جلسه دوازدهم از دور هفتم کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره۶۰ همسفران نمایندگی بروجرد با استادی همسفر سودابه، نگهبانی راهنمای تازهواردین همسفر فاطمه و دبیری همسفر جمیله با دستور جلسه: «وادی سیزدهم (پایان هر نقطه، سرآغاز خط دیگری است) و تاثیر آن روی من» روز یکشنبه ۵ بهمنماه ۱۴۰۴ ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، سودابه هستم همسفر
خدای بزرگ را شاکرم که در این جایگاه قرار گرفتم. از آقای مهندس و خانوادهی محترمشان که این بستر را فراهم کردند تشکر میکنم و همچنین قدردان راهنمای درمان DST و راهنمای جونزم هستم.
دستور جلسهی این هفته «وادی سیزدهم و تأثیر آن روی من» است. وادی سیزدهم میگوید: «پایان هر نقطه، سرآغاز خط دیگری است». همهی ما در دوران تحصیل بارها شنیدهایم که وقتی جملهای به پایان میرسید، معلم میگفت: «نقطه، سرِ خط»؛ اما پس از ورود به کنگره۶۰، مفاهیم جملات و کلمات را به شکل عمیقتر و متفاوتتری آموختهایم.
برداشت من از وادی سیزدهم این است که وقتی به پایان هر راهی میرسیم، باید با خودمان کنار بیاییم و آمادهی آغاز مسیری تازه باشیم. با خواندن این وادی متوجه شدم که برای موفق شدن باید تغییر کنم و مثلث تغییر، تبدیل و ترخیص را در زندگی خود عملی نمایم. بعد از ورود به کنگره۶۰، تغییرات مثبت زیادی در من ایجاد شده است و اطرافیانم این تغییرات را بیشتر از خودم احساس میکنند. این موضوع را لطف خداوند و نتیجهی آموزشهای ارزشمند کنگره۶۰ میدانم.
تغییر در انسانها به یکباره اتفاق نمیافتد؛ بلکه بهتدریج و در طول زمان رخ میدهد. ما نمیتوانیم یک شبه تمام ویژگیهای منفی خود را کنار بگذاریم و به انسانی کامل و بدون نقص تبدیل شویم.
نمونهی بارز این موضوع، مسافران در کنگره۶۰ هستند. برای درمان اعتیاد، ابتدا باید تغییراتی در فیزیولوژی، افکار و اندیشهی آنها ایجاد شود تا بتوانند در این مسیر موفق شده و به رهایی برسند. این تغییرات باید آرامآرام و در بازهی زمانی مشخص انجام پذیرد.
در وادیهای قبل و همچنین وادی سیزدهم به این نکتهی مهم اشاره شده است که «راه کج به منزل نمیرسد». ما باید در زندگی بهگونهای رفتار کنیم که همواره در صراط مستقیم قرار داشته باشیم و از ضد ارزشها دوری کنیم. جهان هستی همواره در حال حرکت و تغییر است و هیچ سکونی در آن وجود ندارد. تنها چیزی که در این جهان و جهانهای دیگر تغییر نمیکند و هرگز از بین نمیرود، «حقیقت» است. از نقطههای دانش و علم است که ما به فرمان عقل میرسیم.
این وادی به ما میآموزد که «پایان هر نقطه، سرآغاز خط دیگری است»؛ یعنی انسان پس از مرگ از بین نمیرود و حیات در جهانی دیگر ادامه دارد. مرگ برای انسان «یومالفصل» است؛ یعنی پایان زندگی در این جهان و آغاز حیاتی دیگر. ما تمام ویژگیها و خصوصیات مثبت و منفی خود را به همراه میبریم؛ پس بهتر است در همین دنیا به تزکیه و پالایش خود بپردازیم.
در ادامه، وادی به مثلث عقل، عشق و ایمان اشاره میکند و میگوید: انسان باید چندبعدی باشد؛ زیرا انسان تکبعدی نمیتواند به آسایش و آرامش برسد. اضلاع این مثلث به هم وابستهاند و از یکدیگر جدا نیستند. گاهی گفته میشود انسان عاقل، هرگز عاشق نمیشود؛ اما این دیدگاه نادرست است. بسیاری از افراد عشق را تنها عشق میان دو انسان میدانند، در حالی که آقای مهندس دژاکام این نوع عشق را «خودشیفتگی مستان» مینامند. عشقی که ایشان در وادیها از آن سخن میگویند، عشقی است که به دیگران آسیب نمیزند و سرشار از محبت نسبت به همه میباشد.
در ادامهی وادی، آقای مهندس دربارهی «خط خمر» یا همان خط نامرئی صحبت میکنند و آن را به رگهای خونی بدن تشبیه مینمایند و تأکید دارند که این خط، بسیار مهم و حیاتی است.
در پایان، نکتهی اساسی این وادی زمان است. ما برای تزکیه و پالایش خود باید صبور باشیم و بدانیم همه چیز را در بستر زمان رخ میدهد. بنابراین لازم است همواره زمان را مد نظر داشته باشیم.
مرزبان کشیک: همسفر زینب
تایپ: همسفر لیلا رهجوی راهنما همسفر معصومه (لژیون اول)
عکس: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر معصومه ( لژیون اول)
ویرایش و ارسال: مرزبان خبری همسفر ندا
همسفران نمایندگی بروجرد
- تعداد بازدید از این مطلب :
11