دومین جلسه از دوره چهاردهم کارگاههای آموزشی خصوصی مسافران کنگره ۶۰ نمایندگی بروجرد با استادی مسافر راهنما امیرحسین ، نگهبانی مسافر نبی و دبیری مسافر محمد با دستور جلسه: «وادی نهم و تاثیر آن روی من» روز یکشنبه ۲۴ آبان ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.
%5B1%5D.jpg)
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، امیرحسین هستم یک مسافر.
بسیار خوشحالم که یک بار دیگر این فرصت پیش آمد تا بتوانم در این جایگاه باشم و خدمت کنم. از آقای مهندس و خانواده محترمشان تشکر میکنم که این بستر را برای ما فراهم کردند. امروز که وارد شعبه شدم، دیدم چقدر همهچیز خوب است و چه حس خوبی در شعبه جریان دارد که به تبع آن حال خودم هم خوب شد. وقتی مسیر و راهی برای ما گشوده میشود، بسیار مهم است که از آن راه به نحو صحیحی استفاده کنیم و خودمان را ارتقا دهیم. گاهی اوقات اگر از این رحمت الهی که شامل حال ما میشود به درستی استفاده نکنیم، آن را نبینیم و قدرش را ندانیم، ممکن است به سادگی از انسان گرفته شود؛ چرا که خداوند لطف میکند، راه و مسیر را نشان میدهد و انسان را از تاریکی بیرون میآورد، اما این لطف بیحسابوکتاب نیست و شرط دارد. بیحسابوکتاب نیست که یک نفر درمان میشود، ثروتمند میشود یا خانواده خوبی دارد. ما باید همواره این قوانین حاکم بر سیستم هستی را درک کنیم؛ همانطور که **وادیهای کنگره ۶۰ قوانین هستی و قوانین خلقت هستند**. اگر انسان از این قوانین استفاده کند رشد میکند و حقایق بسیاری را درباره خودش درک میکند، اما اگر بهرهای نبرد، ممکن است بدون تغییر در این حیات بیاید و بدون تغییر هم از بین برود.
دستور جلسه امروز **وادی نهم** است که میگوید: «وقتی نیرویی از کم شروع بشود به درجه بالا و بالاتری برسد، نقطه تحمل پیدا میکند». این مفهوم به یک مسئله بسیار بنیادی و سیری بازمیگردد که انسان از روز ازل تاکنون طی کرده تا سرانجام از خودش بپرسد: «من کیستم؟ چرا زندگی میکنم؟ قصه این حیات چیست؟» انسان مسیر طولانی را طی میکند، به تاریکی میرود، آسیب میبیند، در اعتیاد حسهایش بسته میشود و مسائل گوناگونی را از سر میگذراند تا نقطه تحملش به جایی برسد که بتواند بفهمد و درک کند. نفس انسان به گونهای است که هم میتواند در تاریکترین نقطه و حتی پایینتر از جایگاه حیوانات قرار بگیرد — حیواناتی مانند شیر یا گرگ یک بار شکار میکنند و پس از سیر شدن دیگر کاری با سایر حیوانات ندارند، اما انسان گاهی چنان در تاریکی فرو میرود و در اختلاس و کلاه گذاشتن سر دیگران پیش میرود که نفسش هیچ سیرایی ندارد — و هم از سوی دیگر میتواند سطوح بسیار والایی را طی کند و به جایگاههایی چون **مهندس دژاکام، پیامبران و مولانا** برسد. همه اینها به نقطه تحمل و انتخاب مسیر خودمان بستگی دارد.
در کنگره ۶۰ این بستر فراهم شده و به ما آموزش میدهد که وقتی در اعتیاد با مصرف ۵ گرم مواد هم حالت خوب نبوده، اما پس از ۶ یا ۸ ماه سفر شاید با کمتر از ۱۰۰ میلیگرم حالت خوب است، یا وقتی روز اول ۵.۵ سیسی او.تی (OT) میخوردی و امروز به ۰.۳ سیسی رسیدهای، پس نقطه تحمل داری و جسم و روانت قابلیت تغییر و درست شدن را دارند؛ اما انتخاب با خود ماست که در بهشت باشیم یا در جهنم، و هیچکس به زور ما را جایی نمیبرد.
در سفر دوم و با ورود به خدمت، این خدمت به انسان انرژی میدهد؛ اما مسئله مهم این است که این انرژی را صرف چه میکنیم؟ ما برای حل تاریکیهای درونمان به انرژی نیاز داریم که کنگره ۶۰ از طریق خدمت آن را در اختیارمان میگذارد. میتوانیم این انرژی را صرف تاریکیها، واکنشهای بد به دیگران، گم کردن خودمان و غرور کنیم، یا میتوانیم از آن برای حل مشکلات درونیمان بهره ببریم و از خود بپرسیم: چرا دچار منیت هستم؟ چرا مدام به تأیید دیگران نیاز دارم؟ چرا خودم را یک قاضی بزرگ میدانم که درباره همه قضاوت میکنم، اما از شناخت و تصفیه تاریکیهای خودم غافلم؟
حتی برای حال خوب داشتن هم باید **تحمل حال خوب** را داشته باشیم؛ اگر تحمل نباشد، تخریب ایجاد میشود و فرد ممکن است با انرژی زیاد به آدمی مسموم برای اطرافیان تبدیل شود. انرژی زیاد و نقطه تحمل بالا زمانی ارزشمند است که حرکتی برای حل یک تاریکی از درون خودمان برداریم؛ آنوقت است که صبر، تحمل و درک ما افزایش مییابد. مسیر درمان، مسیر اصلاح است و هیچکدام از ما انسانهای مقدسی نیستیم، اما فرصتی که به ما داده شده و مکان کنگره مقدس است؛ چرا که هر جا انسانی تغییر کند و درمان شود، آن مکان مقدس است. همانطور که در آغاز وادی نیز آمده است، این پیام برای کسانی است که به دنیای تازهای قدم گذاشتهاند؛ دنیایی که نفس ما تا پیش از این ندیده و لمس نکرده، اما وقتی در آن قرار میگیرد تغییر و حال خوب را احساس میکند.
بنابراین در انتخابها و خدمتمان باید بسیار دقت کنیم. من به عنوان راهنما برای این راهنما شدهام که خودم تغییر کنم و درست شوم، نه برای اینکه کسی را تغییر دهم؛ ما قادر به تغییر دادن هیچکس نیستیم. با محبت میتوان راه انسانها را نشان داد و عوض کرد، اما تا خود شخص نخواهد، هیچ درمانی اتفاق نمیافتد. **شرط پذیرش در کنگره ۶۰ خواستن خود فرد است**؛ اگر خودت نخواهی، در صد کنگره هم درمانی رخ نمیدهد. در کنگره کسی را به اجبار نگه نمیدارند و خبری از بستری کردن یا انداختن در آب سرد نیست؛ هر کس مختار است بماند یا برود. اما اگر کسی بخواهد درست شود، اینجا بهترین جا و بهترین راه است؛ راهی که مانند بالا رفتن از کوه، اگر قدم در آن بگذاری و آهسته بالا بروی، نقطه تحملت به مرور رشد میکند و چنان تغییر میکنی که حتی در باور خودت هم نمیگنجد.
امیدوارم از این وادی تأثیر بگیریم تا صبر، تحمل، حوصله، افکار و اندیشهمان رشد کند و بزرگ شود، در محیط بسته خودمان محبوس نمانیم و با دیدی باز شاهد اتفاقات خوب و تغییرات سازنده در زندگیمان باشیم. از اینکه به صحبتهای من گوش دادید متشکرم.

مرزبان خبری: مسافر یاسر
تایپ, ویرایش و ارسال: مسافر امید (لژیون یکم)
- تعداد بازدید از این مطلب :
181