هیچ‌چیز در جهان به بن‌بست نمی‌رسد

همسفر فاطمه:

وادی سیزدهم به ما می‌آموزد که "پایان هر نقطه، سر آغاز خط دیگری است." این جمله به‌راستی پرمعناست و نشان‌دهنده مسیر بهبودی و رشد ما است. مهندس حسین دژاکام در این وادی تأکید می‌کند؛ هر پایان، فرصتی برای شروعی جدید است و ما باید این تحول را بپذیریم.

سی‌دی‌های این وادی، به تشریح عمیق‌تر این مفهوم پرداخته و به ما یادآوری می‌کند که پس‌از هر موفقیت یا شکست، لازم است به جلو برویم و انرژی و انگیزه خود را حفظ کنیم.

به‌عنوان یک رهجو، این پیام به من یادآوری می‌کند که در زمینه تحصیلات و زندگی شخصی، هر چالش یا مانعی می‌تواند برای من به فرصتی برای یادگیری تبدیل شود.

یکی از نقاط قوت این وادی، تأکید بر خودشناسی است. وقتی خودمان را می‌شناسیم و متوجه نقاط قوت و ضعف خود می‌شویم، می‌توانیم مسیر زندگی‌ را با آگاهی بیشتری انتخاب کنیم. این آگاهی به ما قدرت می‌دهد تا از تجربیات گذشته‌ درس بگیریم و ترس‌های خود را کنار بگذاریم.

مهندس دژاکام به مفهوم انسان سه‌بعدی اشاره می‌کند که نیاز به رشد متعادل در عقل، عشق و ایمان دارد. ایشان به ما یادآوری می‌کند که برای دستیابی به یک زندگی متعادل، نیاز داریم تا این سه عنصر را در زندگی‌ خود همگام کنیم. با این رویکرد، ما می‌توانیم در چالش‌های زندگی موفق شویم.

در‌نهایت، وادی سیزدهم به ما امید و انگیزه می‌دهد؛ که هر پایان می‌تواند به یک شروع جدید تبدیل شود. ما باید یاد بگیریم چه‌گونه با تغییرات سازگار شویم و از آن‌ها درس بگیریم تا به فردی بهتر تبدیل شویم.

این آموزش‌ها می‌توانند نور جدیدی به مسیر زندگی‌ ما ببخشند و ما را در جهت دستیابی به اهدافمان هدایت کنند.

همسفر اعظم:

وادی سیزدهم وادی انتخاب، حرکت و امید است که می‌گوید: پایان هر نقطه سرآغاز خط دیگری است.این نقطه، نقطه پایان نیست؛ بلکه سرآغاز هر انسانی برای وارد شدن از مرحله‌ای به مرحله دیگر است.

درست است که عنوان وادی، متنی کوتاه است؛ ولی پیام خیلی مهمی برای ما دارد؛ یعنی از هیچ پایانی دلتنگ مباش؛ زیرا بعد از هر تاریکی، روشنایی است. درست مانند غروب خورشید که بعد از آن، طلوعی زیبا است و روزی تازه شروع می شود.

من هرکاری می‌کنم یا هر واکنشی از خود نشان می‌دهم، همان نقطه‌هایی هستند که پشت سر هم قرار می‌گیرند و برای من یک خط را می سازند؛ این خط باعث مشخص شدن مسیر زندگی من می شود.

خداوند به انسان اختیار داده که راه خود را انتخاب کند و در این راه سختی‌های زیادی سر راه انسان سبز می‌شود.

سختی‌ها برای ساختن انسان است. باید شجاع باشیم و مانند هیولا با آنها بجنگیم، معنی سختی‌ها و تلاش را بفهمیم که بتوانیم معنی محبت و عشق  را درک کنیم.

در این وادی از سه خط عقل و عشق و ایمان صحبت شده است که اگر هر‌کدام از این خطوط به‌درستی کار نکند، انسان به آرامش نمی‌رسد. باید تا آن‌جایی که می‌توانیم این خطوط را زیبا ترسیم کنیم و وارد مسائل ضد ارزشی؛ مثل غیبت، تهمت، حسادت و از این قبیل موارد نشویم و با عشق و حس خوب از یک مرحله وارد مرحله دیگر شویم.

اگر امروز روز خوبی نداشته باشم، نمی‌توان گفت فردا هم روز خوبی برای من نخواهد بود. لازمه این‌که در ذهن من فردایی زیبا رقم بخورد، این است که در خود تغییراتی ایجاد کنم و وارد سه مرحله تغییر، تبدیل و ترخیص شوم. اگر تغییرات براساس دانایی نباشد ناپایدار است.

از وقتی به کنگره آمدم و آموزش‌های ناب کنگره و مهندس حسین دژاکام را یاد گرفتم، سعی کردم این سه مرحله را در زندگی خود کاربردی کنم تا بتوانم نقطه‌های زیبا و منظم، پشت سر هم قرار دهم و فردای بهتر را برای خود داشته باشم.

به امید این‌که همه ما بتوانیم در مسیر زندگی، پایان و سرآغازهای خوبی داشته باشیم.

همسفر معصومه:

"هر دفتر‌ی که بسته می‌شود، کتاب دیگری گشوده و مکتوب می‌شود."

هیچ پایانی مطلق نیست و هر مرحله‌ای که در آن به موفقیت یا رهایی می‌رسیم، تنها نقطه شروعی برای مرحله بعدی از آموزش، تجربه یا خدمت است و تنها چیزی که تغییر نمی‌کند، حقیقت است. این قانون؛ هم در طبیعت و هم در مسیر درمان انسان جاری است.

ما در تمام مراحل زندگی، درگیر نیروهای منفی و بازدارنده هستیم؛ ولی خداوند ابزاری بسیار قوی برای مقابله با آن‌ها در اختیار ما قرار داده است.

انسان یک موجود تو خالی نیست و هر زمان که لازم باشد، می‌تواند با بهره‌گیری از ابزار دانایی، اختیار و انتخاب، شروع به مخالفت‌کردن با این نیروها برای حفظ و بقای خود کند.

در مقوله اعتیاد نیز وقتی از تاریکی به روشنایی قدم می‌گذاریم، پایان اعتیاد صرفاً پایان مصرف مواد نیست؛ بلکه آغاز خطی تازه از شناخت، احساس و زندگی آگاهانه است. در این مسیر، آن‌چه تعیین می‌کند خط جدید چگونه شکل بگیرد، حس و نوع نگرش ماست.

حس‌ها قابل کنترل هستند؛ پایان حس‌های مخرب، سرآغاز به‌کارگیری حس‌های سازنده و الهام‌بخش است.

از طرفی، هر انسانی هنرمند زندگی خویش است. هنر؛ به معنی توانایی دیدن زیبایی در تحولات و پایان‌هاست. هر هنرمندی می‌داند که پایان نقاشی یا آهنگ او، درواقع آغاز نگاه تازه‌ای است؛ زیرا از دل هر اثر، ایده دیگری متولد می‌شود. در مسیر درمان نیز همین‌گونه است؛ پایان تاریکی و رنج، سرآغاز شکل‌گیری روحی زیباتر است؛ چون ما خالق زندگی خود می‌شویم.

پس باید یاد بگیریم از پایان‌ها نهراسیم؛ زیرا پایان، فقط شکل جدیدی از آغاز است؛ آغازی که ما با حس و هنر خود می‌سازیم.

سپاسگزار و قدردان مهندس حسین دژاکام، بنیان کنگره‌۶۰ و کلیه راهنمایان گران‌‌قدر به‌ویژه راهنمای خودم، همسفر مریم هستم که حس امید را در من بیدار کردند.

همسفر ریحانه:
  
وادی سیزدهم به ما می‌آموزد که هیچ‌چیز در هستی ثابت نیست؛ همه چیز در حال تغییر است و فقط حقیقت تغییرناپذیر است.

پایان هر نقطه سرآغاز خط دیگری است؛ وقتی ما به مرحله‌ای از زندگی پایان می‌دهیم، وارد مرحله‌ای جدید از زندگی می‌شویم؛ اما این بدان معنا نیست که انسان با پایان دادن به یک مرحله یا یک تجربه، الزاماً به سمت بالا صعود کند. سرآغاز خط دیگر، ممکن است صعود انسان یا نزول او باشد.

هر‌شخص در طی تجربه زمینی خود مادام به آموزش نیاز دارد که به‌واسطه آن آموزش، آگاه شود و طبق علم و آگاهی، نقاط را به پایان برساند و سرآغاز جدیدی بیابد؛ پس تمام حرکت‌ها، تلاش‌ها و تصمیمات ما در هر‌لحظه، نقطه‌ای را خلق می‌کند که قطعا سرآغاز خط دیگری است.

انسان در هرجایگاهی قرار دارد به او اختیار کامل داده شده است که خط و مسیر زندگی خود را بر‌اساس آن‌چه انتخاب می‌کند، ترسیم کند؛ اما نکته مهم این است که ما نمی‌توانیم در مسیر ضدارزش‌ها حرکت کنیم و انتظار ترسیم خطوط زیبا داشته‌باشیم و با حرکت در مسیر ضدارزش‌ها به ارزش ها برسیم؛ مگر این‌که آگاهانه انتخاب کنیم و با اراده در مسیر ارزش‌ها حرکت کرده و آثار و نقاط ارزشی خلق کنیم.

در جایی ممکن است انسان از مسیرهای غلط، در ظاهر به زندگی زیبایی دست پیدا کند؛ اما در نهان و باطن به آرامش نمی‌رسد؛ چون انتخاب مسیر غلط منتهی به نتایج غلط و ناقص می‌شود.

طبق مطلبی از وادی سیزدهم کتاب «عشق، چهارده وادی برای رسیدن به خود» انسان برای این‌که بتواند از حالت تک‌بعدی وارد مرحله انسان دو‌بعدی شود، حداقل به سه خط نیاز دارد تا یک مثلث تشکیل شود. این مثلث شامل سه خط اصلی: عشق، ایمان و عقل است تا بتواند در صلح و آرامش زندگی کند و برای جامعه خود مفید باشد.

امیدوارم بتوانیم اجزای این مثلث را کامل درک کنیم و در مراحل زندگی به عمل در آوریم.

همسفر بهار:

وادی سیزدهم با عنوان «پایان هر نقطه سرآغاز خط دیگری است» به ما می‌آموزد که هیچ پایانی در نظام و قانون هستی مطلق نیست؛ بلکه هر پایان، خود آغازی تازه است. این اصل، قانون تغییر و حرکت دائمی جهان را بیان می‌کند. 

هر  انسان وقتی به پایان یک مرحله، مثلا پایان یک بحران یا یک دوره‌ درمان می‌رسد، در‌واقع وارد مرحله‌ تازه‌ای از رشد می‌شود. یک مثال ساده و در عین‌حال نزدیک به ما همسفرها و مسافران کنگره‌۶۰، پایان سفر اول و آغاز سفر دوم است؛ پایان وابستگی و آغاز رهایی  است.

برای مسافران در مرحله اول، رهایی از مواد و بعد رهایی‌ از صفات گذشته و برای من همسفر رهایی از ترس‌ها و خشم‌ها و آغازی برای شجاعت و آرام بودن است.

این وادی به‌عنوان پلی میان گذشته و آینده است و نشانگر این موضوع که پایان اعتیاد، پایان یک خط نیست؛ بلکه شروع خطی تازه برای ساختن زندگی سالم و متعادل است.

می‌توان گفت زندگی مثل یک جاده است؛ وقتی به انتهای یک پیچ می‌رسیم، جاده تمام نمی‌شود؛ بلکه مسیر تازه‌ای آغاز می‌شود؛ همان‌طور که شب پایان می‌یابد و صبح آغاز می‌شود یا زمستان سرد و سفید تمام و بهار سبز و زیبا شروع می‌‌شود. 

مهندس دژاکام در وادی سیزدهم به ما یادآوری می‌کند که نباید از پایان‌ها بترسیم؛ چون پایان‌ها در حقیقت فرصت‌های تازه‌ هستند. هر شکست می‌تواند سرآغاز موفقیت باشد و هر جدایی می‌تواند مقدمه‌ پیوندی نو باشد. 

بنابراین یکی از پیام‌های وادی سیزدهم امید است؛ امیدی که می‌گوید: هیچ‌چیز در جهان به بن‌بست نمی‌رسد. پایان هر نقطه، سرآغاز خط دیگری است؛ یعنی زندگی همیشه با فرصت‌های تازه برای رشد، رهایی و عشق ادامه دارد.

رابط خبری: همسفر اعظم رهجوی راهنما همسفر مریم لژیون دوم
ارسال: همسفر معصومه رهجوی راهنما همسفر مریم لژیون دوم (نگهبان سایت)
همسفران نمایندگی شیخ‌بهایی