جلسه دوازدهم از دوره چهاردهم کارگاههای آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ مسافران نمایندگی اردستان، با استادی مسافر عظیم، نگهبانی مسافر مجید و دبیری راهنما مسافر علیرضا با دستور جلسه " وادی نهم و تاثیر آن بر روی من" روز سهشنبه ۱۴۰۵/۰۸/26ساعت ۱۷ آغاز بهکار کرد.
خلاصه سخنان استاد:
به نام قدرت عشق که هرچه داریم از اوست
سلام دوستان، عظیم هستم یک مسافر
خداوند را شاکر و سپاسگزارم که بار دیگر به من اجازه داد تا در این جایگاه و در این شعبه خدمت کنم. از ایجنت، نگهبان جلسه، دبیر محترم و گروه مرزبانی تشکر میکنم که این فرصت را در اختیار من قرار دادند تا بتوانم آموزش بگیرم؛ چراکه آموزشها در همین جلسات اتفاق میافتند.
آقای مهندس با سفر خود به جهان دیگر، غم بزرگی بر دل همه ما گذاشتند و اکنون در آستانه مراسم چهلم ایشان قرار داریم. اما همه ما میدانیم که جهان دیگری نیز وجود دارد. اگرچه آقای مهندس از لحاظ فیزیکی در میان ما نیستند، اما روح و نفس ایشان همچنان با ماست و ما شاهد حضور و آموزشهای کنگره ایشان هستیم.
اما دستور جلسه امروز، وادی نهم و تأثیر آن روی من است.
تیتر اول این وادی میگوید: «وقتی نیرویی از نقطه کم شروع میشود و به درجات بالا و بالاتری میرسد، نقطه تحمل پیدا میکند.» من میخواهم این موضوع را در چهار بخش خدمت شما دوستان توضیح بدهم.
نکته اول: نقطه تحمل، یعنی توانایی پذیرش و حل مسئله
نقطه تحمل فقط به معنای تاب آوردن نیست، بلکه به معنای توانایی پذیرش یک موضوع و حل آن مسئله است. وقتی از نقطه تحمل صحبت میکنیم، یعنی یک حد مشخص داریم که اگر از آن عبور کنیم، از تعادل خارج میشویم. بنابراین، نقطه تحمل مرز بین تعادل و آشفتگی است.
نکته دوم: تمام موجودات هستی دارای نقطه تحمل هستند.
برای مثال، آب در دمای مشخصی یخ میزند و فلز نیز با حرارت دیدن ذوب میشود. انسان هم در برابر فشارهای جسمی و روانی، حد مشخصی دارد. عبور از این حد باعث آشفتگی و تخریب در فرد میشود. این قانون فقط مختص انسان نیست، بلکه در کل هستی جاری است.
نکته سوم: نقطه تحمل اکتسابی است و ثابت نیست.
نقطه تحمل با دو پارامتر اصلی افزایش پیدا میکند: تکرار منظم و گذر زمان. برای مثال، یک ورزشکار با تمرین و تکرار منظم، بهمرور زمان توانایی بیشتری پیدا میکند و میتواند وزنههای سنگینتری را بلند کند. در کنگره ۶۰ نیز روش DST بر همین اصول استوار است. ما از مقدار کم شروع میکنیم تا جسم و روان فرصت سازگاری پیدا کنند.
نکته چهارم: بالا بردن نقطه تحمل در مسیر منفی آسان و در مسیر مثبت دشوار است.
در مسائل منفی، مانند مصرف مواد مخدر، نقطه تحمل خیلی راحت بالا میرود و ممکن است لذت زیادی هم به همراه داشته باشد؛ اما نتیجه آن چیزی جز تخریب نیست. در مقابل، در مسائل مثبت به دانایی، تفکر، صبر و آموزش نیاز داریم. بنابراین، هر دو مسیر باعث بالا رفتن نقطه تحمل میشوند، اما یکی انسان را به سمت سقوط میبرد و دیگری به رشد و تعالی میرساند.
نکته دیگر، توجه به نقطه تحمل دیگران است.
هر انسانی نقطه تحمل مشخصی دارد. اگر با رفتار یا صحبتهای خود باعث شویم که فردی از نقطه تحملش عبور کند، ممکن است دچار آشفتگی شود. رعایت این موضوع، یکی از کلیدهای رسیدن به آرامش در روابط است. حالا میخواهم این چهار نکته را در زندگی خودم بررسی کنم.

من در ابتدای ورودم به کنگره، نقطه تحمل بسیار پایینی داشتم. زمانی که برای اولین بار وارد شعبه سهروردی شدم، حتی صدای دست زدن بچهها باعث بههمریختگی من میشد. نقطه تحمل من تا این اندازه پایین بود. بعد از آن، سه جلسه در جلسات تازهواردین، همراه با راهنما نشستم. راهنمایم به من گفت: «اینجا باید بنشینی و صبر داشته باشی. بهمرور زمان نقطه تحملت به جایی میرسد که دیگر این مسائل برایت اهمیت چندانی نخواهند داشت.»
من هم به کنگره آمدم، گوش کردم، آموزش گرفتم، حتی در ادامه راهنما شدم، سیدی نوشتم و ساعتهای رفتوآمدم را تنظیم کردم. بهتدریج نقطه تحمل من تغییر کرد و بالا رفت.موضوع دیگری که میخواهم درباره آن صحبت کنم، رانندگی است. من در رانندگی اصلاً نقطه تحمل نداشتم. اگر کسی پشت سرم بوق میزد یا چراغ میداد، بهشدت عصبانی میشدم و ممکن بود با او درگیر شوم.
خدا را شکر، با آموزشهایی که در کنگره دیدم، بهتدریج نقطه تحملم بالا رفت. عظیمی که قبلاً با شنیدن یک بوق بههم میریخت، امروز اگر کسی هم با او رفتار نامناسبی داشته باشد، با آرامش از کنار آن عبور میکند و دیگر درگیر نمیشود. اینها دستاوردهایی است که طی چند سال حضورم در کنگره به دست آوردهام. این تغییرات یکشبه اتفاق نیفتاد؛ کسی که سی سال با یک روش زندگی کرده بود، نمیتوانست یکشبه تغییر کند. این تغییر بهمرور و ذرهذره اتفاق افتاد و نقطه تحملم بالا رفت.
خداوند را شکر میکنم که وارد کنگره شدم و توانستم این آموزشها را دریافت کنم. موضوع دیگری که میخواهم درباره آن صحبت کنم، وزن است. چون وزن من بسیار بالا بود، در این مورد هم تجربه خودم را خدمت شما دوستان عرض میکنم. وزن من ۱۲۲ کیلوگرم بود و برای حرکت کردن و انجام فعالیتهای روزمره، بسیار اذیت میشدم.
بعد از آن وارد لژیون جونز شدم و با همان روش DST، بهصورت پلهپله وزنم را کاهش دادم. حدود یک سال است که در لژیون جونز حضور دارم و هنوز به رهایی نرسیدهام، اما بهتدریج توانستم ۲۸ کیلوگرم از وزن خود را کاهش دهم. اینها بخشی از آموزشهای ناب کنگره و دستاوردهایی است که آقای مهندس برای ما به یادگار گذاشتهاند.
امیدوارم دوستان سفر اولی بتوانند از این آموزشها بهخوبی استفاده کنند و به حال خوب برسند. موضوع دیگری که میخواهم خدمتتان عرض کنم، درباره ورزش است. من از تجربه خودم در رشته ورزشی راگبی صحبت میکنم. در آخرین سفرم، زمانی که در سفر هشتم بودم، ورزش راگبی را انتخاب کردم. همانطور که میدانید، در کنگره ۶۰ همه اعضا باید یک رشته ورزشی داشته باشند.
روز اولی که ورزش را انتخاب کردم و وارد زمین چمن شدم، مربی نگاهی به من کرد و گفت: «با این شرایط نمیتوانی ورزش کنی. اولین آسیبی که ممکن است به خودت وارد کنی، این است که به قلبت فشار بیاید و سلامتت به خطر بیفتد. پس ابتدا باید وزنت را اصلاح کنی و بعد برای ورزش اقدام کنی.»
خدا را شکر، شروع فعالیت من در لژیون جونز هم از همان زمان بود. من هم ورزش را شروع کردم و بهتدریج پیشرفت کردم. از کسی که در گذشته حتی حوصله فعالیت و ورزش نداشت، امروز به جایگاهی در رشته ورزشی راگبی رسیدهام و خدا را شکر میکنم.
تمام این تغییرات را مدیون آموزشهای کنگره هستم. حتماً یک رشته ورزشی را شروع کنید؛ چون ورزش میتواند به روند درمان شما کمک کند. من خودم این موضوع را تجربه کردهام و ورزش راگبی واقعاً کمک زیادی به من کرده است. از شما دوستان عزیز تشکر میکنم که با سکوت زیبایتان به صحبتهای من گوش دادید.
ضبط صدا: مسافر میلاد ل۳
تایپ: مسافر اسماعیل ل۳ و مسافر وحید ل۲
ویراستار: مسافر محمدحسین ل۲
عکس: راهنمای تازه واردین مسافر ابراهیم
تنظیم و ارسال: مسافر ابراهیم نگهبان سایت
سایت مسافران نمایندگی اردستان
- تعداد بازدید از این مطلب :
268