گاهی زندگی آدم را با چیزهایی روبهرو میکند که فکر میکند از توانش خارج است. لحظههایی که خسته میشود، دلش میگیرد، کم میآورد و با خودش فکر میکند چقدر دیگر باید ادامه بدهد؛ اما عجیب اینجاست که انسان چقدر توان تغییر و رشد دارد. گاهی درست در همان روزهایی که فکر میکند ضعیفترین حالت خود را تجربه میکند، در حال ساختن قویترین بخش وجودش است.
من خودم این تغییر را در زندگی تجربه کردهام. یادم هست زمانی برخی اتفاقها، برخی حرفها و حتی برخی رفتارها، چقدر راحت آرامشم را به هم میریختند. گاهی با کوچکترین ناراحتی دلم میشکست و تا مدتها درگیرش میماندم. اما کمکم با آموزش و آگاهی یاد گرفتم که قبل از هر واکنشی، کمی مکث کنم؛ به جای رنجیدن، فکر کنم و به جای تسلیم شدن، روی خودم کار کنم. امروز که به گذشته نگاه میکنم، میبینم همان چیزهایی که یک روز برایم تحملناپذیر بودند، دیگر آن قدرت را روی من ندارند. نه اینکه زندگی آسانتر شده باشد، بلکه من تغییر کردهام.
اینجاست که مفهوم وادی نهم برای من معنا پیدا میکند؛ اینکه هر نیرویی از کم شروع میشود و بهتدریج رشد میکند تا به نقطهی تحمل برسد. هیچچیز یکباره به دست نمیآید. همانطور که قطرهقطره آب میتواند سنگ را تغییر دهد، قدمهای کوچک و پیوسته هم میتوانند درون انسان را متحول کنند.
امروز فهمیدم «نقطهی تحمل» یعنی من بتوانم از جایی که هستم، فراتر بروم؛ یعنی به جای اینکه همیشه از زندگی بخواهم شرایط را تغییر بدهد، خودم برای تغییر قدم بردارم.
خدایا شکرت که هنوز فرصت یاد گرفتن، تغییر کردن و دوباره ساختن خودم را دارم. شاید هنوز به نقطهای که آرزویش را دارم نرسیده باشم، اما خوشحالم که دیگر آن آدم دیروز نیستم و چه حس قشنگی است وقتی میفهمی بزرگترین تغییری که در زندگی اتفاق افتاده، تغییر خودت بوده است.
رابط خبری: همسفر نسرین رهجوی راهنما همسفر فهیمه (لژیون دهم)
نویسنده: همسفر غزل رهجوی راهنما همسفر فهیمه (لژیون دهم)
ویرایش و ارسال: همسفر نیکی رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون پنجم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی ارتش
- تعداد بازدید از این مطلب :
85