ببخش تا عاشق شوی

کنگره۶۰ به من همسفر یاد داد که من نیاز به آموزش برای تغییر نگاه، افکار و رفتارم دارم. من فهمیدم سال‌ها با ترس، توقع، کنترل و دلسوزی ناآگاهانه در مورد مسافرم، به خودم  تخریب وارد کردم و ناخواسته به مسافرم نیز آسیب زدم. کنگره به من آموزش داد صبر یعنی آگاهی، تحمل همراه با رنج و حمایت به معنی دخالت نیست، بلکه درست رفتار کردن است. کنگره به من آرامش داد، مسئولیت‌پذیری را به من آموزش داد و این آموزش‌ها به من کمک کرد تا از نقش قربانی بیرون بیایم و روی خودم کار کنم. امروز می‌دانم که اگر من متعادل باشم، فضای خانه امن‌تر می‌شود و این بزرگ‌ترین کمک به درمان مسافر است.

اما کمک من به کنگره این است که حرمت‌ها را رعایت کنم، آموزش‌ها را بدون تفسیر شخصی اجرا کنم، سی‌دی بنویسم و آموزش‌ها را عملی کنم. وقتی من تغییر می‌کنم، پیام کنگره با رفتارم به دیگران انتقال داده می‌شود. کنگره به من یاد داد ببخش تا عاشق شوی، رها شوی و زندگی کنی. ببخش، همه کس و همه چیز را ببخش؛ همان‌گونه که مصرف‌کنندگان وقتی مواد را می‌بخشند به درمان می‌رسند، ما نیز وقتی خود را ببخشیم به آرامش می‌رسیم.

زمانی‌که کینه، خشم، قهر، حسد و تمام ضدارزش‌ها را از وجود خود دور کنیم و زمین و زمان را ببخشیم، رها می‌شویم؛ چرا که به این جهان‌بینی می‌رسیم که هیچ چیز مهم‌تر از وجود نازنین خودمان نیست، که با چیزی جز ارزش و نیروهای‌ الهی زیبنده شویم، پس حاضر نمی‌شویم به خود و به هیچ موجودی آسیب برسانیم. انسانی که در صراط مستقیم قرار دارد شاید دیر برسد، اما قطعاً و تدریجاً به خداوند نزدیک‌تر می‌گردد و این رسیدن به عشق است. بایستی رها کرد و بخشید تا عاشق شد.

کنگره ما را با خودمان و کل هستی آشتی داد و به ما آموخت که هر چیز را همان‌طور که هست بپذیریم و دوست داشته باشیم؛ تسلیم شدن در برابر مسائل و پذیرفتن هر چیز و هر کس به همان شکلی که هست را به ما آموزش داد، همچنین آموختیم که با تلاش، تغییر حاصل می‌شود. در کنگره۶۰ اولین چیزی که توجه من را جلب کرد، استفاده از لفظ خدمت به جای کمک بود که همیشه به من یادآوری می‌کند کنگره به کمک من نیاز ندارد، بلکه من هستم که به خدمت در کنگره نیاز دارم.

نویسنده: همسفر سهیلا رهجوی راهنما همسفر ایران (لژیون چهاردهم)
ویرایش و ارسال: همسفر مائده رهجوی راهنما همسفر فرنگیس (لژیون سوم) دبیر سایت
همسفران نمایندگی ابن‌سینا