امانت مهندس، مسئولیت امروز ما

(به نام قدرت مطلق الله )

اولین جلسه از دور پانزدهم سری کارگاه‌های آموزشی عمومی کنگره ۶۰ نمایندگی گوجان با استادی اسیستانت دیده بان محترم مسافر محمد با و نگهبانی راهنمای محترم مسافر احمد و دبیری مسافر مهران با دستور جلسه:(DST و تجربه من از سایر روش‌ها ) در روز پنجشنبه مورخ ۲۱ آبان ماه راس ساعت ۱۶ آغاز به کار نمود.

خلاصه سخنان استاد:

سلام دوستان محمد هستم مسافر

اتفاقی که افتاد، اتفاق بسیار بزرگی بود و آسیب بزرگی به خانواده کنگره ۶۰ وارد کرد؛ آسیبی که هرچه زمان می‌گذرد، بیشتر تأثیرات آن را احساس می‌کنیم. شاید هنوز عمق این اتفاق را به‌طور کامل درک نکرده باشیم.

همه ما خانواده داریم و گاهی نگران اتفاقاتی هستیم که ممکن است برای اعضای خانواده‌مان پیش بیاید. اما به نظر من، آقای مهندس برای تک‌تک اعضای کنگره ۶۰، حتی از بسیاری از نزدیکان ما نیز نزدیک‌تر بودند.

اگر بخواهم درباره دستاوردهای مهندس دژاکام صحبت کنم، به نظر من بزرگ‌ترین دستاورد ایشان، تشکیل خانواده‌ای بزرگ به نام کنگره ۶۰ است؛ خانواده‌ای بی‌نظیر که نمونه آن را به‌سختی می‌توان در جای دیگری پیدا کرد.

انسان‌ها وقتی آسیب می‌بینند، وقتی محبت را تجربه نمی‌کنند یا به‌دلیل مشکلات و تاریکی‌ها از دیگران فاصله می‌گیرند، کم‌کم ارتباطشان با خانواده و اطرافیان کمتر می‌شود. همین فاصله‌ها زمینه آسیب‌های بیشتری را فراهم می‌کند.

اما کاری که مهندس دژاکام انجام دادند، این بود که خانواده‌ای را به وجود آوردند که آن عشق، محبت و انرژی ازدست‌رفته را دوباره به انسان‌ها برگرداند. چیزی که در آموزه‌های دینی از آن به‌عنوان صله‌رحم یاد می‌شود، در کنگره ۶۰ به شکلی گسترده اتفاق افتاده است. انسان‌ها به یکدیگر نزدیک شدند، در کنار هم قرار گرفتند و توانستند کارهای بزرگی انجام دهند.

ما یک دانشمند بزرگ را از دست داده‌ایم و این موضوع بر کسی پوشیده نیست. همه ما عزادار هستیم و این غم را نمی‌توان به یک هفته، دو هفته یا حتی چهل روز محدود کرد.

در گذشته، هر اتفاقی که در کنگره پیش می‌آمد، هر مشکلی که وجود داشت، احساس می‌کردیم قدرتی پشت سر ماست و می‌توانیم از آن عبور کنیم. در دوران کرونا خیالمـان راحت بود که مهندس برای این شرایط برنامه‌ای خواهند داشت. در بیماری‌های لاعلاج، درمان اعتیاد، درمان سیگار و حتی اضافه‌وزن، ایشان همیشه در حال تحقیق و ارائه راهکار بودند.

ما اطمینان داشتیم که برای مشکلات راهی پیدا خواهد شد. به همین دلیل، نبود ایشان واقعاً احساس می‌شود و این آسیب بزرگی برای خانواده کنگره است.

اما خوشبختانه با درایت و برنامه‌ریزی خود مهندس و با حضور دکتر امین و دیده‌بانان محترم، این مسیر همچنان ادامه دارد و کم‌کم احساس می‌کنیم بار این غم سبک‌تر می‌شود. مهندس به‌گونه‌ای برنامه‌ریزی و ساختار کنگره را پایه‌گذاری کرده‌اند که این مجموعه بتواند سالیان سال، حتی صدها سال پس از ایشان، به مسیر خود ادامه دهد.

نکته دیگری که برای من جالب و ارزشمند بود، موضوع زنده نگه‌داشتن نام راهنمایان در کنگره است. طبق توضیحاتی که درباره مصوبه جدید مطرح شده، قرار است نام راهنمایان در مسیر فعالیت و خدمت اعضا همچنان تکرار شود؛ حتی اگر فردی به هر دلیلی دیگر در جایگاه قبلی خود خدمت نکند.

این کار باعث می‌شود نام کسانی که در شکل‌گیری و ادامه مسیر ما نقش داشته‌اند، فراموش نشود. همیشه به یاد داشته باشیم چه کسانی این مسیر را برای ما هموار کردند و چه کسانی باعث شدند امروز در کنار یکدیگر حضور داشته باشیم.

به نظر من، بزرگداشت واقعی مهندس دژاکام فقط برگزاری مراسم و یادبود نیست؛ بلکه این است که بتوانیم همان مسیری را که ایشان برای ما ترسیم کردند، با قدرت و قوت بیشتری ادامه دهیم.

هرکدام از ما در هر جایگاه و مسئولیتی که هستیم، باید وظیفه خود را به بهترین شکل ممکن انجام دهیم.

گاهی وقتی پدر خانواده حضور دارد، همه به او تکیه می‌کنند و با خیال راحت از زحماتش استفاده می‌کنند؛ اما وقتی پدر دیگر حضور ندارد، مسئولیت فرزندان سنگین‌تر می‌شود. حالا ما باید مانند فرزندانی مسئولیت‌پذیر، این امانت را حفظ کنیم و حتی قوی‌تر از گذشته به مسیر خود ادامه دهیم.

نباید تصور کنیم چون مهندس دیگر در کنار ما نیست، ما هم می‌توانیم کم‌کاری کنیم یا مسئولیت‌ها را کنار بگذاریم. این مجموعه یک امانت بزرگ است که به دست ما سپرده شده و باید با تمام توان از آن مراقبت کنیم.

درایت دکتر امین نیز در این مسیر بسیار ارزشمند است. ایشان تأکید کردند که تمام نمایندگی‌ها، حتی نمایندگی‌های تازه‌تأسیس، در شهر خودشان مراسم بزرگداشت داشته باشند. این یعنی ما همه اعضای یک خانواده هستیم و هرکدام از ما وظیفه داریم در زنده نگه‌داشتن نام و یاد مهندس سهیم باشیم.

همین اقدامات را می‌توان در فعالیت‌های دکتر امین نیز مشاهده کرد؛ از تهیه و توزیع پنج هزار وعده غذا برای کارتن‌خواب‌ها گرفته تا اهدای چهار فقره چک پنج میلیارد تومانی، در مجموع بیست میلیارد تومان، برای تکمیل کارهای دانشگاه کنگره.
این اقدامات نشان می‌دهد که مسئولیت ادامه این مسیر بر عهده همه ماست. هیچ‌کس در این خانواده جایگاه بی‌اهمیتی ندارد. هرکدام از ما به اندازه توان و جایگاهی که داریم، می‌توانیم در پیشبرد اهداف کنگره مؤثر باشیم.

ما خانواده بزرگی هستیم که عزیز بزرگی را از دست داده‌ایم؛ بنابراین وظیفه داریم با همت و تلاش بیشتری در کنار یکدیگر بمانیم و این مسیر را ادامه دهیم.

مهندس همیشه می‌فرمودند غم بزرگ انسان را یا به سمت بالا سوق می‌دهد یا به سمت پایین سقوط می‌دهد. حالا وظیفه ماست که از این غم به‌درستی استفاده کنیم و اجازه ندهیم باعث توقف یا ضعیف‌شدن فعالیت‌هایمان شود.

تا زمانی که فرصت خدمت داریم و عزیزانمان در کنار ما هستند، باید وظایف خود را به بهترین شکل انجام دهیم. شاید روزی مسیر خدمت ما در این مکان به پایان برسد و در جای دیگری به ما نیاز باشد؛ مهم این است که همیشه برای ادامه مسیر آماده باشیم.

امروز این فرصت را داریم که در کنار یکدیگر باشیم. شاید فردا شرایط تغییر کند یا دیگر در یک مکان حضور نداشته باشیم. پس باید از فرصت امروز نهایت استفاده را ببریم.

نکته جالب دیگری که دیروز شنیدم، صحبت یکی از عزیزان بود که فرزندش در رشته جراحی پذیرفته شده بود. او با خوشحالی می‌گفت حتماً به فرزندم یادآوری می‌کنم که جراحی رایگان کارتن‌خواب‌ها و افراد نیازمند را فراموش نکند.

این جمله برای من بسیار آموزنده بود؛ چون نشان می‌دهد باید از الگوهای خودمان درس بگیریم. وقتی راهنما هستیم، باید تلاش کنیم قوی‌تر شویم تا بتوانیم الگوی دیگران باشیم. وقتی در جایگاه ایجنت یا هر جایگاه دیگری قرار می‌گیریم، باید مسئولیت‌پذیرتر باشیم.

به مهندس نگاه کنید؛ در سن بالای هفتاد سالگی، ساعت‌های طولانی از وقت ارزشمند خود را صرف خدمت به انسان‌ها می‌کردند. زمانی که می‌توانستند استراحت کنند، در حال تحقیق، آموزش و کمک به دیگران بودند.

ما باید این رفتارها را یاد بگیریم و با عملکرد خودمان، در داخل و خارج از کنگره، نام و خاطره آن مرد بزرگ را زنده نگه داریم.

امیدوارم بتوانیم از آزمونی که پس از این اتفاق بزرگ پیش روی ما قرار گرفته است، سربلند بیرون بیاییم. نباید این غم باعث شود کارهایمان متوقف شود یا ضعیف‌تر از گذشته عمل کنیم.

من در جلسه‌ای در نمایندگی گوجان و بروجن، به موضوع روز گلریزان اشاره کردم. این موضوع برای من یک سؤال مهم ایجاد کرد: آیا من به‌عنوان عضوی از کنگره، برای مسئولیت‌ها و وظایف خودم آماده بوده‌ام؟ آیا پرداختی‌های خود را به‌موقع انجام داده‌ام؟ آیا پیش از موعد برای حضور و انجام وظایفم برنامه‌ریزی کرده‌ام؟

این اتفاق باید به ما درس بزرگی بدهد. شاید بعضی از ما در گذشته تصور می‌کردیم کنگره متعلق به آقای مهندس است و هر مبلغی که پرداخت می‌کنیم، در واقع به ایشان می‌دهیم؛ اما آیا واقعاً هدف مهندس این بود؟

مهندس چیزی برای خودشان نمی‌خواستند. تمام تلاش ایشان این بود که انسان‌ها را به خودشان، به توانایی‌هایشان و به مسیر درست زندگی برگردانند.

امیدوارم این موضوع را عمیقاً درک کنیم و قدر این فرصت را بدانیم. همیشه شرایط به این شکل باقی نمی‌ماند و اگر قدر فرصت‌ها را ندانیم، ممکن است روزی دیگر چنین شرایطی در اختیارمان نباشد.

در پایان امیدوارم بتوانیم اهداف کنگره ۶۰ و مسیری را که مهندس دژاکام برای ما ترسیم کردند، با قدرت، همدلی و مسئولیت‌پذیری بیشتری ادامه دهیم.

از اینکه به صحبت‌های من گوش کردید، سپاسگزارم.

تنظیم و انعکاس : مرزبان خبری مسافر جعفر