عشق یعنی از خود‌گذشتن

خوش به حال آن کس که می‌بخشد و به دنبال باز پس گرفتن نیست. اگر انسان در مسیر درست حرکت کند، خداوند لحظه به لحظه قدم‌هایش را به گلستانی که تمام فضای آن پر از بوی انواع گل‌هاست تبدیل می‌کند و بهشت را با چشم خود می‌بیند.

عشق بنیان هستی است که با محبت شروع می‌شود.‌ عشق؛ یعنی از خود گذشتن و کامل شدن و رسیدن به قدرت مطلق برای رسیدن به عشق باید قلب را از کینه، نفرت، حسادت و انتقام‌جویی خالی کرد تا عشق در قلب ساکن شود، عشق به ظاهر سوختن و نابود شدن هست؛ اما در اصل انسان را تبدیل به نور می‌کند.

تمام هستی و کائنات میدان و عرصه ابراز عشق می‌باشند و مخلوقین خدا منزلگاه و محبت نشانه عشق است. هرجا که عشق و محبت به‌وجود می‌آید، امواج منفی از بین می‌روند؛ زیرا عشق و محبت باعث اعتماد بین افراد می‌شود و کینه‌ها از بین می‌رود؛ به همین دلیل هست که اعضای کنگره نسبت به هم محبت دارند و زنجیره عشق، همه را به هم وصل کرده است.

محبت بین دو نفر ذره‌ذره و آرام آرام به وجود می‌آید و در طول زمان خالص می‌شود و به عشق تبدیل می‌شود. عاشق و معشوق باید برای رسیدن به عشق‌‌ بین آن‌ها سعی کنند ناخالصی‌ها را ذره ذره از خودشان دور کنند. اگر سازهایی مثل گیتار یا ویالون را در نظر بگیریم؛ به تنهایی هیچ صدای از خود ندارند و احتیاج به نوازنده دارند تا آهنگ زیبایی بنوازند.

انسان‌ها هم همین‌طور هستند باید بین‌ آن‌ها عشق، شوق و محبت به‌ وجود بیاید، تا با تمام وجود به یک‌دیگر محبت کنند. عشق به لمس بدن نیست، به سخن و حرف زدن نیست؛ زیرا در حرف خیلی زیبا است؛ اما در عمل پشت‌کار و صداقت می‌خواهد.

عشق قراردادی نیست که حتماً دوست داشته باشی، بلکه حد و مرزی ندارد. عشق؛ یعنی‌ گذشتن و رفتن و کامل شدن؛ یعنی اگر به عشقت نرسیدی، برای خوشبختی او باید از او بگذری نه آن که به او صدمه بزنی، باید از منافعت و خیلی چیزهای دیگر به خاطر عشقت عبور کنی تا تبدیل به یک انسان کامل بشوی.

پس نتیجه می‌گیریم: عشق یعنی همان قدرت مطلق و خداوند که به صورت‌های مختلف و با چرخش‌های هماهنگ به او می‌رسیم و کامل می‌شویم. عاشق را حساب با عشق هست، با معشوق چه حساب دارد. در آخر آنچه باور است محبت است و آنچه نیست ظروف تهی است.