پایان هر نقطه، سرآغاز خط دیگری است

دهمین جلسه از دوره ششم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ ویژه همسفران و مسافران نمایندگی محمدی‌پور قم با استادی راهنمای محترم مسافر علی، نگهبانی همسفر علی اکبر و دبیری مسافر هاشم با دستور جلسه "وادی سیزدهم: پایان هر نقطه سرآغاز خط دیگری است؛ و تاثیر آن روی من" روز پنج‌شنبه نهم بهمن ماه ۱۴۰۴ ساعت ۱5 آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، علی هستم، یک مسافر.
در ابتدا خداوند متعال را شاکرم که بار دیگر اجازه داد در این جایگاه حاضر شوم، خدمت کنم و آموزش بگیرم. همچنین خداقوت عرض می‌کنم خدمت تمامی خدمتگزاران محترم، چه در بخش مسافران و چه در بخش خانواده که در حال آموزش‌گرفتن و خدمت‌کردن‌اند تا حال خوش را در دیگران ایجاد کنند. برای عزیزان سفر اولی نیز آرزوی موفقیت دارم؛ ان‌شاءالله که در مسیر درمان خود به سرانجام نیک برسند.

دستور جلسه امروز درباره وادی سیزدهم است با موضوع «پایان هر نقطه، سرآغاز خط دیگری است».

اگر بخواهم برداشت چند دقیقه‌ای خود را از این وادی بیان کنم، آنچه من درک کرده‌ام این است که ما انسان‌ها همواره در خطوط مختلف زندگی در حال حرکت هستیم، و این خطوط توسط نوع تفکر و اندیشه‌ی شخصی ما شکل می‌گیرند. هر فرد بسته به آنچه می‌اندیشد و خواسته‌هایی که دارد، مسیر زندگی خود را رقم می‌زند. این‌که من چگونه فکر می‌کنم، مثبت‌اندیش هستم یا منفی‌نگر، امیدوارم یا ناامید، خودخواه هستم یا خواسته‌های دیگران را هم در نظر می‌گیرم، همه تعیین‌کننده‌ی خط حرکت من در زندگی هستند.

اگر من تصور کنم همه چیز تنها برای من است و برای رسیدن به خواسته‌های خود بر شرافت، وجدان و حتی حقوق دیگران پا بگذارم؛ اگر انسان‌ها را کوچک بشمارم، تخریب کنم یا از مسیر خود کنار بزنم تا فقط خودم به درمان برسم و دیگران به حال خود رها شوند، در واقع خط فکری نادرستی را در زندگی ترسیم کرده‌ام. این خط فکری همان چیزی است که مسیر زندگی مرا مشخص می‌کند و باید آگاه باشم درمان من مسئولیتی در برابر دیگران نیز به‌همراه دارد؛ اینکه کمک‌کنم به افرادی که هنوز در بند اهریمن گرفتارند.

به‌فرمایش جناب مهندس دژاکام در همین وادی، انسان‌ها گاه تک‌بعدی می‌شوند و تنها یک خط را دنبال می‌کنند: برخی فقط در پی پول هستند، برخی در پی مقام و جایگاه، و حتی گاه برخی فقط به دنبال اوج‌گرفتن در کنگره‌اند. جناب مهندس می‌فرمایند: روال دنیا بر تعادل است و هر چیز اندازه و حد خود را دارد. در سفر دوم نیز ایشان می‌گویند اگر میان خانواده، کار و کنگره تعادل برقرار نباشد، هیچ‌کدام مفید نخواهند بود.

اگر کسی فقط در کنگره ۶۰ خدمت کند و خدمتگزار ممتازی هم باشد، ولی خانواده‌اش از او ناراضی باشند، آن خدمت هیچ بازدهی واقعی نخواهد داشت. این یعنی اگر من تفکر اشتباهی داشته باشم و باور کنم زندگی محدود به همین چند سال حضور در این دنیا‌ست و با مرگ همه چیز تمام می‌شود، یا اگر خواسته‌های نامعقول خود را بر هر چیز و هر کسی ترجیح دهم، در زندگی خطوط روشن و حسنه شکل نخواهد گرفت.

وظیفه‌ی ما این است که هنگام حرکت در مسیر زندگی، برای رسیدن به خواسته‌هایمان قوی، کوشا و استوار باشیم. در مسیر خطوط زندگی، سدها، موانع، مشکلات و سختی‌های فراوان وجود دارد، اما نباید تسلیم شویم. هرگاه به مشکلی برخوردیم باید تلاش خود را چندین برابر کنیم تا آن را پشت سر بگذاریم. البته هر مسئله زمان مخصوص به خود را دارد و باید با درک درست از زمان، برای عبور از آن آماده شویم تا بتوانیم به انتهای آن خط برسیم.

ولی وقتی یک خط به پایان رسید و به خواسته‌ی خود دست یافتیم، خط جدیدی آغاز می‌شود. آنچه اهمیت دارد زندگی‌کردن در جریان این خطوط است؛ نه انتظار برای حل کامل مشکلات. اغلب ما می‌گوییم «بگذار این مشکل حل شود تا بعد به مسافرت، سینما یا خرید برویم». اما این اشتباه است، زیرا مشکلات هرگز به‌طور کامل تمام نمی‌شوند. هنر ما در این است که در کنار مشکلات، زندگی کنیم و از زندگی لذت ببریم.

من همیشه در لژیون گفته‌ام و می‌گویم تا خودم نیز به آن عمل کنم: اگر در طول روز دغدغه‌های زیادی داریم، شب که به خانه برمی‌گردیم، دست اعضای خانواده را بگیریم و به تفریح برویم. این یعنی درک معنای واقعی زندگی. اما این‌که دست روی دست بگذاریم تا روزی فرا برسد که همه چیز بر وفق مراد باشد و آنگاه بخواهیم تفریح کنیم، چنین روزی هرگز نخواهد آمد. ان‌شاءالله بیاموزیم در کنار مشکلات، زیبا زندگی کنیم.

برخی افرادِ مصرف‌کننده فقط و فقط در خط مواد مخدر حرکت می‌کنند؛ خود ما نیز روزگاری در همین مسیر بودیم. تنها یک انسان تک‌بعدی می‌تواند همه چیز را نابود کند تا به خواسته‌ای نامعقول، مانند نشئه‌گی یا خواسته‌های زودگذر برسد. حتی در کنگره ۶۰ می‌بینیم برخی افراد که راه درمان را یافته‌اند، گاه دچار لغزش می‌شوند و در دو خط حرکت می‌کنند؛ گاهی مصرف دارند و گاهی در مسیر درمان قدم می‌گذارند. شاید ایمان و خواسته‌های آنان هنوز به‌درستی شکل نگرفته است.

ان‌شاءالله بتوانیم خطوط زندگی خود را با تفکر صحیح و با تقویت عقل، عشق و ایمان که جناب مهندس آن را به عنوان خَمر درونی معرفی می‌کنند، روشن‌تر و زیباتر ترسیم کنیم تا در مسیر زندگی، تصاویر و خطوط نیکو و دل‌انگیزتری خلق نماییم و آسان‌تر از پس مشکلات و سختی‌ها برآییم.

از اینکه به صحبت‌های من گوش دادید، صمیمانه سپاسگزارم.
 

گروه خبری مسافران نمایندگی محمدی پور قم