اولین تخریب اعتیاد در تفکر و اندیشه فرد است

جلسه ویلیام روز سه‌شنبه 9 دی‌ماه 1404 نمایندگی عطار نیشابوری.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان مهدی هستم مسافر
از جناب آقای مهندس تشکر می‌کنم و قدردان این مرد بزرگ هستم، به خاطر کشف راه صحیح و  انتقال آن به انسان‌ها،  اگر این کشف بزرگ در اختیار ما قرار نمی‌گرفت واقعاً معلوم نبود چه اتفاقاتی برای ما می‌افتاد.
هفته همسفر  را به‌تمامی هم‌سفران کنگره ۶۰ تبریک عرض می‌کنم. 
این هفته، هفته قدردانی است، باید قدردان باشیم و بدانیم که چرا باید قدردان باشیم.
در تمامی دنیا به مصرف‌کننده مواد مخدر معتاد اطلاق می‌گردد، یک‌زمانی به مصرف‌کننده مواد مخدر مجرم می‌گفتند، خودخواه،  خوش گذارن هم القابی بود که به مصرف‌کننده مواد مخدر می‌گفتند، زمان سپری شد تا کنگره ۶۰ به مصرف‌کننده مواد مخدر گفت:  بیمار.
ازنظر من این بیماری با تمام بیماری‌ها متفاوت است، کدام بیماری در دنیا وجود دارد که بتواند تفکر و اندیشه انسان را تغییر دهد؟  هیچ بیماری در دنیا نیست به‌جز اعتیاد.
اولین تخریب اعتیاد در تفکر و اندیشه فرد است، در کتاب ۶۰ درجه زیر صفر کاملاً این مسئله را موشکافی کرده است.
به‌راستی ۶۰ درجه زیر صفر یعنی چه؟  می‌خواهم اشاره‌ای بکنم از تخریب همسفران توسط ما، انسان با مصرف مواد ذره‌ذره وارد سرما می‌شود و چون این عمل ذره‌ذره شکل می‌گیرد خود فرد مصرف‌کننده متوجه آن نمی‌شود، و این سرما بر روی تفکر و اندیشه فرد تأثیر می‌گذارد و اطرافیان را احساس نمی‌کند، با مصرف هر نوع ماده مخدر فرد مخدرهای طبیعی بدن را از کار می‌اندازد و به یک فرد مصرف‌کننده تبدیل می‌شود و این عمل با فرآیند زمان حاصل می‌شود درحالی‌که بی‌حسی از همان ابتدای مصرف شکل می‌گیرد.
از همان ابتدا که مصرف شخص هرازگاهی بود حال چه ماهی یک‌مرتبه یا هفته‌ای یک‌مرتبه از همان ابتدا زمان مصرف را به  کنار خانواده و عزیزان بودن ترجیح دادیم و بی‌حس بودن نسبت به خانواده از همین‌جا شکل گرفت، حاضر بودی خودت را به مکان مصرف برسانی ولی کنار خانواده نباشی و در همین ابتدا هم معرکه‌گیری‌ها بین فرد مصرف‌کننده و خانواده شکل می‌گیرد. 
دیگر نسبت به خانواده و اطرافیان که دوستت دارند بی‌مسئولیت می‌شوی و هیچ حسی نداری درست مانند یک تلویزیون خاموش در خانه که هیچ‌گونه خروجی ندارد.
فرد دچار یخ‌زدگی شدید می‌شود به‌طوری‌که در ادامه دیگر تمامی حس‌های فرد از کار می‌افتد و دوست دارد قدمی بردارد ولی توانش را ندارد، بی‌حسی همین است یعنی به‌تمامی اطرافیان مخصوصاً خانواده و همسفرت هیچ حسی نداشته باشی، و این بی‌حسی در افراد مختلف متفاوت است در  یک نفر کمتر و یک نفر بیشتر است.
فقط این هفته، هفته قدردانی نیست از این به بعد باید قدردان باشیم،  باید متوجه باشی که چه کسانی در کنارت بودند و با تمام تخریب‌ها کمکت کردند و همیشه قدردان آن‌ها باشیم.
از اینکه به صحبت‌های من گوش کردید از همه شما ممنونم.

ضبط صدا: مسافر اشکان (لژیون دوم)
تایپ و نگارش: مسافر مهزیار (لژیون دوم)
عکاس: مسافر مصطفی (لژیون دوازدهم)
بارگذاری: مسافر علی (لژیون دوم)