دستور جلسه : «وادی نهم و تأثیر آن بر روی من»
سخنان استاد:
سلام دوستان، افسانه هستم، یک مسافر.
ما باید به نقطهای برسیم که در شرایط مختلف زندگی، پاسخ ما برای حل مسائل، سیگار کشیدن نباشد. مانند فیلمهایی که افرادی روی آتش راه میروند، اما پاهایشان نمیسوزد؛ چون باور و اعتقاد محکمی دارند. اگر لحظهای دچار تردید شوند، ممکن است آسیب ببینند. ساختار ذهنی آنها بر اساس باورشان شکلگرفته است و تا انتهای مسیر به آن اعتقاددارند.
در مورد سیگار هم همینطور است. من باید ساختار ذهنی خودم را آنقدر محکم بسازم که در مواجهه با مسائل و شرایط مختلف زندگی، پاسخ و راهحل من سیگار کشیدن نباشد. اگر هنوز در برابر مشکلات به سیگار پناه میبرم، پس تفاوت من با شش ماه گذشته چیست؟
وقتی میگوییم ایمان و باور داریم، باید امروز ما با دیروزمان متفاوت باشد. اگر بعد از شش ماه، هنوز پاسخ من به حل مشکلات و مسائل زندگی سیگار باشد، یعنی این شش ماه را بیهوده سپری کردهام؛ بیهوده از وقت خودم و راهنمایم گذشتهام، از زمان فرزندم زدهام و سیدی نوشتهام، اما در عمل هیچ تغییری نکردهام؛ چون هنوز همان انسان شش ماه قبل هستم.
هوس و وسوسه در سفر دوم هم به سراغ انسان میآید و میرود؛ اما نکته مهم، جرقهای است که در ذهن ایجاد میشود. ما شاید نتوانیم مانع به وجود آمدن آن جرقه شویم، اما میتوانیم پاسخ و واکنش خودمان را نسبت به آن تغییر دهیم. قبلاً وقتی هوس سیگار به سراغم میآمد، بهراحتی تسلیم میشدم و از آن لذت هم میبردم. قرار نیست بگوییم سیگار لذت ندارد؛ اما لذت رهایی از سیگار بسیار بالاتر است.
اگر بتوانی جایگاه و شرایط خودت را تغییر بدهی، لذتی که از این رهایی به دست میآوری، از لذت خوردن باقلوا و شیرینی هم بالاتر خواهد بود.
«اگر لذت ترک، لذت بدانی دگر لذت نفس، لذت نخوانی»
ما از آن مرحله عبور کردهایم و انتخابمان این بوده است که دیگر سیگار نکشیم. این نکته بسیار مهم است که ما انسانهای صفرکیلومتری نیستیم و تجربهای پشت سر گذاشتهایم.
برای مثال، اگر فردی در یک روستای دورافتاده و کمجمعیت زندگی کند و ادعا کند که هیچوقت دروغ نگفته یا کلاهبرداری نکرده است، شاید این موضوع چندان قابلسنجش نباشد؛ اما اگر همان فرد ده سال در بازار تهران کار کند و بتواند بگوید که در تمام این مدت کلاهبرداری نکرده است، این یک هنر واقعی است؛ چون در شرایط متفاوتی قرارگرفته و انتخاب درستی داشته است.
پس ما هم باید در پاسخ به مسائل و مشکلات زندگی، انتخابهای بزرگتر و آگاهانهتری داشته باشیم.
نباید منتظر روزی باشیم که مسائل زندگی آسانتر شوند؛ زیرا هرچه قویتر و آگاهتر پیش برویم، با مسائل و چالشهای بزرگتری روبهرو خواهیم شد.
میگویند اگر شیطان کنار یک مسافر سفر اولی قدمبهقدم حرکت میکند، روی دوش یک راهنما مینشیند؛ یعنی به دلیل آگاهی و جایگاهی که راهنما به دست آورده، وسوسهها و نیروهای منفی دیگر بهراحتی نمیتوانند بر او غلبه کنند. البته این به معنای نداشتن مشکل یا وسوسه برای راهنما نیست. تفاوت در این است که قدرت انتخاب و آگاهی او بیشتر شده و میتواند در برابر این مسائل ایستادگی کند.
راهنما نیز مانند دیگران زندگی، انتخابها و لذتهای خودش را دارد؛ اما تفاوتش با دوران مصرف در میزان آگاهی و قدرتی است که به دست آورده و بهواسطه آن، بارها توانسته است به خواستههای نادرست خود «نه» بگوید و انتخابهای درستی داشته باشد.
حتی راهنماهایی داریم که در کلینیک فعالیت میکنند یا همسرشان همچنان مصرفکننده است و شرایطی دارند که شاید زمینه وسوسه برایشان فراهم باشد. اما وجود یک لذت در زندگی، به این معنا نیست که حتماً باید آن را تجربه کنیم یا به سمتش برویم.
خداوند حاکمی به نام عقل در وجود ما قرار داده است تا بتوانیم تشخیص بدهیم چه چیزی خوب و چه چیزی بد است. قرار نیست هر چیزی که وارد زندگی ما میشود، مصرف کنیم یا به دنبال آن برویم. اگر قرار باشد به هر خواستهای پاسخ مثبت بدهیم، پس جایگاه عقل کجا میرود؟
در این داستان، فردی عابد و زاهد به دلیل توجه و جایگاهی که در میان مردم پیداکرده بود، مورد حسادت حاکم قرار میگیرد. حاکم او را به قصر خود میآورد و انواع امکانات و لذتها، از جمله حضور زنان زیبارو، را در اختیارش قرار میدهد. پس از مدتی میبیند که آن فرد مست شده و مشغول رقصیدن است. با تعجب میگوید: این همان عابد و زاهدی بود که مردم آنقدر از او تعریف میکردند!
این داستان به ما یادآوری میکند که قرار گرفتن در شرایط مختلف، میتواند میزان قدرت انتخاب و جایگاه واقعی انسان را مشخص کند.
ما نیز شرایطی را پشت سر گذاشتهایم و انتخابمان عبور از آن مرحلهها و رسیدن به جایگاه امروز بوده است. پاداش این انتخاب درست، لذت خدمت کردن است؛ لذتی که عیار و ارزش بسیار بالاتری دارد؛ زیرا مانند یک شبه افیونی حال ما را خوب میکند، اما بدون سردرد، خماری و نیاز به پاسخگویی بابت مصرف.
در وادی نهم میدانیم که نیرو وجود دارد، اما سؤال اصلی این است که من چه میخواهم و چه جهتی به این نیرو میدهم؟ من میتوانم این نیرو را در مسیر مثبت یا منفی هدایت کنم و با تکرار یک عمل در طول زمان، آن را گسترش بدهم و به نقطه تحمل برسم. یکی از موضوعات بسیار مهم در وادی نهم، رسیدن به نقطه آشوب است. وادی نهم به ما میگوید نقطه آشوب خود را پیدا کنید. ببینید ضعف شما کجاست، روی چه موضوعی حساسیت و وسواس دارید و چرا با شخص خاصی مشکلدارید. گاهی لازم است کمی به آن موضوع یا فرد نزدیکتر شوید. ممکن است وقتی از زاویه دیگری به او نگاه میکنید، دیدگاهتان تغییر کند و حتی دلتان برای او بسوزد. آنوقت میتوانید تصمیم بگیرید که به او کمک کنید یا فاصله خود را حفظ کنید.
گاهی همین مسائل و چالشها هستند که باعث ساختهشدن و رشد انسان میشوند. تکرار یک موضوع در طول زمان و فرصت دادن به خود برای تغییر، بهتدریج باعث بالا رفتن نقطه تحمل میشود. اگر شکل درست کار را انجام بدهید و ببینید که مسئله بهطور کامل حلشده است، این نتیجه، پاداش تلاش شما خواهد بود. نهتنها درون انسان، بلکه محیط بیرون او نیز تحت تأثیر این تغییرات، درست و اصلاح خواهد شد. بنابراین، مسئله بسیار مهم این است که هم مسافران سفر اول و هم مسافران سفر دوم، نقطه آشوب خود را پیدا کنند و انتظار نداشته باشند که همهچیز یکروزه حل شود. برای رسیدن به این تغییر اساسی، حداقل ۱۰ ماه زمان لازم است تا مشکل بهگونهای حل شود که انگار از همان روز اول اصلاً وجود نداشته است. درست مانند زمانی که فرد با تعجب به گذشته خود نگاه میکند و با خودش میگوید: «یعنی من واقعاً شب تا صبح شیشه مصرف میکردم؟! حتی خودم هم نمیتوانم این موضوع را باور کنم، چه برسد به دیگران.»
تا زمانی که خود انسان نخواهد و به این باور ذهنی نرسد، هیچ اتفاقی نخواهد افتاد؛ حتی اگر در بهترین لژیونها و کنار بهترین آموزشدهندگان حضور داشته باشد، باز هم تغییری که باید، اتفاق نمیافتد.
اگر کاری را شروع میکنید، با قدرت شروع کنید و تا انتها ادامه دهید.
به هر چیزی که انرژی بدهید، بزرگ و بزرگتر میشود؛ حتی اگر در واقعیت آنقدرها هم بزرگ نباشد. مانند لاتهای قدیم که با تعریف و تمجیدهای فراوان، بزرگ و قدرتمند جلوه داده میشدند. شاید در واقعیت فقط خطی روی بدن کسی میانداختند، اما آنقدر درباره کارهایشان صحبت میشد که کمکم بهعنوان گندهلات شناخته میشدند. موضوع سیگار کشیدن و نکشیدن هم همینطور است؛ هرچه بیشتر به آن توجه و انرژی بدهیم، در ذهنمان بزرگتر میشود.
من لژیون نداشتم که در کنار آقای مهندس بنشینم و از ایشان آموزش بگیرم؛ بلکه همین آموزش دادن به دیگران بود که به من کمک کرد تا رشد کنم. از همان ابتدا، تمام رهجوهای من راهنماهای قدرتمندی بودند؛ اما چون سفر من زودتر آغاز شده بود و بهعنوان دستیار آقای مهندس فعالیت میکردم، مسئولیت راهنمایی آنها را بر عهده گرفتم. همیشه با خودم فکر میکردم که من باید چه چیزی به این افراد آموزش بدهم؟ همین موضوع باعث شد بیشتر روی خودم کار کنم، بیانم را تقویت کنم، اطلاعاتم را افزایش دهم و دانش بیشتری کسب کنم. در واقع، همین مسئولیت و تلاش برای بهتر شدن بود که باعث رشد و پیشرفت من شد. پس از خداوند، رهجوی آسان و بدون چالش نخواهید؛ بلکه رهجویی بخواهید که چالشهایی داشته باشد تا شما نیز در مسیر راهنمایی او، آموزش بگیرید و درسهای جدیدی بیاموزید.
گردآوری و تایپ: مسافر معصومه، لژیون دوم ویلیام، نمایندگی نیلوفر قزوین
ویرایش و ارسال: راهنما همسفر فاطمه، نمایندگی نیلوفر قزوین
بازبینی و ارسال: مسافر فائزه
- تعداد بازدید از این مطلب :
30