English Version
This Site Is Available In English

عدالت بر ما حاکم است

عدالت بر ما حاکم است

وادی دوازدهم: «در آخر امر، امر اول اجرا می‌شود.» همانطور که تیتر وادی بیان می‌کند، آخر و نتیجه هر چیزی همان می‌شود که از اول نیتش در ذهن ما بوده است. این مفهوم را در صور آشکار دیده‌ایم؛ مثلاً کشاورزی که گندم می‌کارد، در آخر هم گندم برداشت می‌کند.

در مورد صور پنهان هم همینطور است؛ اگر اندیشه زشت و هر گفتار، رفتار و عمل ضد ارزشی بکاریم، همان اندیشه زشت و ضدارزشی شامل حال خودمان می‌شود؛ یعنی ما در هر جهتی باشیم، عدالت بر ما حاکم می‌شود؛ بنابراین اینطور نیست که کار ضدارزشی انجام دهیم و نتیجه ارزشی به دست بیاوریم؛ زیرا سیستم جهان هستی بر این مبنا طراحی شده است که در هر مسیری برویم، عدالت همان مسیر شامل حال ما می‌شود.

همچنین برای رسیدن به اهداف در زمین باید زمان را در نظر گرفت. هر خواسته یا دستوری می‌تواند با گذشت زمان به اجرا درآید. اگر خواسته ما تولید گوجه فرنگی باشد، بلافاصله صاحب گوجه فرنگی نخواهیم شد؛ بلکه باید بذر گوجه فرنگی را بکاریم و مراقبت کنیم تا در آخر امر با برداشت محصول، صاحب گوجه فرنگی شویم.

برای اینکه من فرد قبلی نباشم و اشتباهاتم را جبران کنم باید به نام نیروهای القا، احیا و تحرک که ما را به نتایج دلخواه یا آخر امر هدایت می‌کنند، تکیه کنیم. سه مرحله تغییر، تبدیل و ترخیص از مهم‌ترین و اساسی‌ترین نکات هستند تا قانون «در آخر امر، امر اول اجرا می‌شود» را به اجرا درآورند.

این قانون هم در ساختار صور ظاهر جهان خاکی مثل امواج، گاز، مایعات، جامدات، گیاهان، حیوانات و انسان نقش به‌سزایی دارد، هم در صور پنهان انسان؛ از جمله عقل و اندیشه که کردار انسان را تحت تأثیر قرار می‌دهند. این فرآیندها انسان کم‌خرد را به مرور زمان تبدیل به انسانی خردمند و آگاه می‌کند.

چنانچه در هستی تغییر، تبدیل و ترخیص انجام نمی‌گرفت، هستی به حالت سکون در می‌آمد و بلافاصله متوقف و متلاشی می‌شد. القا همان انتقال اطلاعات و آگاهی‌ست؛ چه مثبت و چه منفی، چه از طریق مستقیم و چه غیر مستقیم. القا در بین همه موجودات حتی بین دو سیم که در مجاورت هم هستند، اتفاق می‌افتد.

احیا به معنی زنده کردن است که توسط یک سری نیروها انجام می‌شود. وقتی به کنگره می‌آییم و به ما کمک می‌کنند که به درمان و تعادل برسیم، در واقع ما را زنده می‌کنند یا ما را به زندگی برمی‌گردانند. تحرک هم به معنی حرکت کردن است. حرکت، اصلی‌ترین بخش تغییر است. تا حرکت نباشد، نیروی القا و احیا هر چقدر هم زیاد باشد، تأثیری ندارد.

هر چیزی وقتی در همان نقطه باقی بماند، بعد از مدتی از بین می‌رود. پس مهم‌ترین بخش همین تحرک و حرکت است که به عهده خود ماست. تا حرکت اتفاق نیفتد، تغییر و تبدیل هم در ما اتفاق نمی‌افتد و به آخر امر که تعادل، نشاط، آرامش و آسایش است نمی‌رسیم.

بسیاری از خواسته‌های ما بر مبنای زودخواهی و منیت است و می‌خواهیم سریع به دست بیاوریم. این نوع خواسته‌ها اگر هم معقول باشند؛ ولی به دلیل مهیا نبودن شرایط زمانی، نامعقول می‌شوند. حتی اگر تا حدودی برای تحقق آن خواسته پیش رفتیم و متوجه شدیم که شرایطش مهیا نبوده یا در توان ما نیست، باید توقف کرده و دیگر ادامه ندهیم.

ما باید یاد بگیریم قبل از اقدام به هر عملی، خواسته‌های خود را بشناسیم تا بدانیم که این خواسته از دانایی سرچشمه می‌گیرد یا از نفس است که می‌خواهیم تحت هر شرایطی به آن برسیم. سکون هرگز بر هیچ موجودی جایز نیست. بهترین روش این است که از طبیعت الهام بگیریم.

مثالی مهم را به کار می‌بریم: آیا اتفاق افتاده که بذری را روی سطح خاک بکاریم و فقط نور، آب و خاک وجود داشته باشد و به بار بنشیند؟ امکان ندارد! باید گیاه در دل تاریکی برود و در خاک با تلاش و کوشش از دل تاریکی و فشار، بیرون بیاید و در بستر مناسب، با آب و نور، رسیدگی، صبر و حوصله، تاریکی را بشکافد تا گیاه به نور برسد.

انسان هم به همین شکل است؛ اگر در تاریکی هست، همین شرایط را دارد. باید تلاش کند، صبر کند و زمان را در نظر بگیرد تا از دل تاریکی به نور برسد. بخش دوم این وادی اجرای وادی دوازدهم است یعنی درختکاری. درختان از نعمت‌های پرارزش و حیات‌بخش هستند که خداوند برای انسان آفریده تا همواره از فایده‌های گوناگون آن استفاده کنند.

رسول اکرم (ص) فرمودند: «هر کس درختی را سیراب کند و یا مؤمن تشنه‌ای را سیراب کرده باشد، یا نسلی را زنده نماید یا درختی بکارد، ثمره آن را خداوند خواهد داد و در عوض آن درخت را خداوند در بهشت به او اختصاص می‌دهد یا هر انسانی بذری بیفشاند یا نهالی بنشاند و از حاصل آن بذر و نهال پرنده یا انسانی بخورد، برای او صدقه محسوب می‌شود.»

بنابراین درختان نشانه وجود خداوند هستند. هر کدام از ما با کاشتن یک نهال می‌توانیم آینده زمین را تأمین، سرسبز و زیبا کرده و برای احیای محیط زیست تلاش کنیم. این نمادی است از اینکه یک مسافر، سفری را که انجام می‌دهد رشد می‌کند. اگر مشاهده کردیم درختی که کاشته‌ایم خشک شده یا از بین رفته، سال بعد در فصل درختکاری باید به جای آن دو درخت بکاریم.

نویسنده: همسفر پروین رهجوی راهنما همسفر خندان (لژیون هفتم)
رابط خبری: همسفر سمیه ن. رهجوی راهنما همسفر خندان (لژیون هفتم)
ارسال: همسفر سعیده رهجوی راهنما همسفر خندان (لژیون هفتم) نگهبان سایت
عکاس: همسفر رها رهجوی راهنما همسفر زینب (لژیون دهم)
همسفران نمایندگی لویی پاستور

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .