نخستین و بنیادیترین مکانی که انسان در آن چشم به جهان باز میکند، خانواده است. از همان نخستین نفسها در آغوش پدر، مادر، خواهران و برادران، رشد میکنیم و درسهای زندگی را میآموزیم. خانواده، پناهگاهی امن است که در آن با احساس آرامش، محبت و امنیت، میتوانیم آزادانه خود را ابراز کنیم.
پدر و مادر با تمام وجود و تلاش بیوقفه، آسایش و خوشبختی فرزندان خود را رقم میزنند. رفتار و گفتار آنها چراغ راه زندگیمان میشود و به ما میآموزد چگونه درست زندگی کنیم، به دیگران احترام بگذاریم و مسئولیتپذیر باشیم.
شکلگیری شخصیت هر فرد، پیوندی عمیق با فضای خانواده دارد. خانهای سرشار از محبت، صمیمیت و تفاهم فرزندانی با اعتمادبهنفس بالا پرورش میدهد تا در آینده، مسیر موفقیت را بهتر طی کنند.
گفتوگو، پل ارتباطی میان اعضاء خانواده است که سوءتفاهمها را از میان برمیدارد و راه مشکلات را هموار میسازد. همراهی در شادیها و غمها، پیوند اعضاء خانواده را مستحکمتر میکند.
در فرهنگ غنی ایرانی و اسلامی، خانواده جایگاهی رفیع دارد. احترام به والدین، حمایت از اعضاء خانواده و حفظ رشتههای خویشاوندی، ارزشهایی هستند که همواره بر آنها تأکید شده است.
خانواده سالم، میتواند جامعهای سالم بسازد؛ زیرا هر فردی با تربیت صحیح در کانون گرم خانواده، به شهروندی مسئول و مفید برای جامعه خواهد شد.
با این حال، گاهی ناآگاهی میتواند شیرینی این کانون گرم را تلخ و ناامن کند؛ اما حضور در کنگره۶۰ فرصتی دوباره میبخشد تا کسانیکه در این مسیر لغزیدهاند با آموزشهای راهگشا، دوباره به همان خانواده شیرین و صمیمی بازگردند.
در نهایت خانواده مانند مدرسهای کوچک است که درس زندگی در آن آموخته میشود. قدردان این موهبت باشیم تا خانههایمان همیشه سرشار از آرامش و شادی بماند.
نویسنده: همسفر مریم رهجو راهنما همسفر زهرا (لژیون هفتم)
منبع: فایل صوتی خانواده (امین دژاکام)
ویرایش و ارسال: همسفر معصومه رهجو راهنما همسفر صفیه (لژیون یکم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی عطار نیشابوری
- تعداد بازدید از این مطلب :
18