اعتیاد مثل انفجار یک بشکه باروت در یک خانواده است

جلسه دوازدهم از دوره چهل و هشتم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰؛ نمایندگی البرز (کرج)؛ با استادی همسفر راهنما مهرداد، نگهبانی مسافر محمدعلی و دبیری مسافر محمدرضا، با دستور جلسه " هفته همسفر:نقش همسفران خانم و آقا در درمان اعتیاد مسافران" در روز سه‌شنبه نهم دی‌ماه ۱۴۰۴ رأس ساعت ۱۷:۰۰ آغاز به کارکرد.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان مهرداد هستم یک همسفر.
در ابتدا، هفته همسفر را به همه شما عزیزان تبریک عرض می‌کنم و خدا را شاکرم که امروز این توفیق نصیبم شد تا در این جایگاه قرار بگیرم که خدمت کنم و آموزش بگیرم.
به‌خاطر دارم در سال ۱۳۸۹ که مسافرم در جشن رهایی یا در دوره سفرش بود، حس خوبی نسبت به کنگره ۶۰ نداشتم، این حس سال‌ها با من همراه بود، تا حدود سال ۱۳۹۷، یعنی نزدیک به هفت یا هشت سال، من اصلاً معتقد نبودم که کنگره ۶۰ برای من مناسب است و نمی‌توانستم با آن ارتباط برقرار کنم. اما به واسطه برخی اتفاقات وارد کنگره شدم و کم‌کم آموزش گرفتم، آگاهی پیدا کردم و به درک تازه‌ای رسیدم.
آنجا فهمیدم که کنگره ۶۰ بر اساس تجربه و علم به این نتیجه رسیده که بیماری اعتیاد فقط به فرد مصرف‌کننده آسیب نمی‌زند. اعتیاد مثل انفجار یک بشکه باروت در یک خانواده است. وقتی انفجاری رخ می‌دهد، طبیعی است که فقط یک نفر آسیب نبیند. کسی که به مرکز انفجار نزدیک‌تر است، معمولاً آسیب جسمی بیشتری می‌بیند که در اینجا همان مصرف‌کننده است. اما این انفجار تمام فضای خانواده و اطرافیان را نیز تحت‌تأثیر قرار می‌دهد.
اگر تاریخچه کنگره ۶۰ را مرور کنیم، می‌بینیم که در ابتدا اصلاً جلسات همسفر وجود نداشت. بعدها، بر اساس تجربه و نیاز، ابتدا جلسات همسفران خانم و حدود ده سال بعد جلسات همسفران آقا شکل گرفت، تا جایی که امروز در سراسر کشور نزدیک به صد راهنمای همسفر آقا فعالیت می‌کنند. این نشان می‌دهد که کنگره به‌درستی تشخیص داده هر فردی که در این انفجار خانوادگی حضور داشته، به‌نوعی آسیب‌دیده است؛ یکی آسیب جسمی، یکی روانی، یکی ترکش، یکی موج انفجار. شاید کسی زخم ظاهری نداشته باشد، اما اثر روانی آن انفجار تا سال‌ها باقی می‌ماند.
آسیب، اگر درمان نشود، پابرجا می‌ماند حتی اگر انکار شود یا به فراموشی سپرده شود. به همین دلیل است که کنگره ۶۰ تأکید دارد همسفران در جلسات حضور داشته باشند تا برای درمان آسیب‌های خودشان اقدام کنند. بیماری اعتیاد فقط مسئله مسافر نیست؛ همسفر هم نیاز به درمان دارد. منِ همسفر شاید در مواردی حتی آسیب‌های بیشتری از مسافر دیده باشم و با حضور در جلسات، به‌تدریج مسیر درمان خودم را پیدا کردم. این موضوع برای همسفران خانم نیز به همین شکل صادق است.
جمع‌بندی این بخش از صحبت من این است که مسافر و همسفر نباید خودشان را با هم مقایسه کنند. اینجا رقابتی وجود ندارد که چه کسی بیشتر آسیب‌دیده است. یک انفجار رخ‌داده و اگر می‌خواهیم به یک زندگی سالم برسیم، همه ما با هم باید برای ترمیم این آسیب‌ها تلاش کنیم؛ وگرنه در همان ویرانه‌ها سرگردان خواهیم ماند.
در مورد هفته همسفر، باید بگویم که کنگره ۶۰ هفته‌های مختلفی دارد، هفته راهنما، هفته همسفر، هفته ایجنت و… اما هدف همه این هفته‌ها یکی است: آموزش قدردانی. قدردانی یعنی نوع نگاه ما به داشته‌ها، به مسائل و به اتفاقات زندگی. بارها شنیده‌ایم که گفته می‌شود خدا را شکر معتاد شدم و به کنگره آمدم یا خدا را شکر همسفر یک مصرف‌کننده شدم. این نگاه ماست که تعیین می‌کند از اتفاقات زندگی چه برداشتی داشته باشیم.
قدردانی را می‌توان در همه جنبه‌های زندگی تمرین کرد. ممکن است ماشینی داشته باشم؛ اما مدام شکایت کنم که چرا بهترش را ندارم یا می‌توانم شکرگزار باشم که وسیله‌ای دارم برای رفت‌وآمد. حتی استفاده درست از داشته‌ها نوعی قدردانی است. چه بسیار وسایلی که در خانه داریم و دیگران آرزوی داشتنش را دارند، اما ما حتی حاضر نیستیم از آن‌ها به‌درستی مراقبت کنیم.
در مورد همسفر نیز همین‌طور است، اینکه چگونه رفتار می‌کنیم، چگونه احترام می‌گذاریم و چطور قدردانی خود را نشان می‌دهیم. در کنگره ۶۰، مهندس دژاکام راه مشخصی برای قدردانی تعیین کرده‌اند که همان پاکت است، آن هم در چارچوب قوانین کنگره، برای جلوگیری از حاشیه‌ها و مشکلات احتمالی. در این مسیر، مبلغ اهمیتی ندارد؛ مهم نیت، احترام و رعایت اصول است.
در پایان، دوباره هفته همسفر را به همه شما تبریک می‌گویم.
از اینکه با سکوتتان به صحبت‌های من توجه کردید سپاسگزارم.

تایپ متن: مسافر مهمد لژیون 8
عکس: مسافر جواد لژیون ۱۶
ویرایش‌وبارگذاری: مسافر علی لژیون۱۶