در جایگاه همسفر، وادی یازدهم به من آموخت که نباید خودم را دست‌کم بگیرم

«چشمه‌های جوشان و رودهای خروشان، همه به بحر و اقیانوس می‌رسند».

وادی یازدهم به من یادآوری می‌کند که هیچ حرکتی در هستی گم نمی‌شود. هیچ تلاشی بی‌نتیجه نیست؛ حتی اگر در ابتدا کوچک، ناچیز یا کم‌اثر به نظر برسد. همان‌طور که یک چشمه‌ کوچک، اگر در مسیر درست قرار بگیرد، می‌تواند به رودخانه‌ای خروشان و در نهایت به اقیانوس برسد.

در جایگاه همسفر، این وادی به من آموخت که نباید خودم را دست‌کم بگیرم و یا نقش آموزش‌ها را کوچک ببینم. شاید یک تغییر کوچک در نگاه من، یک سکوت به‌جا، یک واکنش درست، یا یک گوش‌دادن آگاهانه، همان چشمه‌ای باشد که مسیر زندگی من و مسافرم را تغییر می‌دهد.

وادی یازدهم به من می‌آموزد که اجرای قوانین الهی و انسانی، انسان را در مسیری قرار می‌دهد که بتواند به بهترین شکل زندگی کند. وقتی انسان قوانین را اجرا می‌کند، از دروغ، دزدی، خودبینی، بدگمانی و ضد ارزش‌ها فاصله می‌گیرد و به سمت عدالت‌خواهی و ارزش‌ها حرکت می‌کند؛ این همان مسیری است که انسان را از ظلمت به نور هدایت می‌کند. ظلمت تمثیلی از جهل و نادانی است؛ جایی که انسان قدرت تشخیص ندارد و در تاریکی، حتی چاه مقابل پای خود را نمی‌بیند. اما وقتی نور آگاهی روشن می‌شود، مسیر مشخص می‌گردد و انسان می‌تواند انتخاب درست داشته باشد. به همین دلیل است که در دعاهایمان از خداوند می‌خواهیم ما را از ظلمت خارج کند و به سوی نور هدایت نماید؛ و این هدایت زمانی اتفاق می‌افتد که ما قوانین را در زندگی اجرا کنیم.

وادی یازدهم به من می‌گوید اگر در مسیر آموزش باشم و استمرار داشته باشم، حتی اگر آرام و آهسته حرکت کنم، قطعاً به مقصد می‌رسم. مهم این نیست که سرعت من چقدر است؛ مهم این است که در مسیر درست حرکت می‌کنم یا نه. چشمه هیچ‌وقت با رود مقایسه نمی‌شود، فقط جاری است؛ و همین جاری بودن، او را به مقصد می‌رساند. این وادی به من یاد داد که اگر آموزش بگیرم و عمل کنم، روزی می‌توانم اثرگذار باشم؛ نه با اجبار، نه با کنترل، بلکه با تغییر خودم. همان‌طور که چشمه، بدون ادعا و بدون صدا، راه خود را باز می‌کند.

وادی یازدهم به من نشان می‌دهد که تغییر از ظلمت به نور، بدون زحمت، تهذیب اخلاق و پالایش درون ممکن نیست. برای تغییر صفات گذشته و رسیدن به تفکر سالم، عقل سالم و حس سالم، تنها راه، تلاش مستمر و تزکیه نفس است. انسان برای رسیدن به هدف خود باید حرکت کند و از بهانه‌جویی و آشفتگی دور شود. در این وادی، “بحر” نماد مسیر و “اقیانوس” نماد هدف است. چشمه‌های جوشان و رودهای خروشان، اگر در مسیر حرکت کنند، حتماً به اقیانوس می‌رسند. اما شرط رسیدن به هدف، داشتن آگاهی و دانایی است؛ چرا که ریشه بسیاری از بدبختی‌های انسان، جهل و نادانی اوست.

این وادی به من آموخت که ترک ضد ارزش‌ها، لذتی عمیق‌تر از انجام آن‌ها دارد. همان‌طور که روزه‌داری باعث می‌شود لذت افطار چندین برابر شود، انجام ندادن کار غلط نیز آرامشی پایدار به همراه دارد. موفقیت‌های کوچک و انجام مسئولیت‌ها، انرژی و لذت درونی ایجاد می‌کند و باعث احساس ارزشمندی و احترام می‌شود. اگر بخواهیم چشمه‌ای جوشان باشیم، باید دائماً در حرکت باشیم؛ با خدمت، با انجام ارزش‌ها و با ایجاد تغییر در درون و بیرون خود. این حرکت، انرژی مثبت، شادابی، قوت قلب و آرامش به همراه دارد. زمانی که انسان در مسیر درست حرکت می‌کند، در بدن او انرژی سالم تولید می‌شود و سیستم ایکس شروع به ترشح مواد شادی‌آور می‌کند.

در نهایت، وادی یازدهم به من می‌آموزد هرچه به صراط مستقیم و روزنه‌ موجودیت نزدیک‌تر شویم، آرامش، آسایش و حال خوش بیشتری نصیب ما می‌شود؛ و هرچه از آن فاصله بگیریم، حال ما ناآرام‌تر و آشفته‌تر خواهد شد. برای منِ همسفر، وادی یازدهم یعنی: ناامید نشدن از تغییرهای کوچک؛ ادامه دادن حتی وقتی نتیجه را نمی‌بینم؛ ایمان داشتن به مسیر آموزش و باور اینکه هر قدم درست، مرا به دریای آرامش نزدیک‌تر می‌کند. امروز می‌فهمم اگر چشمه‌ وجودم را با آموزش زلال نگه دارم، دیر یا زود به اقیانوس آرامش، تعادل و دانایی خواهم رسید.

نویسنده: همسفر مهدیه رهجوی راهنما همسفر مهتاب (لژیون دوم)
رابط خبری: همسفر سمیه رهجوی راهنما همسفر مهتاب (لژیون دوم)
ارسال: همسفر مهدیه رهجوی راهنما همسفر مهتاب (لژیون دوم)، دبیر اول سایت
نمایندگی همسفران خمین