه‌ای‌ست از اینکه آموزش‌ها را زندگی کرده‌ایم، که یاد گرفته‌ایم قدر بدانیم، که فهمیده‌ایم هیچ رهایی‌ای، بی‌همراهی یک راهنما ممکن نبود.

راهنما،
در سخت‌ترین روزهای سفر، مثل فانوسی در مه بود؛ نه جلوتر از ما آن‌قدر که گم شود، نه عقب‌تر آن‌قدر که تنها بمانیم…
در کنارمان قدم زد، تا یاد بگیریم خودمان راه رفتن را.

هفته راهنما، هفته عشق است…
عشقِ بی‌چشمداشت، عشقِ آگاهانه، عشقی که از دل تاریکی گذشت و ما را به روشنایی رساند.
سپاس از راهنمایی که با صبرش، با دانایی‌اش، و با ایمانش به ما آموخت:
رهایی فقط یک کلمه نیست، یک مسیر است…
و او، چراغ این مسیر بود.

سه‌شنبه ۲۸ / ۱۱ / ۱۴۰۴
رأس ساعت ۱۵:۳۰
دور هم جمع می‌شویم؛ نه فقط برای یک جشن، که برای ادای دینِ قلب‌هایی که دوباره تپیدن را یاد گرفتند.
این روز، روز لبخند شاگرد به استاد نیست؛ روز آینه شدن شاگرد است تا نشان دهد آموزش‌ها بی‌ثمر نمانده‌اند.

واحد سایت مسافران کنگره ۶۰ نمایندگی زاهدان