گاهی با خودمان میگوییم: من از صبح تا شب کار میکنم و زحمت میکشم؛ اما فلانی در کارش موفقتر است، یا من مدت طولانیتری است که به کنگره میآیم؛ اما کسی که تازه وارد شده پیشرفت بیشتری داشته است. درست همینجا است که قیاس آغاز میشود.
در این نقطه، نفس اماره که همیشه به دنبال فرصت است، وارد عمل میشود و بهآرامی بذر حسادت، کینه، نفرت و بیزاری را در درون ما میکارد. این بذرها اگر نادیده گرفته شوند، کمکم جوانه میزنند، رشد میکنند و به تار و پود وجود ما میپیچند، تا جایی که درون انسان سرد و تاریک میشود.
هرچه این پیچش ضدارزشها و نیروهای منفی در وجود انسان بیشتر شود، به همان اندازه ارزشها، روشناییها و زیباییها از درون او خارج میشود و فرد آرامآرام به سمت سقوط حرکت میکند.
در این سیدی به من آموزش داده میشود که نباید بر اساس اطلاعات ناقص، عقل جزئی و دانستههای محدود خود، دیگران را قضاوت یا با خودمان قیاس کنیم.
باید بدانم هر انسانی که به جایگاه، مقام یا مرتبهای رسیده است، قطعاً بهای آن را چه در همین حیات و چه در حیاتهای قبل پرداخت کرده است. ما از پیشینه، مسیر و رنجهایی که دیگران پشت سر گذاشتهاند خبر نداریم.
ممکن است فردی که امروز ما او را در رفاه، آرامش یا موقعیتی خاص میبینیم، در گذشته یا حتی اکنون، سختیهای فراوانی را متحمل شده باشد و ما از تلاشهای او بیاطلاع باشیم.
پس با درک این آموزش، این باور در من تقویت میشود که هر جایگاهی که در زندگی دارم، نتیجه تلاش و حرکت خودم است و دیگران نیز به آنچه رسیدهاند، حاصل زحمات خودشان است. با پذیرش این موضوع، به آرامشی میرسم که لازمه زندگی است و در این آرامش، قیاس بهتدریج از زندگی من حذف میشود.
نویسنده: همسفر زکیه رهجو راهنما همسفر صفیه (لژیون یکم)
ویرایش و ارسال: همسفر معصومه رهجو راهنما همسفر صفیه (لژیون یکم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی عطار نیشابوری
- تعداد بازدید از این مطلب :
40