همسفر، شریک نجات

امروز سه شنبه 1404/10/09 جلسه هفتم از دوره هفتم سری کارگاههای خصوصی مسافران کنگره 60 زاهدان با دستور جلسه "هفته همسفر" به استادی مسافر پرویز، نگهبانی مسافر محمد و دبیری مسافر علی ساعت 17 آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
دستور جلسه «هفته همسفر» از آن دستور جلسه‌هایی‌ست که تنها یک موضوع نیست؛ یک جشن است، یک مرور عمیق بر رنج‌های مشترک، و جشنی برای صبوری‌هایی که دیده نشد اما ماند.

همه‌ی ما، اگر به عقب برگردیم، ردّ دستی را در کنار خود می‌بینیم؛ دستی از جنس همسر، فرزند، پدر، مادر یا هر انسانی که بیشترین تخریب را نه در جسم، که در روان و ذهنش با ما شریک شد. حالِ بدِ من در روزهای مصرف، آرام‌آرام به اطرافیانم تزریق می‌شد؛ بی‌آنکه بخواهم، بی‌آنکه بفهمم.
نمونه‌اش سردردهای میگرنی همسفرم بود، دردهایی که شاید نامش بیماری بود، اما ریشه‌اش خستگی روح، اضطرابِ پنهان و ترسِ همیشگیِ فردای نامعلوم.

در آن روزها، کوچک‌ترین حرف، ساده‌ترین ارتباط میان من و همسفرانم گم شده بود؛ دیالوگ‌ها کوتاه، نگاه‌ها خسته، و پاسخ‌ها در حد یک اشاره‌ی سر خلاصه می‌شد. نه شنیدنی بود، نه گفتنی… فقط دوام آوردن بود.

تا این‌که وارد کنگره شدیم و تازه فهمیدم دانستن کافی نیست. شاید قبل از کنگره هم بلد بودم ابراز محبت یعنی چه، تعهد یعنی چه، مسئولیت یعنی چه… اما بلد بودن، بدون عمل، هیچ‌وقت نجات‌دهنده نیست.
کنگره به من آموخت که فهمیدن، آغاز راه است و عمل کردن، خودِ راه.



همسفر کسی‌ست که مصرف‌کننده نیست، اما بیشترین تاوان را داده است. او اول برای نجات خودش می‌آید و بعد برای کمک به مسافرش. به قول استاد خودم، همسفر اگر هیچ کاری هم نکند، همین که ساعت دارو را یادآوری کند، در سقوط آزاد کنار مسافر بماند، حواسش به خواب و آرامش او باشد، کافی‌ست.
اما وقتی همسفر در دریای آموزش‌های کنگره قرار می‌گیرد، دیگر فقط همراه نیست؛ پا به پای مسافر سفر می‌کند، رشد می‌کند، می‌فهمد، و مسیر را آگاهانه ادامه می‌دهد.
هفته همسفر، هفته‌ی قدردانی‌ست… هفته‌ی دیدن آن‌که بی‌صدا ماند اما بی‌وقفه جنگید. این هفته، بهانه‌ای است برای گفتن یک «سپاس» عمیق، سپاسی از جنس عمل، از جنس تغییر رفتار، از جنس مسئولیت‌پذیری مسافر در برابر دل‌هایی که روزی ناخواسته آزرده شدند.
باشد که آموخته‌های این مسیر نه فقط در این هفته، که در تمام روزهای زندگی جاری شود؛ و پیوند مسافر و همسفر بر مدار آگاهی، احترام و عشق، استوارتر از همیشه ادامه پیدا کند.

نگارش، عکس و ارسال : مسافر رامین (لژیون یکم، راهنما آقای جواد)