سکون برابر با سقوط

جلسه دوم از دور سوم کارگاه‌های آموزشی خصوصی همسفران نمایندگی پردیس با استادی همسفر معصومه، نگهبانی همسفر مرضیه و دبیری همسفر ندا با دستورجلسه «وادی هشتم و تاثیر آن روی من» روز سه‌‌شنبه ۱۰ مهرماه ۱۴۰۳ ساعت ۱۶ آغاز به کارکرد. 

سخنان استاد:

در ابتدا خدای بزرگ را شاکرم که توفیق خدمت به من داده شد تا در این جایگاه آموزش بگیرم. تیتر وادی هشتم می‌گوید: با حرکت راه نمایان می‌شود، امواج چون گردباد بر زمین فرود می‌آیند و آنچه برداشتنی باشد با خود می‌برد. در سکون هیچ اتفاقی نمی‌افتد. آیا قبول داریم امواج ما را به امانت می‌گیرند و دوباره به خودمان برمی‌گردانند؟ آیا قبول داریم پایان هر نقطه سر آغاز خط دیگریست؟ چقدر قبول داریم؟ آیا قبول داریم ما بودیم، هستیم و خواهیم بود؟ آیا قبول داریم یکی در درون ما همیشه صحبت می‌کند؟ اگر قبول داشته باشیم این باور می‌شود، بالاترین هدف برای یک نفس که ما را به امانت می‌گیرند و دوباره پس می‌دهند.

زمانی که من را به امانت گرفتند من ِ معصومه با خودم چه کرده‌ام؟ چه چیزی کاشته‌ام؟ چندتا دل توانسته‌ام به دست بیاورم؟ چند نفر را از خودم رنجانده‌ام؟ چند بار توانسته‌ام به عزیزانم، عزیزم بگویم؟ چند بار توانسته‌ام عزیزم را بشنوم؟ تمام اینها حساب و کتاب دارند! آقای مهندس فرمودند: به خودتان ننازید که فرزندانت را دوست داری، پدرت، مادرت را دوست داری همه‌ی اینها غریزی هستند. اگر لم یزرع و خشک تحویلت بگیرند، لم یزرع و خشک هم تحویل داده می‌شوی.

این وادی می‌گوید: آنقدر ما می‌آییم به دنیا و می‌رویم تا واحد عشق، محبت و از خود گذشتگی را پاس کنیم. این زندگی تماماً به اختیار است. اما بودن چه؟ بودن به جبر است به اختیار نیست چون ما بودیم، هستیم و خواهیم بود؛ بنابراین هدف خیلی مهم است. وقتی هدف مشخص شد همه چیز عوض می‌شود. ما قبل از کنگره ساعت مشخصی برای غذا خوردنمان نداشتیم اما با ورود به کنگره حتی ساعت غذا خوردنمان هم تغییر کرد. چرا ؟ چون مسافرم رو به بهبود رفتن من بهتر شدم چه از نظز اخلاقی، رفتاری تغییر کردیم. حتی رنگ پوست و چهره‌ی شخص هم تغییر می‌کند. دیگر آن آدم سابق نیستیم. کنگره جایی است که نفس‌ها را زنده می‌کند.

استاد سردار می‌گویند: وقتی یک نفس را زنده کنید گویی هزاران نفس را زنده کرده‌اید.کنگره همه‌ی ما را زنده کرد و به همه‌ی ما زندگی دوباره بخشید. حالا که حال من خوب است باید چه کاری انجام بدهم؟ باید زکات آرامشی را که به من داده شده را  جبران کنم. چطور می‌شود جبران کرد؟ با حمایت از سبد، با عضو شدن در لژیون سردار، با خدمت مالی به کنگره جبران کنم. از قدیم گفته‌اند از تو حرکت از خدا برکت، این را همه می‌دانیم که باید حرکت کنیم. همیشه اولین قدم سخت است؛ وقتی قدم اول را بر می‌داریم باقی مانده‌ی مسیر برایمان هموار می‌شود.

منِ معصومه تا زمانی که حرکت نکنم نمی‌توانم در کنگره سفر خوبی داشته باشم. نمی‌توانم آموزش بگیرم، نمی‌توانم خدمتی بگیرم. حالا من چگونه باید حرکت کنم؟ قبل از حرکت باید تفکر سالم داشته باشم. هدف و خواسته‌ام مشخص باشد. وادی‌ها راه و رسم زندگی را به من یاد می‌دهند، به من می‌آموزند که خودم را بیشتر و بهتر بشناسم، درون خودم را ببینم و مشکلاتی که وجود دارد را رفع کنم. من اگر ساکن و راکد باشم و هیچ حرکتی نکنم مطمئناً سقوط خواهم کرد.

برای صعود باید با تفکر و اندیشه قدم بردارم تا رشد کنم و به خواسته‌هایم برسم. به قول استاد امین کسانی که در تحرک هستند دچار ویروس نمی‌شوند. در وادی هشتم اجرای پیمان را داریم که به نظر من اولین قدم برای اجرای پیمان تزکیه و پالایش است. به امید رهایی همه‌ی کسانی که در بند اعتیاد هستند.

تجلیل از راهنمای تازه‌واردین همسفر سمیه

تایپ و ویرایش: همسفر ملک رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون دوم)
عکاس: همسفر مریم رهجوی راهنما همسفر زهرا (لژیون دوم)
تنظیم و ارسال: راهنمای تازه‌واردین همسفر فاطمه خدمتگزار سایت
همسفران نمایندگی پردیس