بعضی انسان‌ها آن‌قدر بزرگ‌اند که نمی‌توان بزرگی آن‌ها را فقط با کلمات توصیف کرد. انسان‌هایی که آمدنشان سرآغاز یک تحول می‌شود و اندیشه‌هایشان نسل به نسل در دل‌ها و زندگی‌ها جریان پیدا می‌کند.
آقای مهندس دژاکام عزیز، شما از آن دسته انسان‌هایی بودید که نگاهتان به زندگی، نگاه متفاوتی بود. شما به ما آموختید که هیچ انسانی نباید از گذشته خود ناامید باشد و همیشه می‌توان با آموزش، تفکر و حرکت، مسیر تازه‌ای را آغاز کرد.
شما فقط راه درمان را نشان ندادید، بلکه به ما آموختید چگونه زندگی کنیم، چگونه درست فکر کنیم، چگونه صبر داشته باشیم و چگونه از دل سختی‌ها به روشنایی برسیم.
وقتی به وادی نهم فکر می‌کنم، به این می‌اندیشم که تغییرات بزرگ با گذشت زمان و بالا رفتن نقطه تحمل شکل می‌گیرند. همان‌گونه که یک درخت برای رسیدن به استواری، به زمان و مراقبت نیاز دارد، انسان نیز برای رسیدن به تعادل و آرامش باید مسیر آموزش و تغییر را طی کند. شما با صبوری و عشق، این مسیر را برای هزاران انسان هموار کردید.
چه زیباست که انسانی بتواند حاصل سال‌ها تلاش و اندیشه خود را در لبخند انسان‌هایی ببیند که دوباره زندگی را باور کرده‌اند؛ در آرامش خانواده‌هایی که امید را پیدا کرده‌اند و در قدم‌های کسانی که روزی در تاریکی بودند و امروز با امید به آینده نگاه می‌کنند.
مهندس عزیز، شاید بزرگ‌ترین یادگار شما، ساختمان‌ها و نوشته‌ها و دستاوردهای علمی‌تان نباشد؛ بلکه انسان‌هایی باشند که با آموزش‌های شما تغییر کردند و یاد گرفتند مسئولیت زندگی خود را بر عهده بگیرند.
امروز ما وظیفه داریم این اندیشه ارزشمند را با عمل خود زنده نگه داریم؛ با صبر، محبت، آموزش و حرکت در مسیر درست.
از خداوند بزرگ می‌خواهم به ما توانایی دهد تا رهجویان شایسته‌ای برای این مسیر باشیم و بتوانیم ذره‌ای از عشق و دانشی را که شما به ما بخشیدید، به دیگران منتقل کنیم.
نام بعضی انسان‌ها نوشته نمی‌شود که فقط خوانده شود؛ در قلب‌ها حک می‌شود تا همیشه احساس شود.
سپاسگزار تمام آنچه برای انسان‌ها بنا کردید و از خود به یادگار گذاشتید.
نویسنده: همسفر مهشید رهجو راهنما همسفر زینب(لژیون یکم)
ویراستاری و ارسال: همسفر مهشید نگهبان سایت
همسفران دانیال اهواز
- تعداد بازدید از این مطلب :
10