آخر امر، نتیجه‌ای که با زمان و دانایی حاصل می‌شود

همسفران لژیون ششم در مورد دستور جلسه «وادی دوازدهم: در آخر امر، امر اول اجرا می‌شود.» این‌گونه بیان کردند:

همسفر رقیه
وادی دوازدهم می‌گوید: علم در درون انسان تعبیه شده است و ما باید با تجربه و آموزش، این علم را از درون خود بیرون بکشیم. یکی از این علم‌ها صبر است. وادی دوازدهم از زمان سخن می‌گوید و زمان به معنی صبر کردن همراه با تلاش و کوشش می‌باشد.

یعنی اگر من بخواهم از کارهای ضد ارزشی دست بکشم، باید به خودم زمان بدهم و در این راه ناامید نباشم. مثلاً بعضی از مسافران که در گذشته معلم اعتیاد بودند، امروز می‌توانند معلم درمان اعتیاد باشند. آقای مهندس می‌گویند از طبیعت الگو برداری کن؛ به کاشت و تکامل یافتن درخت نگاه کن و ببین چگونه از یک هسته یا دانه به چندین دانه خواهی رسید.

یعنی حرکت کن، تو می‌توانی کارهای ضد ارزشی را تبدیل به کارهای نیک کنی. یک راهنما چندین رهجو را از بند صفات بد رها می‌کند و از علم یک راهنما چندین راهنما پرورش داده می‌شود، این عملی اجرا شدن علمی است که خداوند در درون انسان قرار داده است.

همسفر اعظم
وادی دوازدهم می‌گوید: «در آخر امر، امر اول اجرا می‌شود.» برای طی کردن سفر زندگی، لازم است پروسه‌ زمان را پشت سر بگذاریم و همان‌طور که در این وادی مطرح شده است، هیچ راهی برای حذف زمان در جهان خاکی وجود ندارد. به‌عنوان مثال برای درمان اعتیاد، طبق تحقیقاتی که آقای مهندس انجام داده‌اند، میانگین درمان ۱۰ الی ۱۱ ماه است و کمتر از این زمان امکان‌پذیر نمی‌باشد.

برای رسیدن به آخر امر علاوه بر زمان، باید از مراحل تغییر و تبدیل عبور کنیم تا به مرحله‌ نتیجه یا ترخیص برسیم. در این زمینه می‌توان گفت زمانی که شخص مصرف‌کننده وارد کنگره۶۰ می‌شود و پروتکل DST را دریافت می‌کند، به مرور زمان سیستم ایکس که در اثر اعتیاد تخریب شده است، تغییر کرده و کم‌کم بازسازی می‌شود. در نهایت، فرد مصرف‌کننده به انسانی سالم تبدیل می‌شود و با فرمان آقای مهندس، مصرف قطع شده و شخص رها و ترخیص می‌گردد.

وقتی وارد کنگره۶۰ شدم، شاید خواسته‌ام تنها رهایی مسافرم از دام اعتیاد بود؛ اما کم‌کم با مشاهده‌ی افراد در کنگره، ترغیب شدم تا من همسفر نیز سفر خودشناسی را آغاز کنم. به مرور زمان، معایب و محاسن خود را شناختم و هنوز هم در حال خودشناسی هستم. در راستای آموزه‌های کنگره تلاش می‌کنم با شناسایی معایب، آن‌ها را تغییر داده و به خصوصیات بهتری تبدیل کنم. شاید در بخش‌هایی از این تغییرات و تبدیلات موفق باشم و به مرحله‌ ترخیص برسم؛ اما هنوز سفر من ادامه دارد تا کاملاً از پیله‌ی خود خارج شوم، به پروانه‌ای تبدیل شوم و جهان را گسترده‌تر و زیباتر ببینم.

در حقیقت، ما در هر کجای این سفر که باشیم، تغییرات، تبدیلات و ترخیصات ادامه دارد تا زمانی که به فرمان عقل برسیم. همچنین در وادی دوازدهم مطرح شده است که اگر این سه مرحله در هستی انجام نمی‌گرفت، هستی به حالت سکون درمی‌آمد و بلافاصله متوقف و متلاشی می‌شد.

همسفر صحرا
وادی دوازدهم می‌گوید: «در آخر امر، امر اول اجرا می‌شود.» یعنی نتیجه همان هدفی است که در ابتدا به‌خاطر آن وارد کنگره شدیم، حرکت کردیم و تلاش خود را برای رسیدن به آن آغاز نمودیم.

در درمان اعتیاد، مسافر نیازمند گذشت زمان است تا در اثر این زمان، تغییراتی در خود ایجاد کند، به مرحله‌ تبدیل برسد و در نهایت ترخیص گردد. برای ایجاد تغییر، باید زمان را در نظر بگیریم؛ اما تنها زمان کافی نیست؛ بلکه لازم است علم و دانایی خود را افزایش دهیم و با آموزش و تجربه، به شناخت و معرفت برسیم تا بتوانیم تغییر کنیم. زمانی که به علم دست پیدا می‌کنیم، آن‌گاه به‌تدریج و با آرامش وارد مرحله‌ تبدیل می‌شویم.

مسافر با کم‌کردن پله‌ها، به‌آرامی تبدیل می‌شود و من همسفر نیز با شناخت بیماری‌ها و نواقص خود و کار کردن روی آن‌ها، به مرور زمان و با آرامش حرکت می‌کنم، تبدیل می‌شوم و سپس تغییر می‌کنم. با آموزش‌هایی که در کنگره دریافت می‌کنیم، به مرحله‌ رهایی می‌رسیم؛ سپس تبدیل صورت می‌گیرد و پس از آن ترخیص انجام می‌شود. برای رسیدن به آخر امر لازم است از مراحل تغییر و تبدیل عبور کنیم تا به مرحله‌ نتیجه یا ترخیص دست یابیم.

همسفر زینب
مسئله عشق، ایمان و عقل در یک مثلث قرار دارند و اضلاع آن باید به طور مساوی رشد کنند. نمی‌توان گفت ایمان از عشق مهم‌تر است و مسئله عشق را نادیده گرفت. کسی که عشق داشته باشد به دیگران ظلم نخواهد کرد. عشق و عقل مکمل یکدیگر هستند. عقل نشانه‌هایی مانند معرفت، عدالت و عمل سالم را دربر دارد. اگر انسان این ویژگی‌ها را بیاموزد، به فرمان عقل می‌رسد و می‌تواند از آن پیروی کند.

ایمان، تجلی نور خداوند در انسان است و انسان باایمان صفات الهی را در قلب و وجود خود احساس می‌کند. ایمان به معنای باور داشتن به هستی است. ایمان فقط به نماز خواندن ظاهری نیست و نباید از دین برای فریب دیگران استفاده شود. نشانه ایمان واقعی، آرامش، مهربانی و چهره روشن انسان است. فرد باایمان می‌داند که باید به انسان‌های دردمند کمک کند. اگر به نیازمندان کمک نکنیم، روزی خودمان دچار مشکل می‌شویم و خداوند زکات مال را برای کمک به این افراد قرار داده است تا جامعه به تعادل برسد.

رابط خبری: همسفر مریم (ع) رهجوی راهنما همسفر فائزه (لژیون ششم)
ویرایش و ارسال: همسفر اکرم رهجوی راهنما همسفر عذری(لژیون دهم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی صالحی