به نام قدرت مطلق الله
سلام دوستان سامان هستم یک مسافر
به یاد چهلمین روز کوچ مهندس دژاکام
چهل روز گذشت؛ اما زمان گویی در برابر شکوه ماندن شما متوقف شده است. مهندس دژاکام عزیز! شما از میان ما نرفته اید بلکه در تار و پود هر یاد و خاطره ای نفوذ کرده اید. همان گونه که خود فرمودید، شما از مرز یک نقطه عبور کردید تا در تمام مسیرهای ما روشنایی باشید. امروز ما اینجا نیستیم تا سوگ رفتن بگیریم، بلکه ایستاده ایم تا ستایش شکوه حضور شما را در قلب هایمان جاری کنیم؛ حضوری که هرگز به پایان نمی رسد.
.jpg)
به نام آن که رهایی را نه در فراموشی که در «بیداری» معنا کرد.
****
در روزگاری که شب،
نه بر آسمان، که بر جان آدمی سایه افکنده بود
و هزارتوی ویرانی و تاریکی،
راه بازگشت را به سخره میگرفت؛
مردی از تبار روشنایی برخاست…
نه با عصای معجزه،
که با چراغ «آگاهی»، ترازوی «تعادل»
و نقشه ای که از دل تاریک ترین دره ها عبور کرده بود.
مهندس جان
تو خود، نخستین مسافری بودی که طوفان را شکافت؛
تا به ما بیاموزی
که تاریکی چیزی جز نبودن نور نیست
و هیچ سقوطی، پایان پرواز نیست
اگر بالهای شکسته را با «تفکر»، «تجربه» و «ایمان» از نو ببافیم.
****
ای معمار ویرانه های خاموش!
تو به سنگهای افتاده در قعر دره،
دوباره رؤیای «کوه بودن» بخشیدی.
تو قانون طبیعت را در گوش جانهای خسته زمزمه کردی؛
که در این جهان، هیچ چیز نابود نمی شود.
تنها از صورتی به صورت دیگر در می آید؛
و تو، ویرانه های آدمی را
به قصرهایی از «عقل» و «عشق» تبدیل کردی.
مهندس جان
تو به ما آموختی که رهایی،
تنها گسستن یک زنجیر پنهان نیست؛
بلکه سفری ست از «من» در بند خویشتن،
به «ما» یی که در آیینه ی هم قد میکشند.
سفری از ظلمت جهل و اعتیاد،
به روشنای دانایی، مسئولیت و آزادی.
****
امروز، نگاه کن به این دریای بیکران انسانها.....
در پس هر لبخندی که به خانه ای سرد بازگشته،
در پس هر پدری که دوباره ستون خانه شده،
در اشک شوق هر مادری که فرزندش را بازیافته
و در چشمان هر «همسفری» که سال ها در سکوت سوخت و ساخت
تا امروز نام «امید» را بی هراس فریاد بزند؛
ردپای گام های استوار تو پیداست.
مهندس جان
ای راهنمای سفرهای دشوار!
امروز اگر جسم خاکی تو در آرامش ابدی آرمیده،
باکی نیست؛؟
که مرگ،تنها پایان «صورت آشکار» است.
حقیقت تو، در جان هزاران رها شده تکثیر شده
و نام تو، دیگر نام یک فرد نیست؛
تو یک «مکتب» شدی
تو یک «جریان» شدی
تو یک «مسیر» شدی...
سفرت به نور و آرامش مطلق باد، ای پیر سفر!
که این قافله،
با چراغ اندیشه ای که تو در طوفان برافروختی،
تا ابد راه قله های «انسانیت» را گم نخواهد کرد.
شعر از همسفر محترم آقا نیما از نمایندگی لاهیجان
تقدیم به روح زنده و جاری مهندس دژاکام
ویرایش و ارسال: (گروه سایت نمایندگی لوئی پاستور)
- تعداد بازدید از این مطلب :
90