همسفران قلب‌های بخشنده مسیر درمان

جلسه دوازدهم از دوره اول کارگاه‌های آموزشی عمومی همسفران و مسافران کنگره‌۶۰ ویژه جشن همسفر نمایندگی دانیال اهواز به استادی راهنما همسفر شقایق، نگهبانی ایجنت همسفر نوریه و دبیری راهنما همسفر فاطمه با دستور جلسه «هفته همسفر، نقش همسفران خانم و آقا در درمان اعتیاد مسافران» روز پنج‌شنبه ۱۱ دی‌ماه ۱۴۰۴ ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

خداوند را شاکر هستم که امروز توفیق خدمت در این جایگاه را دارم و این فرصت در اختیار من قرار داده شد تا در این جایگاه خدمتی باشم و در هفته‌ای بسیار مهم و ارزشمند در خدمت شما عزیزان باشم. از ایجنت محترم شعبه، خانم نوریه عزیز، بسیار تا بسیار سپاسگزارم برای این فرصت زیبا.
اندوهی که قلب‌ها را در خود محبوس داشته تا مرگشان را آغاز حیات خویش نماید، اکنون خود مغلوب قلب‌های بخشنده‌ای گشته است. قلب همسفرانی که بخشش را برای بازپس‌گیری عزیزانشان، به نشان محبت بیکران و عشق بلاعوض، هدیه نموده‌اند.
فرا رسیدن هفته همسفر را خدمت جناب آقای مهندس و خانواده محترم‌شان، به‌خصوص خدمت خانم آنی بزرگوار، آنی کماندار، خانم شانی و استاد جهان‌بینی آقا امین که اولین همسفران کنگره هستند، تبریک می‌گویم؛ و اگر همراهی این عزیزان با جناب آقای مهندس نبود، معلوم نبود که من و مسافرم در چه تاریکی به سر می‌بردیم و آرامش امروز را بدون شک مدیون این همسفران عزیز هستم که پا‌به‌پای آقای مهندس قدم برداشتند و بنیان کنگره را نهادند. چرا که اگر امروز همسفران در کنگره ۶۰ دارای جایگاه، آموزش و مسیر مشخص هستیم، بی‌شک حاصل نگاه عمیق، دقیق و انسان‌ساز آقای مهندس و خانواده‌شان به نقش همسفر است.
همسفران شعبه دانیال که امروز با حضورشان جشن را قشنگ‌تر کردند، و پیشاپیش روز پدر را به تمامی قهرمانان این سرزمین تبریک می‌گویم، به‌خصوص پدر بزرگوار خودم؛ انشاالله هرکجا هستند، سلامت باشند.
من روز اولی که به کنگره آمدم، راهنمای عزیزم خانم شهلا به من گفتند: درست است که بعد از اینکه مسافرتان به رهایی رسیده به کنگره آمدید، اما ترکش‌های اعتیاد به شما و اعضای خانواده اصابت کرده است و شما باید در مسیر آموزش باشید.
وقتی سفرم را شروع کردم، آن افکار و اندیشه منفی، آن اضطراب‌ها و آن نگرانی‌ها باعث شده بود که من همسفر از درون به هم بریزم و کنگره به من گفت تو باید نقش خودت را پیدا کنی تا به آن حال خوبی که همه در کنگره از آن صحبت می‌کنند برسی.
وقتی من همسفر در کنار مسافرم بیایم و با هم همقدم بشویم، کم‌کم آن حال خوب نصیبمان می‌شود؛ و اگر من در کنارش نباشم، نمی‌توانم به مسافرم کمکی کنم و آن آرامش به اعضای خانواده برنمی‌گردد.
به من گفته شد که باید سه جلسه تازه‌واردین را بگذرانم، راهنمایم را با حس خودم انتخاب کنم و سر لژیون بنشینم و گوش‌به‌فرمان راهنمایم باشم و تسلیم مسیر کنگره و فرمانبردار صحبت‌های راهنما بشوم، سی‌دی به‌موقع بنویسم.
اما داریم همسفری که می‌آید و تسلیم مسیر کنگره نشده است و سی‌دی نمی‌نویسد و مدام می‌گوید حالم خوب نیست و به دنبال دلیلش می‌گردد. دلیلش این است که سی‌دی نمی‌نویسد و قدم برنمی‌دارد؛ می‌آید اما به ظاهر، می‌آید به علت اینکه مسافر فکر کند در کنارش هستید، اما اگر با جان و دل قدم بردارد می‌تواند یک همراه و پشتیبان باشد.
هفته همسفر، هفته‌ای بسیار مهم و تأثیرگذار در ساختار کنگره ۶۰ است؛ هفته‌ای است برای دیدن و شنیدن اشخاصی که در مرکز توجه نیستند، اما بیشترین تاثیر را در آرام یا ناآرام بودن فضای خانواده و مسیر درمان دارند.
همسفران سال‌ها با درد اعتیاد در کنار مسافرشان زندگی کرده‌اند؛ اما با ترس از آینده، با ناامنی و خون‌دل‌ها و با خستگی‌های روحی و روانی. اما کنگره به من همسفر یاد داد که می‌شود از دل همین رنج‌ها، آگاهی، رشد و تعادل ساخت.
در کنگره آموختیم که همسفر درمان‌کننده مسافر نیست، اما اگر آموزش بگیرد می‌تواند تاثیرگذارترین عامل در مسیر درمان مسافر باشد؛ البته نه با کنترل، نه با تهدید، نه با خواهش و نه با دخالت، بلکه با تغییر نگرش، رفتار و عملکرد عالی.
همسفر آموزش‌دیده یاد می‌گیرد که چگونه فضا را امن کند؛ فضایی که مسافر بتواند بدون تنش، بدون ترس و بدون فشار، روی درمان خودش تمرکز کند.
یاد می‌گیرد که خیلی جاها سکوت کند که می‌تواند بزرگ‌ترین حمایت باشد.
من به عنوان یک همسفری که ۷ سال در کنگره هستم، یک تجربه شخصی از خودم را می‌گویم. همیشه به مسافرم می‌گفتم اگر مصرفش را کنار بگذارد آرامش به خانواده ما برمی‌گردد، اما این فقط دیدگاه من بود. اگر من همسفر خواستار این درخواست بودم، باید قدمی هم برمی‌داشتم.
مسافر من تنهایی در مسیر آموزش بودند و آن حال خوب نصیب ما نمی‌شد. چرا؟ چون فقط یک نفر از اعضای خانواده در مسیر آموزش بود و دیگر اعضای خانواده راکد مانده بودند.
وقتی من همسفر به کنگره آمدم، به من گفته شد که تغییر از من همسفر شروع می‌شود.
وقتی یاد گرفتم به‌جای واکنش‌های الکی، آموزش‌ها را اجرا کنم؛ وقتی فهمیدم آرامش من وابسته به رفتار مسافر نیست و آرامشی را تجربه کردم که قبل از کنگره برایم ناشناخته بود و جالب اینجاست که این تغییر بدون اجبار بود و وقتی من در مسیر آموزش قرار گرفتم، آن آرامش را به خانواده هم منتقل کردم.
این تجربه را گفتم تا مسافران عزیز بدانند که همسفر آموزش‌دیده نه مانع درمان است و نه فشار روحی، بلکه می‌تواند پشتوانه‌ای محکم و آرام برای مسیر درمان باشد.
وقتی همسفر جایگاه خودش را بشناسد، مسافر هم با امنیت بیشتری در مسیر درمان حرکت می‌کند.
همسفر آگاه دیگر نه طلبکار است، نه قربانی و نه ناظر مضطرب؛ بلکه انسانی است که با صبر، با اجرای قوانین، کنار مسافر حرکت می‌کند.
و این نوع همراهی برای مسافر آرامش را به ارمغان می‌آورد؛ آرامشی که پایه تعادل و ماندگاری در مسیر خدمت و درمان است.
تک‌تک همسفرانی که امروز در اینجا هستند، با شب و روزهای مصرف مسافرشان خون‌دل‌ها خوردند و همین باعث شده که امروز از بین چند میلیارد انسان در کره زمین انتخاب بشوند، بیایند و در کنگره حضور داشته باشند و نقش همسفر را ایفا کنند.
همسفران باید کفش فولادی به پا کنند و تمام عشق و نیروی محبت را به کار بگیرند تا مسافرشان را از اعتیاد پس بگیرند.
همسفری که همیشه در سختی‌ها و دشواری‌ها حضور داشته و باعث قوت قلب، اعتمادبه‌نفس و امید در دل مسافرش است، قابل تقدیر و قدردانی است.
هفته همسفر، هفته قدردانی از زنانی است که مردانه پا‌به‌پای مسافرشان آمدند و تصمیم گرفتند به‌جای فرسوده شدن، رشد کنند؛ به‌جای جنگیدن با مسافر، آموزش بگیرند و به‌جای نادیده گرفتن خودشان، خودسازی را انتخاب کنند.
من زمانی می‌توانم از خداوند به‌خوبی سپاسگزاری کنم که بتوانم قدردان زحمات بندگان خدا باشم. من همسفری که تا قبل از کنگره از همه طلبکار بودم، کنگره آمد و به من شکرگزاری را آموزش داد.
کنگره گفت سپاسگزاری به سه روش قلبی، زبانی و عملی باید باشد. در بخش قلبی و زبانی که از رفتار و کردار شخص مشخص می‌شود و مسافرین عزیز با مشارکتشان در ادامه جلسه قسمت زبانی را اجرا می‌کنند و بخش عملی هم که امروز در ادامه جلسه با دادن پاکت و هدیه به همسفران عزیز برگزار می‌شود.
من در اینجا، به عنوان یک همسفر، با تمام وجودم از همه همسفرانی که امروز در این جشن حضور دارند و با حضور مستمر در جلسات، با مشارکت در لژیون‌ها، با رعایت حرمت‌ها و قوانین، ستون‌های آرامش خانواده بزرگ کنگره۶۰ هستند، از صمیم قلب تشکر و قدردانی می‌کنم.
و از همه خدمتگزاران، راهنمایان، مرزبانان و مسافرین عزیز نیز تشکر می‌کنم که با پذیرش این مسیر آموزشی، به همسفران خود فرصت تغییر و رشد می‌دهند.
«بیایید با هم یاد بگیریم که مسیر تغییر و آرامش، گاهی سکوت و همراهی ماست، و راه درست خودش به ما نشان داده می‌شود.»

تصاویری از برگزاری جشن همسفر

مرزبان کشیک: همسفر زهرا و مسافر یاور
عکاس: همسفر زهره رهجو همسفر نوریه(لژیون دوازدهم)
تایپیست: همسفر میترا دبیر اول سایت
ویراستاری و ارسال: همسفر مهشید نگهبان سایت

همسفران دانیال اهواز