دلنوشته زیبای مسافر مجید

سلام دوستان مجید هستم یک مسافر

از لژیون ۱۴

ابتدا از خداوند سپاسگزارم که می توانم دلنوشته ام را با شما دوستان که هم درد  و همسفر بنده در این سفر انسان سازی مرا همراهی می کنید هستم و همچنین از همه شما عزیزان تشکر می کنم که مطالب بسیاری را به بنده آموختید و در ادامه این مسیر انسان سازی می آموزید.

بنده هم مانند بسیاری از دوستان عزیز وقتی که وارد کنگره ۶۰ شدم درکی از درمان شدن نداشتم و فقط به دنبال قطع مصرفم بودم.

 در همان اولین جلسه ای که در خدمت راهنمای تازه واردین بودم،وقتی در کارگاه آموزشی خود را به عنوان تازه وارد معرفی  کردم با تشویق مسافران و حضار مواجه شدم که با چه شور و شوقی مرا تشویق کردند که باعث حیرتم شده بود که در کنگره۶۰برای یک مصرف کننده چه ارزشی قائلند و باعث جذب بنده شدند.

وقتی که ۳ جلسه ای که به عنوان مهمان و تازه واردم تمام شد و وارد لژیون و به خدمت راهنمای DST رفتم ،راهنمای بزرگوارم با روی گشاده و با لبخند با بنده  رفتار کردند و برنامه مصرف داروی اوتی و وظایفم را گوش زد کردند، اینکه چه ساعتی دارویم را مصرف کنم و اینکه از ۴۰ سی دی سفر اول هفته ای یک سی دی را نوشته و تحویل دهم.

کم کم و ذره ذره به قول آقای مهندس اطلاعات و آگاهیم با نوشتن سی دی ها بالا رفت و نقطه تحمل پیدا کردم و به مرور زمان متوجه آن شدم که هدف کنگره ۶۰ درمان و در نهایت به تعادل رساندن یک مسافر است، که خود آقای مهندس می فرمایند ما در کنگره ۶۰ معتاد ترک نمی دهیم بلکه استاد پرورش میدهیم.

بنده در کنگره ۶۰ به این نتیجه رسیدم که اگر حضور به موقع در جلسات داشته باشیم و سی دی هایی که جزوه تکالیفمان هست را بنویسیم و گوش به فرمان راهنمای عزیزمان باشیم حتما به سر مقصد منظور که همان فرماندهی و تربیت نفسمان هست با امید به قدرت مطلق میرسیم.

در آخر هم در راس از آقای مهندس و خانواده محترمشان و همینطور دیده بان های بزرگوار و راهنماهای عزیز و دلسوز

مخصوصا از راهنمای خودم کمال را دارم

و از خداوندمنان آرزوی سلامتی و طول عمر باعزت را خواستارم.

از اینکه به دلنوشته اینجانب توجه نمودید

از همه شما ممنون و متشکرم.

تنظیم:خدمتگزاران سایت نمایندگی کوروش آذرپور