English Version
This Site Is Available In English

نقشه‌ای برای ساختن انسانی بهتر

نقشه‌ای برای ساختن انسانی بهتر

گاهی انسان در مسیر زندگی چنان به سختی‌ها عادت می‌کند که فراموش می‌کند می‌تواند تغییر کند، گاهی آن‌قدر در تاریکی قدم می‌زند که باورش نمی‌شود روزی روشنایی را ببیند؛ اما حقیقت این است که هیچ انسانی محکوم به ماندن در نقطه‌ای که امروز در آن قرار دارد، نیست.

وادی نهم؛ (وقتی نیرویی از کم شروع می‌شود و به درجه بالا و بالاتری می‌رسد، نقطه تحمل پیدا می‌کند.) به من می‌آموزد که هیچ تغییری یک‌شبه اتفاق نمی‌افتد؛ وقتی نیرویی از کم شروع شده و به درجه بالاتری برسد، نقطه تحمل به وجود می‌آید، این جمله شاید در ظاهر ساده باشد؛ اما کمی عمیق‌تر به آن نگاه کنم می‌بینم که تمام زندگی من را در بر می‌گیرد. من پیش از آشنایی با این وادی، تصور می‌کردم؛ صبر، تحمل شرایط سخت و سکوت در برابر مشکلات است؛ اما امروز می‌دانم صبر واقعی یعنی؛ آگاهانه حرکت و تلاش‌کردن و به خودم فرصت تغییردادن است. نقطه تحمل در وجود همه انسان‌ها وجود دارد؛ اما میزان آن در افراد متفاوت است. یکی در برابر کوچک‌ترین مشکل از کوره در می‌رود و دیگری با آرامش از کنار سختی‌ها عبور می‌کند، یکی با کوچک‌ترین شکست ناامید می‌شود و دیگری همان شکست را پلی برای رسیدن به موفقیت می‌سازد.

وادی نهم، به من نشان داد که نقطه تحمل هم در مسیر ارزش‌ها و هم در مسیر ضد ارزش‌ها افزایش پیدا کند. گاهی انسان به‌راحتی به‌دروغ، غیبت‌، خشمگین شدن و رنجاندن دیگران عادت می‌کند، در ابتدا شاید انجام این کارها برایش دشوار باشد؛ اما با تکرار آرام‌آرام قبح آنها از بین می‌رود و به بخشی از رفتار روزمره‌اش تبدیل می‌شوند؛ این همان نقطه تحمل در مسیر ضد ارزش‌هاست، تغییری که شاید در ابتدا کوچک باشد؛ اما در ادامه می‌تواند تخریب‌های بزرگی به همراه داشته باشد. در مقابل ساختن یک انسان صبور، مهربان، مسئولیت‌پذیر و باگذشت نیازمند زمان، آموزش و تمرین است. من با خودم فکر می‌کنم چقدر آسان می‌توانستم در مسیر اشتباه قدم بردارم و چقدر سخت بود که تصمیم بگیرم تغییر کنم؛ اما کنگره ۶۰ به من آموخت که برای رسیدن به تعادل باید از مسیر درست عبور کنم، باید آموزش و تجربه کسب کنم و در طول زمان آرام‌آرام توانایی‌های ازدست‌رفته خود را بازسازی کنم.

یکی از زیباترین پیام‌هایی که از این وادی دریافت می‌کنم این است که برای رسیدن به آرامش نباید از خودم انتظار داشته باشم که یک‌شبه انسانی متفاوت شوم، اگر امروز کمی صبورتر از دیروز باشم، اگر بتوانم در برابر یک خشم کوچک سکوتی آگاهانه داشته باشم، اگر بتوانم به‌جای قضاوت‌کردن، درک کنم؛ یعنی در مسیر ساختن نقطه تحمل خود قدم برداشته‌ام.

من یاد گرفتم که تغییر واقعی از درون خودم آغاز می‌شود، دیگر نمی‌توانم تمام مشکلاتم را به گردن دیگران بیندازم و منتظر باشم شرایط تغییر کند تا من هم آرام شوم، باید از افکار، گفتار و رفتار خودم شروع کنم. درگذشته شاید در برابر کوچک‌ترین بی‌توجهی ناراحت می‌شدم با یک حرف نسنجیده خشمگین می‌شدم و گاهی بدون فکرکردن واکنش نشان می‌دادم؛ اما امروز تلاش می‌کنم قبل از هر واکنشی مکث کنم و از خودم بپرسم آیا این رفتار به من آرامش می‌دهد یا مرا از تعادل دور می‌کند؟ این پرسش کوچک می‌تواند آغاز یک تغییر بزرگ باشد.

وادی نهم برای من فقط درباره تحمل‌کردن نیست، درباره ظرفیت ساختن است؛ اینکه بتوانم در برابر سختی‌ها مقاوم شوم، در برابر مشکلات زود تسلیم نشوم و برای رسیدن به خواسته‌های ارزشمندم تلاش کنم.

در مسیر آموزش‌های جمعیت احیای انسانی کنگره ۶۰ متوجه شدم که حتی درمان اعتیاد نیز نمونه‌ای روشن از همین قانون است، کسی که سال‌ها به‌تدریج در مسیر مصرف قرار گرفته برای بازگشت به تعادل، به زمان، برنامه، آموزش و حرکت تدریجی نیاز دارد. در این مسیر هیچ عجله‌ای نمی‌تواند جایگزین صبر و نظم شود؛ همان‌طور که برای ساختن یک بنای محکم باید آجرها را یکی‌یکی روی‌هم قرار داد، برای ساختن شخصیت و بالابردن نقطه تحمل نیز باید قدم‌به‌قدم حرکت کرد.

امروز می‌فهمم که بزرگ‌ترین پیروزی من این نیست که دیگران را تغییر دهم؛ بلکه این است که بتوانم بر خشم خود غلبه کنم، از خواسته‌های نامعقولم عبور کنم و در برابر سختی‌ها تعادل خود را حفظ کنم. من می‌خواهم یاد بگیرم که به‌جای شکایت از تاریکی، چراغی در درون خود روشن کنم، می‌خواهم به‌جای فرار از مشکلات با آگاهی به استقبال آنها روم، می‌خواهم ظرفیت محبت‌کردن، بخشیدن، شنیدن و فهمیدن را در خودم افزایش دهم.

اکنون وادی نهم برای من معنای تازه‌ای دارد، دیگر آن را فقط یک درس‌آموزشی نمی‌بینم؛ بلکه آن را نقشه‌ای برای ساختن انسانی بهتر می‌دانم، انسانی که می‌داند برای رسیدن به قله باید از دامنه حرکت کند. برای رسیدن به آرامش باید تمرین کند و برای تغییرکردن باید زمان را به رسمیت بشناسد.

در پایان از این وادی آموخته‌ام که هیچ‌کس یک‌شبه بزرگ نمی‌شود و هیچ نقطه‌ضعفی برای همیشه سرنوشت انسان نیست؛ همان‌طور که نیروی منفی می‌تواند با تکرار و گذشت زمان قدرت بگیرد، نیروی مثبت نیز می‌تواند با آموزش، تفکر، تمرین و استمرار در وجود من ریشه بدواند.

من امروز انتخاب می‌کنم که نقطه تحمل خود را در مسیر ارزش‌ها بالا ببرم نه برای اینکه فقط سختی‌ها را تحمل کنم؛ بلکه برای اینکه انسانی آگاه‌تر، آرام‌تر و مفیدتر باشم. امیدوارم روزی به جایی برسم که در برابر ناملایمات زندگی به‌جای شکستن، قوی‌تر شوم و در برابر محبت، به‌جای فراموش‌کردن سپاسگزارتر باشم، این بزرگ‌ترین تأثیر وادی نهم بر من است، آموختم که تغییرکردن ممکن است؛ اما برای رسیدن به آن باید حرکت کنم، صبر داشته باشم و مسئولیت ساختن خویش را بپذیرم.

نویسنده: راهنما همسفر نرگس (لژیون چهارم)
عکاس: همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر پروانه (لژیون دوم)
ویرایش و ارسال: راهنما همسفر پروانه نگهبان سایت
همسفران نمایندگی آبیک

ویژه ها

دیدگاه شما





0 دیدگاه

در حال بارگذاری دیدگاه‌ها...
تاکنون نظری برای این مطلب ارسال نشده است .