English Version
This Site Is Available In English

برای غلبه بر نیروی منفی، باید در وجود خود نیرویی داشته باشیم. (نمایندگی لاله کرج)

برای غلبه بر نیروی منفی، باید در وجود خود نیرویی داشته باشیم. (نمایندگی لاله کرج)

هفتمین جلسه از دوره دوم کارگاه‌های آموزشی - خصوصی خانم‌های مسافر و همسفر نمایندگی لاله کرج، با استادی مسافر پریسا، راهنما، نگهبانی مسافر فاطمه و دبیری مسافر سارا ، با دستور جلسه «وادی نهم و تاثیر آن روی من» ، روز چهارشنبه 27 آبان‌ماه ۱۴۰۵، رأس ساعت ۱۳:۳۰ آغاز به کار کرد.

 

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان، پریسا هستم یک مسافر.

خوشحالم که در خدمت اعضای لژیون دوم و در جایگاه خدمت‌گزاری در شعبه لاله کرج هستیم. دستور جلسه امروز ما «وادی نهم و تأثیر آن روی من» است.

در مورد وادی نهم، که خود یک دستور جلسه و دستورعمل است، می‌توان گفت که در واقع کلیدی برای ماست. ابتدا مطالبی را با شما مشارکت می‌کنم و سپس شما با مشارکت‌های خود، صحبت‌های من را کامل کنید.

وقتی خداوند انسان را خلق کرد، او موجودی بود که به زمین فرستاده شد. این موضوع را همه می‌دانیم؛ روز الست، پیمان بستن و سپس آمدن انسان به زمین. انسان موجودی بود که از نظر شعور، در مرتبه‌ای بالاتر از حیوان قرار داشت؛ یعنی نفس اماره را پشت سر گذاشته و به نفس لوامه رسیده بود. او مجموعه‌ای از رذائل و فضائل بود؛ مجموعه‌ای از خوبی‌ها و بدی‌ها که به‌صورت بالقوه در وجودش قرار داشت.

حال اگر انسان خوبی‌ها را پیدا می‌کرد و آن‌ها را به فعل درمی‌آورد، صفت خوبی در وجودش شکل می‌گرفت و اگر بدی‌ها را پیدا می‌کرد و به فعل درمی‌آورد، صاحب صفتی ناپسند می‌شد.

خداوند اختیار را به انسان داد؛ گوهر گران‌بهایی که به هیچ حیوان یا موجود دیگری نداده بود و تنها به انسان بخشید. بنابراین، انسان با مجموعه‌ای از رذائل و فضائل و با داشتن اختیار، پا به زمین گذاشت.

اما انسان باید کدام مسیر را انتخاب می‌کرد؟ شیطان و نیروهای منفی هم‌قسم شده بودند تا انسان را به سمت ضدارزش‌ها بکشانند. خداوند نیز انسان را تنها نگذاشت؛ زیرا نیروی منفی بسیار قدرتمند بود. پس از روح خود در انسان دمید؛ یعنی اطلاعات و آگاهی‌هایی را در وجود انسان قرار داد تا زمانی که با نیروهای منفی روبه‌رو می‌شود، دست‌خالی و تنها نباشد و بتواند با رجوع به آن آگاهی‌ها، خود را از شر نیروهای منفی نجات دهد.

تمام این مطالب را گفتم تا پیش‌زمینه‌ای برای ورود به موضوع داشته باشیم.

همه ما، چه کسانی که آموزش دیده‌اند و چه کسانی که هنوز آموزش ندیده‌اند، می‌دانیم که حرکت در مسیر ضدارزش‌ها راحت‌تر است. برای مثال، از نظر جسمی، غذا خوردن بسیار راحت‌تر از غذا نخوردن است. کنترل اشتها و مراقبت از خوردن، سخت‌تر از رها کردن آن است. ورزش کردن نیز به‌مراتب سخت‌تر از استراحت کردن است.

معمولاً راه ضدارزش‌ها راحت‌تر و لذت‌بخش‌تر به نظر می‌رسد. چرا؟ این یکی از ترفندهای نیروهای منفی است. هدف این است که انسان از همان ابتدا با خود بگوید: «به‌به، چه راه خوبی است! چه لذتی دارد!» و به سمت آن مسیر و نیروهای منفی کشیده شود.

اگر مسیر نیروهای منفی، مسیر سختی بود، شاید بسیاری از انسان‌ها به سمت آن نمی‌رفتند. این یکی از ترفندهای نیروی منفی است که راه ضدارزش‌ها را برای ما راحت و رضایت‌بخش جلوه می‌دهد.

در این وادی به ما گفته می‌شود که برای غلبه بر نیروی منفی، باید در وجود خود نیرویی داشته باشیم که بتوانیم در مقابل آن مقاومت کنیم. اگر این نیرو را نداشته باشیم، نمی‌توانیم به مبارزه با نیروی منفی برویم؛ زیرا نیروی منفی بسیار قدرتمند است.

اما این نیرو چیست؟ این نیرو از نقطه‌ای کوچک آغاز می‌شود و به‌تدریج افزایش پیدا می‌کند تا در وجود ما نقطه تحمل به وجود بیاید.

این نیرو می‌تواند در مقابل سیگار کشیدن یا مصرف مواد مخدر باشد. برای رهایی از مصرف سیگار یا مواد، باید مدتی به خود فرصت بدهیم تا به‌تدریج نیروی لازم را به دست بیاوریم و آن را افزایش دهیم. با این کار، می‌توانیم سختی‌ها و فشارهای ناشی از مقابله با نیروی منفی را تحمل کنیم و در نهایت به نتیجه مطلوب برسیم.

به نظر من، در این مسیر مسئله ممارست و تمرین بسیار اهمیت دارد. زمانی که می‌خواهیم صفت خوبی را در وجود خود ایجاد کنیم، باید آن را تکرار و تمرین کنیم و این کار را در زمان‌های مشخص و به‌صورت منظم انجام دهیم.

برای مثال، روز اولی که فرد تصمیم می‌گیرد پیاده‌روی کند، ممکن است این کار برایش بسیار سخت باشد. خود من زمانی که در سفر اول بودم، راهنمایم به من گفته بود که بعد از خوردن اوتی باید پیاده‌روی کنم.من هم اضافه‌وزن زیادی داشتم و از کمردرد و پادرد رنج می‌بردم؛ اما چون راهنمایم این دستور را داده بود، با خودم گفتم: «نه، من باید حتماً پیاده‌روی کنم.»

روز اول شاید فقط از جلوی خانه تا نانوایی رفتم و برگشتم؛ وقتی به خانه رسیدم، از شدت خستگی افتادم. آن‌قدر حالم بد شده بود که کمردرد و پادرد شدیدی داشتم.

اما این کار را رها نکردم و هر روز به پیاده‌روی ادامه دادم تا اینکه بعد از دو یا سه ماه متوجه شدم می‌توانم از خانه تا کنگره پیاده بروم، بدون اینکه احساس خستگی کنم.

در واقع، نیرویی که در وجود من ایجاد شده بود، در ابتدا بسیار ناچیز بود و به همین دلیل زود خسته می‌شدم؛ اما به‌تدریج و با تمرین و تکرار، این نیرو افزایش پیدا کرد و به سطح بالاتری رسید. در نتیجه، توانستم سختی مسیر را تحمل کنم و به نتیجه مطلوب برسم.

تایپ: مسافر مهدیه، لژیون دوم، نمایندگی لاله کرج

عکس: مرزبان خبری، مسافر نرگس

بازبینی و ارسال: مسافر فائزه

 

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .