اولین دستاورد آقای مهندس برای من، «درک صورت مسئله» بود

سومین جلسه از دوره پنجاهم جلسات آموزشی‌، عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی خمین با استادی راهنمای محترم مسافر امیر، نگهبانی مسافر محمد و دبیری مسافر حیدرعلی با دستور جلسه "DST و تجربه من از سایر روش‌ها" در روز پنج‌شنبه ۲۱ آبانماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۷ شروع به کار کرد.

سخنان استاد:

سلام دوستان، امیر هستم، یک مسافر.

‌

خدا را شکر که یک بار دیگر فرصت داد تا امروز در این جایگاه خدمت کنم. از نگهبان، دبیر و راهنمای لژیون یکم، جناب آقای حسن، بابت فراهم کردن این بستر برای خدمت و آموزش تشکر می‌کنم. همچنین تبریک می‌گویم به آقای مهدی بابت اجازه لژیون جونز؛ و تبریک می‌گویم به پهلوان محسن و همسفر محترمشان، پهلوان فاطمه؛ و به پهلوان روهام بابت دریافت اجازه پهلوانی و راهنمای محترمشان، پهلوان بهرام و پهلوان مهتاب. خدا را ۱۰۰ هزار مرتبه شکر بابت وجود کنگره ۶۰، خانواده‌ی جناب آقای مهندس و شما عزیزان که امروز در اینجا حضور دارید.

‌

دستور جلسه‌ی امروز، «بزرگداشت آقای مهندس و دستاوردهای ایشان» است. اما چرا این دستور جلسه بارها تکرار شده است؟ چرا اهمیت این موضوع تا این حد زیاد است؟ من اگر بخواهم این پیام‌ها را در زندگی خودم خلاصه کنم، باید بگویم: من روزی با «حالِ خراب» وارد کنگره شدم؛ انسانی مصرف‌کننده، پرخاشگر، ناامید، افسرده و عجول که کوله‌باری از مشکلات، اشتباهات و تصمیمات غلط را با خود داشت. در ابتدا، مثل بسیاری از شما، همه‌ی راه‌ها را امتحان کرده بودم اما به جایی نرسیده بودم؛ همیشه فکر می‌کردم باید در هر کاری «زود» به نتیجه برسم، اما اعتیاد با این عجله سازگار نیست.اولین دستاورد آقای مهندس برای من، «درک صورت مسئله» بود. من متوجه شدم که اعتیاد، صرفاً جایگزینی مواد مخدر بیرونی است؛ اعتیاد، یعنی جایگزینی مواد مخدر، بجای مواد شبه‌افیونی و بیوشیمی بدن. وقتی فهمیدم که اعتیاد نه تنها جسم، بلکه روان و جهان‌بینی و قدرتِ تفکر من را هم تخریب کرده و باعث می‌شود دائماً دچار تصمیمات اشتباه شوم، آن زمان بود که فهمیدم چرا باید در کنگره بمانم. فهمیدنِ صورت مسئله، اولین قدم ماندنِ من بود.

‌دستاورد بعدی، متدDST بود. در ابتدا فکر می‌کردم DST فقط روشی است که به صورت تدریجی اعتیادم را کنار بگذارم تا به زندگی برگردم، اما با پیشروی در این مسیر، دریافتم که DST به من «صبر و استقامت» آموخت، به من «بردباری» یاد داد، به من «گذشت» آموخت و در نهایت، به من «عشق» یاد داد. در کنار متد DST، من به «قوه‌ی عقل» رسیدم. من با DST یاد گرفتم که فرماندهیِ جسم را به عقل بسپارم. همیشه می‌گویم ای کاش انسان‌ها از این دانش و آگاهی برخوردار باشند تا بتوانند از قوه‌ی عقل خود استفاده کنند؛ چرا که بسیاری از افراد، حتی بدون مصرف مواد، به دلیل دور بودن از قوه‌ی عقل، به خود و اطرافیانشان آسیب می‌زنند.

‌با دستاورد بعدی، یعنی «لژیون سردار»، آشنا شدم. در ابتدا فکر می‌کردم لژیون سردار فقط مسئله‌ی پرداخت پول و کمک مالی است، اما با پیشروی در کنگره فهمیدم که لژیون سردار من را «ثروتمند» کرد. لژیون سردار به من «گذشت» یاد داد. کجا دیده‌اید که کسی وقتی وقت و مال خود را می‌بخشد، چندین برابر آن را دریافت کند؟ دقیقاً مانند متد DST؛ ما مواد بیرونی را کنار می‌گذاریم تا مواد شبه‌افیونی درونی را دریافت کنیم. لژیون سردار نیز چنین است؛ وقتی در آن شرکت می‌کنید، چندین برابرِ آنچه بخشش کردید را دریافت می‌کنید.

‌در ادامه، با دستاورد «دیسب» آشنا شدم. من این را از نزدیک تجربه کردم. من دائماً بیمار بودم؛ سیستم ایمنی بدنم ضعیف بود و با کوچک‌ترین ویروسی دچار سرماخوردگی و التهاب می‌شدم و مدام داروهای مختلف مصرف می‌کردم. با اینکه دیگران می‌گفتند مصرف دیسب خوب است، اما من چون باز هم می‌خواستم «زود» به نتیجه برسم، آن را جدی نمی‌گرفتم. تا اینکه دو سال پیش، تصمیم گرفتم سی‌دی دیسب را گوش بدهم و آن را به‌طور دقیق اجرا کنم. اکنون دو سال است که طبق دستورالعمل سی‌دی پیش می‌روم و خدا را شکر، شاید حتی یک بار هم بیمار نشده‌ام.

‌‌دستاورد دیگر آقای مهندس، موضوع «کاهش وزن» بود. من از کتاب کاهش وزن و لژیون استفاده کردم. اما می‌خواهم به یک نکته‌ی بسیار مهم اشاره کنم: یکی از دوستان من که ۱۲۵ کیلو بود، به جای روش‌های اصولی، از عمل جراحی کوچک کردن معده استفاده کرد. او در عرض ۱۰ روز وزن خود را به ۸۰ کیلو رساند، اما تنها پس از یک هفته، دچار دیسک کمر شدید و مشخص شد که مهره‌های او شکسته و آسیب دیده است. بدن او برای آن وزن ساخته شده بود و با این تغییر ناگهانی، فرو ریخت. او اکنون با مشکلات روحی و جسمی سنگینی دست و پنجه نرم می‌کند. این نشان می‌دهد که آمپول‌های لاغری و روش‌های سریع، آسیب‌های جدی و جبران‌ناپذیری به جسم وارد می‌کننداین‌ها همگی، تک‌تک، دستاوردهای آقای مهندس هستند که اکنون در زندگی ما جاری شده‌اند. اما در پایان، وقتی به تمام این دستاوردها نگاه می‌کنم، متوجه یک تشابه و یک وحدتِ عمیق می‌شوم: تمام این‌ها در نهایت به یک چیز ختم می‌شوند، و آن «عشق و محبت» است.

‌عشقی که آقای مهندس در دل‌های ما زنده کرد؛ محبتی که ایشان تنها با یک هدفِ والا انجام داد: «احیا کردنِ انسان‌ها». تک‌تک این دستاوردها، تنها برای رسیدن به آسایش و آرامش انسان‌ها طراحی شده بودند.

‌امیدوارم که ما بتوانیم این چراغی را که آقای مهندس جلوی راه ما روشن کرده است، حفظ کنیم. امیدوارم این عشق و محبتی را که در دل‌های ما بیدار شده، بتوانیم دست به دستِ انسان‌های بعدی بگذاریم؛ بتوانیم این چراغ را به دست کسانی که واقعاً به آن نیاز دارند برسانیم، تا مسیرِ زندگی‌شان روشن شود.

‌من امیدوارم که با خدمت کردن و ماندن در کنگره، بتوانیم به اهداف والای آقای مهندس دست یابیم. به نظر من، مهم‌ترین و ماندگارترین دستاورد آقای مهندس، همین عشق و محبتی است که در دل‌های ما زنده کرد؛ و امیدوارم بتوانیم از این میراث ارزشمند، به خوبی نگهداری کنیم.

‌

از اینکه به صحبت‌های من توجه کردید، سپاسگزارم.