هیچ چیز تمام شدنی نیست

جلسه دوازدهم از دوره‌ی چهاردهم کارگاه آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی شهباز با استادی همسفر اکرم و نگهبانی همسفر زینت و دبیری همسفر صفیه با دستورجلسه«وادی سیزدهم پایان هر نقطه سرآغاز خط دیگری است» روز یکشنبه ۵ بهمن ماه۱۴۰۴ راس ساعت ۱۴:۰۰ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

شاکر خداوند هستم که این جایگاه نصیب من شد و توفیق تجربه آن را پیدا کردم. اوایل که به کنگره آمده بودم، وقتی افرادی را می‌دیدم که پشت این میز و روی این صندلی می‌نشینند، فکر می‌کردم آدم‌های خیلی خاص با تحصیلات بالا هستند که آمده‌اند برای ما صحبت کنند. با خودم می‌گفتم اینجا چه جایی است؟ مگر این‌ها می‌توانند من را بفهمند یا درک کنند؟ این‌ها چه می‌دانند در دل من چه می‌گذرد؟ با خودم گفتم چند روزی می‌آیم که مسافرم گله نکند و بعد دیگر نمی‌آیم.

اما بعد از یک ماه دیدم نه، این‌ها هم مثل من درد کشیده‌اند. به خاطر همین از کنگره خوشم آمد و ماندگار شدم. خوبی کنگره این است که همه ما یک هدف مشترک داریم و می‌دانیم برای چه به کنگره آمده‌ایم.

در مورد دستور جلسه وادی سیزدهم با تیتر «پایان هر نقطه سرآغاز خط دیگری است» باید گفت که همه این وادی‌ها می‌خواهند به ما درس درست زندگی کردن را یاد بدهند؛ این‌که چگونه در جامعه یک زندگی سالم داشته باشیم. این وادی به ما می‌گوید تا وقتی زندگی و هستی وجود دارد و ما انسان‌ها در حال زندگی هستیم، هیچ چیز تمام‌شدنی نیست.

ما نه می‌دانیم ازل کی به وجود آمده و نه ابد کی آغاز شده است؛ یعنی نه می‌دانیم زندگی چه زمانی شروع شده و نه می‌دانیم چه زمانی به پایان می‌رسد. پس هیچ چیز تمام نمی‌شود. مثلاً با مرگ یک نفر، یک زندگی دیگر آغاز می‌شود یا با رسیدن یک مسافر به مقصدش، سفر دیگری شروع می‌شود.

ما روی این وادی‌ها کار می‌کنیم تا خودمان را بشناسیم. وقتی خودمان را بشناسیم، می‌توانیم دیگران را هم بشناسیم و به آن‌ها کمک کنیم؛ اما وقتی خودمان را نشناسیم، نه‌تنها به دیگران نمی‌توانیم کمک کنیم، بلکه به خودمان هم کمکی نخواهیم کرد.

آقای مهندس می‌فرمایند ما آدم‌ها هر لحظه در حال شکل دادن یک خط جدید هستیم. وقتی یک مشکل را حل می‌کنیم، مشکل جدیدی به وجود می‌آید. این‌طور نیست که بگوییم این مشکل حل شد و تمام شد؛ دائماً در مسیر زندگی ما گره‌ها و مشکلات متعددی به وجود می‌آید و باید بتوانیم آن‌ها را حل کنیم. به همین دلیل، راه‌حل از خود مشکل مهم‌تر است.

برای مثال، اگر کودکی زمین بخورد، بهتر است اجازه بدهیم خودش بلند شود تا یاد بگیرد روی پای خودش بایستد. به همین دلیل است که می‌گویند کسی که به کنگره می‌آید، باید خودش مشکلش را حل کند. گاهی ما انسان‌ها برای حل مشکلاتمان از بدترین راه‌ها استفاده می‌کنیم؛ مثلاً مشکلی در جامعه به وجود می‌آید و می‌خواهیم با خاک و خون آن را حل کنیم، اما نه‌تنها مشکل حل نمی‌شود، بلکه مشکل بزرگ‌تری هم به وجود می‌آید. پس ما هیچ‌وقت نمی‌توانیم از راه ضدارزش‌ها به ارزش‌ها برسیم.

در این وادی به ما گفته می‌شود که هیچ کاری در حال سکون اتفاق نمی‌افتد و همیشه همه‌چیز در حال حرکت و چرخش است و تنها چیزی که تغییر نمی‌کند، حقیقت است.

مرزبان کشیک: همسفر مریم و مسافر محمد
تایپیست: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون دوم)
ویرایش و ارسال: همسفر زینت رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون دوم)  نگهبان سایت

نمایندگی همسفران شهباز