یازدهمین جلسه از دوره سی و سوم کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، ویژه مسافران آقا، نمایندگی لوئیپاستور با استادی مسافر مهدی ، نگهبانی مسافر اصغر و دبیری مسافر علیرضا با دستور جلسه « وادی نهم و تاثیر آن بر روی من » در روز چهارشنبه 27 آبان ماه 1405 راس ساعت 17:00 آغاز به کار نمود.
.jpg)
سلام دوستان، مهدی هستم، یک مسافر.
سلام و عرض ادب خدمت همه دوستان. خدا قوت و خسته نباشید عرض میکنم خدمت ایجنت محترم، گروه مرزبانی، نشریات و OT، مسئول صوتی، مسئول آبدارخانه، نگهبان محترم، اصغرآقا و دبیر محترم، آقای علیرضا. به همه عزیزان خسته نباشید و خدا قوت میگویم.
همچنین از راهنمای بزرگوارم، آقای مهدی، تشکر میکنم که لطف کردند و این جایگاه را بار دیگر در اختیار بنده قرار دادند تا خدمت کنم.
قبل از شروع صحبتها، من هم میخواهم از خانواده محترم دژاکام و آقای مهندس عزیز تشکر کنم که همیشه در دلهای ما هستند و نام و یاد و خاطرهشان برای ما زنده است. از دکتر امین و همه عزیزانی که زحمت میکشند نیز تشکر میکنم.
همچنین از عزیزانی که در این بازه زمانی برای تهیه غذا و انجام مسئولیتهای مختلف زحمت کشیدند، تشکر میکنم. به لطف تلاش همه این عزیزان توانستیم بهخوبی از پس این کار بربیاییم.
دستور جلسه درباره وادی نهم است و تیتر آن هم که همه شما میدانید:
«وقتی نیرویی از کم شروع شود و به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا میشود.»
من دیشب دوباره وادی نهم را مطالعه میکردم. این وادی چند بخش دارد. در بخش اول درباره فجور و تقوا صحبت میکند؛ اینکه انسان از همان ابتدا که از درگاه خداوند رانده شد، بر سر یک دوراهی قرار گرفت.
در بخش دیگری درباره اضداد صحبت میکند؛ اینکه اگر اضداد وجود نداشتند، اصلاً تاریکی و روشنایی معنایی نداشتند.
بخش دیگری هم درباره نقطه تحمل است. برای اینکه نقطه تحمل ما بالا برود، به دو پارامتر نیاز داریم: یکی زمان و دیگری تکرار و استمرار. یعنی اگر تکرار و استمرار وجود نداشته باشد، ما نمیتوانیم به نقطه تحمل برسیم.
چیزی که من در ذهن خودم به آن رسیدم، این بود که شاید وادی نهم تکمیلکننده روش DST باشد. آقای مهندس عزیز روش DST را به ما آموزش دادند و با استفاده از این روش، بهصورت تدریجی و پلهای توانستیم به این جایگاه برسیم.
منِ مهدی، اگر روش تدریجی و پلهای، یعنی همان DST، وجود نداشت، نمیتوانستم به اینجا برسم.
روش DST فقط برای درمان اعتیاد نیست؛ برای درمان سیگار، اضافهوزن و حتی مسائل دیگری مثل دروغ گفتن و غیبت کردن هم میتوان از همین روش استفاده کرد.
اول وادی نهم پیامی به من میدهد. میگوید: «پیام برای کسانی که تازه قدم به این دنیا نهادهاند.» یعنی باید از نقطه تفکر به مرحله عمل برسیم.
ما قبل از وادی نهم، وادی هشتم را داریم که میگوید: «با حرکت، راه نمایان میشود.» باید حرکت کنی. دیگر تا الان هرچه فکر کردی کافی است؛ حالا وقت حرکت کردن است.
بعد از وادی هشتم، به وادی نهم میرسیم که میخواهد نقطه تحمل من را بالا ببرد. اما نقطه تحمل من چطور بالا میرود؟
من باید از ضدارزشها دوری کنم و قدم در مسیر مستقیم بگذارم. فرمانهایی که در این کتاب مطرح شدهاند، به ما میگویند دزدی نکن، غیبت نکن، رشوه نگیر، تهمت نزن و مال مردم را نخور.
این کتاب خیلی زیبا این موضوع را توضیح میدهد. میگوید مسیر ضدارزشی، مسیر دروغ و مسیر باطل، خیلی سریع انسان را جلو میبرد. برای رفتن در این مسیر حتی نیازی به آموزش دیدن هم نیست.
مثلاً ممکن است وقتی از کنار یک مسجد رد میشوی، خیلی راحت به کسی فحش بدهی؛ اما اگر به تو بگویند یک صلوات بفرست، شاید برایت سخت باشد که حتی یک صلوات بگویی.
اما در ادامه به این موضوع اشاره میکند که مسیر مستقیم و راه تقوا، مسیر آسانی نیست. همانطور که در آیه آمده است: «فَأَلْهَمَهَا فُجُورَهَا وَتَقْوَاهَا».
مسیر تقوا کمی سخت است؛ در واقع خیلی سخت است.
وقتی میخواهی دروغ نگویی، کار سختی است. منی که بیست سال دروغ میگفتم، چطور میتوانم از امروز دیگر دروغ نگویم؟ منی که یک عمر رشوه گرفتم، تهمت زدم، دروغ گفتم، مال مردم را خوردم و پشت سر این و آن حرف زدم، چطور میتوانم همه این کارها را یکباره کنار بگذارم و به مسیر درست برسم؟
.jpg)
اینجاست که آقای مهندس بازه زمانی را مطرح میکنند. یعنی باید به روش DST و بهتدریج حرکت کنیم.
آقا مهدی، راهنمای عزیزم، همیشه در لژیون به ما میگوید: اگر بیست تا دروغ میگفتی، سعی کن فردا نوزده تا بگویی و پسفردا هجده تا. نمیتوانی یکدفعه دروغ گفتن را کنار بگذاری.
اگر روزی بیست نخ سیگار میکشیدی، نمیتوانی فردا همه آنها را کنار بگذاری. باید به نوزده نخ برسانی و یک نخ از آن کم کنی.
همه اینها مستلزم آموزش است. یعنی من باید بیایم و روی این صندلی بنشینم.
منِ مهدی، اگر از همان روز اولی که به کنگره آمدم به من میگفتند باید موادت را یکدفعه کنار بگذاری، با توجه به راههای زیادی که قبلاً رفته بودم، نمیتوانستم این کار را انجام بدهم.
اما به کنگره آمدم و پلهپله، هر بیستویک روز، مسیر را طی کردم. هم به زندگیام رسیدم و هم توانستم موادم را کنار بگذارم. الان هم در مسیر کاهش اضافهوزنم هستم.
همه اینها مستلزم همان مثلثی است که از آموزش، تجربه و تفکر تشکیل شده است.
من باید در جلسات حضور داشته باشم و روی این صندلی بنشینم تا بتوانم آموزش بگیرم. وقتی در جلسات حاضر نشوم، چطور میخواهم آموزش بگیرم؟
باید بیایم، روی صندلی بنشینم، گوشبهفرمان باشم و ببینم راهنمایم چه میگوید.
برای یک سفر اولی، اولویت اصلی درمان است.
من خودم در سفر اول، سه شب مانده به عید، به راهنمایم گفتم که گل و گیاه نداشتم تا در گلفروشی بفروشم؛ اما با این حال به کنگره آمدم.
آقا مهدی زنگ زدند و گفتند میخواهیم برای عیدی دادن به آقای مهندس برویم. من آن روز باید میرفتم و گل میآوردم، اما تصمیم گرفتم همراه آقا مهدی پیش آقای مهندس بروم.
من فکر میکنم اولویت یک سفر اولی، قبل از هر چیز باید درمانش باشد.
به این موضوع فکر کنید: زمانی که کاسب به شما زنگ میزد و میخواستید مواد تهیه کنید، سر و دست میشکستید تا خودتان را به او برسانید. حالا هم اگر با همان اشتیاق و جدیت به سمت راهنمایتان بیایید، موفق میشوید.
همانطور که وقتی مواد نداشتید، تمام دغدغهتان این بود که موادتان را جور کنید و برای به دست آوردن آن به همسر، فرزند، محل کار و حتی خودتان دروغ میگفتید و هزار و یک دلیل میآوردید، اگر امروز هم با همان جدیت و انگیزه به کنگره بیایید، به درمانی میرسید که آقای مهندس مدنظرشان بوده است.
اما آقای مهندس از درمان چه تعریفی داشتند؟
میگفتند یک فرد مصرفکننده مواد مخدر باید بتواند وارد مزرعهای شود که در آن خشخاش میکارند و گرزهای خشخاش را تیغ میزنند، اما هیچ نیاز و وسوسهای برای مصرف نداشته باشد.
یا یک فرد مصرفکننده شیشه بتواند وارد آزمایشگاههایی شود که در آن شیشه تولید میکنند، اما هیچ نیاز و وسوسهای برای مصرف نداشته باشد.
این همان نتیجه آموزش، تجربه و تفکر است.
ما از وادی اول با تفکر شروع میکنیم و تا وادی هشتم پیش میرویم و بعد به وادی نهم میرسیم تا بتوانیم نقطه تحمل خودمان را بالا ببریم.
نکته دیگری که در وادی نهم مطرح میشود، این است که نقطه تحمل نباید در آستانه آشوب قرار بگیرد. این هم یک بخش مهم از قضیه است.
گاهی اوقات من میخواهم مثلا آقای ایکس را نصیحت کنم، اما ممکن است همان نصیحت من باعث نابودی زندگی او شود.
بعضی وقتها یک جمله یا یک حرف که من تصور میکنم نصیحت و خیرخواهی است، ممکن است برای شخص مقابل ضرر داشته باشد.
بنابراین، من نباید در آستانه آشوب قرار بگیرم؛ چون وقتی در آستانه آشوب قرار گرفتم، دیگر نمیتوانم آموزش بگیرم.
مثلاً وقتی راهنما به من میگوید دو سیسی مصرف کن، من پیش خودم میگویم حالا دو و نیم سیسی مصرف کنم! در این صورت دیگر به درمان نمیرسم و خودم را در آستانه آشوب قرار میدهم.
یا وقتی راهنما میگوید به پارک طالقانی بیا و من نمیروم، با خودم میگویم راهنمای خوبی است و خیر مرا میخواهد، اما چرا باید به حرفش گوش کنم؟
وقتی میگوید به پارک لاله بیا تا خوابت تنظیم شود، من به جای اینکه به حرفش گوش کنم، در آستانه آشوب قرار میگیرم و با خودم میگویم حالا اگر به پارک لاله بروم، چه اتفاقی میافتد؟ مگر خوابم تنظیم میشود؟
پس اگر میخواهیم به نقطه تحمل کامل برسیم، نباید خودمان را در آستانه آشوب قرار بدهیم. باید همیشه در مسیر باشیم و با آموزش، زمان و استمرار حرکت کنیم.
بیشتر از این صحبت نمیکنم.
در پایان، بار دیگر از راهنمای عزیزم، آقا مهدی، تشکر میکنم و از تمام زحمتکشانی که برای جمعیت احیای انسانی کنگره ۶۰ تلاش میکنند، تقدیر و تشکر دارم.
انشاءالله نام و یاد مهندس عزیز همیشه در قلبهای ما جاری و ساری باشد.
ضبط و تایپ: مسافر یاسر (لژیون2)
عکس: مسافر یاسر (لژیون2)
ویرایش و ارسال: (گروه سایت نمایندگی لوئی پاستور)
- تعداد بازدید از این مطلب :
52