ششمین جلسه از دوره یازدهم کارگاههای آموزشی خصوصی مسافران کنگره۶۰ نمایندگی بروجرد با استادی مسافر حسین، نگهبانی مسافر هادی و دبیری مسافر امین با دستور جلسه: «وادی نهم و تاثیر آن روی من» روز سهشنبه ۲۶ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، حسین هستم یک مسافر.
خدا را شاکر و سپاسگزارم که بار دیگر در این جایگاه قرار گرفتم تا آموزش بگیرم. از جناب مهندس و خانواده محترمشان تشکر میکنم، از راهنمای درمان اعتیادم آقای بهرامی سپاسگزارم و همچنین از راهنمای لژیون سوم، آقا مهدی، که این وقت را در اختیار من قرار دادند تشکر میکنم.
دستور جلسه امروز **«وادی نهم و تأثیر آن روی من»** است. وقتی به زندگی خودم نگاه میکنم، آن را به دو بخش تقسیم میکنم: پیش از آشنایی با کنگره ۶۰ و پس از اینکه در کنگره به درمان رسیدم. وقتی این دو دوره را با هم مقایسه میکنم، میبینم نقطه تحملم بسیار بالا رفته و بابت اینکه در اینجا به درمان رسیدهام خدا را شکر میکنم. من پیشتر بارها با روش سقوط آزاد تلاش کردم درمان شوم و همیشه تصور میکردم با تحمل آن همه سختی، رنج و درد قرار است نقطه تحملم بالا برود؛ هرگز فکر نمیکردم که آموزش، یادگیری و تمرین در این زمینه تأثیر دارد و به همین دلیل تمام اقدامهایم در نهایت به شکست منجر میشد.
زمانی که به عنوان یک تازهوارد به کنگره آمدم و خودم را «حسین، یک تازهوارد» معرفی میکردم، استاد جلسه میگفت خیلی خوش آمدی و انشاءالله سال بعد این موقع شاهد رهایی شما باشیم. در آن روزها حتی تحمل شنیدن همین حرف هم برایم سخت بود؛ با خودم میگفتم حالا که این سیستم به رهایی ختم میشود، چرا چهار ماهه یا ششماهه رها نشوم؟ حتی تحمل نشستن روی صندلی جلسه را نداشتم، واقعاً اذیت میشدم و گاهی از جلسه بیرون میرفتم، دوری میزدم و دوباره برمیگشتم داخل جلسه مینشستم. جالب اینجاست که وقتی وارد این مسیر شدم، دقیقاً همان جابهجایی نقطه تحمل را لمس کردم. در ابتدا تمام آرزویم فقط این بود که راهنما مواد مصرفی را از من بگیرد و شربت او.تی (OT) را به من بدهد و با خودم میگفتم بعد از درمان به کاروبار خودم میرسم؛ اما خدا را شکر اکنون سومین سال حضورم در کنگره است و میبینم نقطه تحمل چقدر در زندگی ما تأثیر دارد.
شخصاً بارها در دوران درگیری با مواد، در کارهایی که نیازمند مسئولیتپذیری و تأثیرگذاری در زندگی بود، به دلیل مصرف مواد نقطه تحمل پایینی داشتم؛ مثلاً در خانه پرخاشگر بودم، اصلاً نمیتوانستم با دیگران ارتباط خوبی برقرار کنم و به هر فضایی که میرفتم، این انرژی منفی را با خودم میبردم. البته موضوع نقطه تحمل فقط به مصرفکنندگان مواد محدود نمیشود و همه باید برای بالا بردن آن تلاش کنند؛ در جامعه افراد سالمی را میبینیم که کارمند، کارگر یا شاغل هستند، اما وقتی در زندگی به مشکلی برمیخورند، آن بار منفی را با خود به خانه میآورند و به جای محبت، با فرزندشان با پرخاشگری و نامهربانی رفتار میکنند.
ما وقتی روز اول وارد کنگره میشویم، به سراغ راهنمای تازهواردین میرویم؛ آنها سؤالاتی درباره میزان و مدت زمان مصرف مواد از ما میپرسند و این گزارش را در اختیار راهنماهای عزیز قرار میدهند، تنها به این دلیل که نقطه تحمل ما را بفهمند و بر اساس آن بسنجند. خدا را شکر میکنم و از آنجا که دوست دارم بیشتر از مشارکت شما عزیزان استفاده کنم، صحبتهایم را کوتاه میکنم. ممنون از اینکه به حرفهای من توجه کردید.

مرزبان خبری: مسافر یاسر
تایپ, ویرایش و ارسال: مسافر امید (لژیون یکم)
- تعداد بازدید از این مطلب :
112