دلتنگی تا امید

اکنون که این دل‌نوشته را می‌نویسم، کمتر از دو هفته به ماه مبارک رمضان مانده است. در دوران کودکی و نوجوانی، با فرارسیدن این ماه ذوق‌وشوق بسیار زیادی برای روزه‌گرفتن داشتم؛ حال ۱۴ سال است که به بیماری (MS) مبتلا شده‌ام و بسیار دلتنگ روزهایی هستم که برای افطار و سحر لحظه‌شماری می‌کردم تا دور سفره جمع شویم.

سال‌هاست به دستور پزشک نمی‌توانم فریضهٔ روزه را به‌جا بیاورم، اما با حضور در جمع اعضای کنگرهٔ ۶۰ این امید را دارم که بتوانم دوباره روزه بگیرم. از خداوند بزرگ می‌خواهم که دوباره سلامتی را به من عطا کند و من هم شاهد زیبایی‌های مناجات سحری و افطاری باشم.

هر کجا که ردّ پای خودشناسی و آگاهی باشد، در تمام ادیان و در طول تاریخ، یکی از مراتب پاک‌سازی و خودشناسی روزه‌گرفتن بوده است که تزکیه و پالایش در جسم و روح انسان به بهترین شکل ممکن صورت بگیرد.

از آقای مهندس برای تحقیقات و مقالاتی که برای بیماری‌های خاص انجام می‌دهند، بسیار سپاسگزارم و امیدوارم همیشه سلامت و تندرست باشند. از راهنمای بسیار خوبم همسفر آمنه نیز برای آموزش‌های نابشان و امیدواری‌ای که به من می‌دهند تشکر و قدردانی می‌کنم.

نویسنده: همسفر سمیه، رهجوی راهنما همسفر آمنه (لژیون دوم)

تایپ و ویرایش: همسفر فریبا، رهجوی راهنما همسفر آمنه (لژیون دوم)، دبیر سایت

عکاس: همسفر اعظم شریف، رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون اول)

ویراستاری و ارسال: همسفر مینا، رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون اول)، نگهبان سایت