گروه خانواده_انسان‌ها در تمامی لحظات درحال دریافت هستند

انسان‌ها در تمامی لحظات زندگی درحال دریافت هستند؛ دریافت‌هایی گاه مادی و گاه معنوی، گاهی لذت‌های پوچ دنیوی و زمانی جایگاه‌های انسانی. از زمانی که شیفته زرق‌وبرق حیات زمینی شدند، از مسیر اصلی فاصله گرفتند و هدف خلقت را به کلی از یاد بردند.

لحظات زندگی من همسفر، قبل از ورود به کنگره پر بود از، اتلاف زمان و دورهمی‌های بیهوده زنانه که تنها به نمایش گذاشتن کاستی‌های درونمان می‌انجامید. من در فضای مجازی درپی خوشبختی می‌گشتم، اما هرچه بیشتر گشتم، کمتر یافتم. غافل از اینکه خوشبختی در درون من نهفته بود و گویی مسیرش را نمی‌دانستم. جوان بودم اما روحم خسته بود، می‌خندیدم اما دلم شاد نبود. مادری خسته بودم که روز را فقط برای رسیدن به شب سپری می‌کردم. محبت من به فرزندانم، فریادهایی بود که از فرط فشارهای ذهنی تقدیمشان می‌کردم. من علاوه بر دنیای خودم، دنیای کوچک آن‌ها را نیز مسموم کرده بودم.

زمانی‌که وارد کنگره شدم بی‌درنگ دریافتم دنیای من، با دنیای اینجا بسیار متفاوت است، لبخندهایشان پررنگ‌تر، آغوششان گرم و دلنشین‌تر و دنیایشان واقعی‌تر است. روزهای دیگر نه به‌خاطر مسافرم؛ بلکه به‌خاطر خودم در شعبه و لژیون حضور پیدا می‌کردم و هرچه جلوتر رفتم، درونم صیقلی‌تر می‌شد و آگاه‌تر می‌شدم، ضدارزش‌ها را ‌بیشتر می‌شناختم و با نیروهای منفی آشنا می‌شدم و این منجر به شاداب شدن من می‌شد.

امروز که ماه‌های پایانی سفرمان را سپری می‌کنیم هنوز اول راه هستیم و قندیل‌های زیادی در ذهنمان مانده تا به‌طور کامل ذوب شوند اما من، شخصی شاد هستم که از فضای مجازی به اپلیکیشن دژاکام پناه برده‌ام؛ زیرا اطلاعاتی که دریافت می‌کنم، همگی مفید هستند. در کنگره۶۰ آموختم چگونه همزمان همسفر و مادر باشم. حتی آموزش گرفتم که چگونه مهر بورزم و امروز شاد شاد هستم.

این‌همه دریافت‌های خوب نباید پرداختی داشته باشد؟ من چه کنم تا این همه آبادانی را جبران نمایم؟ من چطور زکات این‌همه دریافت را بپردازم؟ با ماندن و خدمت صحیح به کنگره و رهجوها، با حضور به موقع در جلسه، با چشم گفتن به راهنما، با انجام هر آنچه از دستم برمی‌آید؛ خواه برداشتن تکه زباله‌ای از روی زمین، خواه انجام خدمتی هرچند کوچک، خواه کمک نقدی هرچند اندک برای تأسیس شعبه‌ای در مکانی دیگر. بر من واجب است این پیام را به تمامی عزیزانی که در کنجی سکنی گزیده‌اند برسانم تا آنان نیز با دریای بی‌کران و زلال کنگره۶۰ آشنا گردند، بر لب ساحل علم قدم بزنند و دور بریزند هر آنچه که بر دوششان سنگینی می‌کند و سبک‌بال بر آسمان زندگی به پرواز درآیند و بر بانیان این خانه امن درود بفرستند.

نویسنده: همسفر پریسا رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون اول)
رابط‌خبری: همسفر سمیرا (لژیون سردار)
ویرایش: همسفر فاطمه رهجوی راهنما همسفر مریم (لژیون اول) دبیر سایت
ارسال: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر طاهره (لژیون سوم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی گلمکان