اولین جلسه از دوره شصتوهشتم سری کارگاههای آموزشی خصوصی خانمهای مسافر و همسفر نمایندگی یاس اصفهان، با استادی مسافر راهنما آزاده، نگهبانی مسافر سحر و دبیری مسافر منا، با دستور جلسه «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای ایشان» ، روز شنبه، مورخ ۲۳ آبانماه ۱۴۰۵، رأس ساعت ۱۳:۳۰ آغاز به کار نمود.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، آزاده هستم یک مسافر.
امروز درباره بزرگداشت آقای مهندس دژاکام صحبت می کنم. با شنیدن این موضوع، یکدفعه دلم گرفت و منقلب شدم. راستش دوست داشتم در طول این چند هفته، من هم بیشتر درباره این دستور جلسه صحبت کنم.
البته مشارکت میکردم، اما بهراستی خود را در جایگاه استادی نمیدیدم که بتوانم درباره این غم بزرگ حرف بزنم؛ چراکه همانطور که خیلی از شما در کنگره ۶۰ در جریان هستید، امسال برای من سال از دست دادنها بود. در ایام نوروز، رهجویم را بر اثر اوردوز از دست دادم و در برج پنج هم مادرم را از دست دادم. انگار تمام این غمها را در دلم جمع کرده بودم و با خودم حمل میکردم تا به خدمت آقای مهندس دژاکام برسم، از وجود پر از عشق و برکت ایشان انرژی بگیرم و بتوانم خود را از این بغض و دردهای درونی رها کنم.
اما در اوج ناباوری، خبری رسید که باورش برایم بسیار سخت بود؛ جسم فیزیکی آقای مهندس دژاکام دیگر در بین ما نیست. من، آزاده، با این غم بزرگ روبهرو شدم؛ غمی که آقای مهندس دژاکام فرمودند میتواند انسان را به دو درجه سقوط یا صعود برساند. من یک بار، در سالهای ۹۰ و ۹۱، با غم از دست دادن پدرم و مصرف همزمان شیشه، سقوط را تجربه کرده بودم؛ تا جایی که بیمارستان فارابی و تیمارستان را تجربه کردم.
اما حالا وقت بزرگ شدن است؛ وقت عاقلانه فکر کردن و درخور یک رهجوی آقای مهندس دژاکام بودن. باید بتوانم با تفکر درست، از این مرحله دردناک هم بهخوبی عبور کنم. آقای مهندس دژاکام بهعنوان یک استاد بزرگ برای همه ما بودند؛ جاهایی مرا از ریشه شکستند و دوباره ساختند. بهعنوان یک راهنما یاد گرفتم که تأییدطلبی کار درستی نیست، ولی خودم همیشه دنبال تأیید شدن و نگاه استادم بودم. یک روز از آقای مهندس دژاکام پرسیدم: «آیا از دست من راضی هستید؟»
ایشان فرمودند: «اینقدر خوب شدی که من در کرمان از شما استفاده میکنم.» و این افتخار نصیبم شد که سه سال و نیم، همراه خانم آسیه، خانم زهرا و خانم پریسای عزیز، هر هفته به کرمان میرفتم. این سعادت نصیبم شد که ده نفر در کرمان به رهایی برسند و اتفاق قشنگ دیگری که همیشه برایم به یادگار مانده، این بود که افتخار دبیری آقای مهندس دژاکام را بهعنوان اولین نفر در شعبه یاس داشتم.
چه چیزی قشنگتر از این میتوانست برای من ماندگار شود که الان در ۸ تا از سیدیهای اپلیکیشن دژاکام، صدای آزاده در کنار آقای مهندس دژاکام ضبط شده است. آن موقع شاید هنوز ارزش این اتفاق را درک نمیکردم، اما امروز میدانم چه یادگارهای ارزشمندی در کنار آقای مهندس دژاکام برای من ثبت شده که باید به آنها افتخار کنم. امروز راهنمای جونز و تغذیه سالم در شعبه یاس اصفهان هستم و به مصرفکنندگان مواد مخدر کمک میکنم.
اینها دستاوردهای آقای مهندس دژاکام هستند که هیچوقت نمیتوانم بگویم با رفتن جسم و کالبد فیزیکی ایشان از بین میروند. من در سایت کنگره ۶۰ کامنت گذاشتم و اینجا هم باز خواهم گفت؛ من سیدیهای نوشتهنشده زیادی دارم و چهبسا تا وقتی نفس میکشم، آقای مهندس دژاکام با من هستند. نباید در این رفتن بمانم، غرق شوم و بگویم من دیگر یتیم شدهام.
متأسفانه الان این بغض با من است که میپرسد: حالا میخواهی چهکار کنی؟ پیشرفتهایت را به خودت و استادت که میدانی و باور داری همراهت است، نشان بده. اگر تا امروز پیشرفتهایم را پنجاه درصد از صددرصد میدانم، باید آن را به نود درصد و صددرصد برسانم. با این رفتنهای ناگهانی، برایم ثابت شده که ممکن است هر لحظه زمان از من گرفته شود.
باید تلاش کنم به آن مرحله انسانی برسم و سعی کنم ضدارزشهایی را که خودم از آنها خبر دارم، از خود دور کنم و کمتر و کمترشان کنم تا انشاءالله به مرحله صعود برسم و هم خدا، هم آقای مهندس دژاکام و بیشتر از همه، خودم از دست خودم راضی باشم.
مرسی از اینکه به صحبتهای من گوش دادید.
آشپزی در بزرگداشت جناب مهندس دژاکام







تایپ: مسافر آزاده ـ لژیون هفتم ـ نمایندگی یاس اصفهان
ویرایش: مسافر منا ـ لژیون بیستویکم ـ نمایندگی یاس اصفهان
عکس: مرزبان خبری، همسفر مریم
بازبینی و ارسال: مسافر فائزه
- تعداد بازدید از این مطلب :
60