DST راهی به سمت روشنایی

امروز می‌خواهم از دل خودم حرف بزنم‌؛ از روزهایی که گذشت، اشک‌هایی که پنهانی ریخت و امیدی که دوباره در دلم جوانه زد. من همسفری هستم که روزگاری با هزاران سؤال بی‌جواب زندگی می‌کردم. گاهی از خود می‌پرسیدم، چرا زندگی من؟ خانواده من؟ و چرا کسی که دوستش دارم؛ باید درگیر تاریکی اعتیاد باشد؟ روزهایی بود که خسته می‌شدم؛ اما نمی‌توانستم خستگی‌ام را نشان بدهم. دلم می‌خواست کسی مرا درک کند و بفهمد که پشت این سکوت، دنیایی از نگرانی و غم پنهان شده است.

گاهی از روی دوست‌ داشتن، بیش از اندازه مراقبت می‌کردم و زمانی می‌خواستم خودم همه‌چیز را درست کنم، زمانی نصیحت می‌کردم و گاهی از شدت نگرانی، فراموشم می‌شد که نیاز به آرامش دارم. فکر می‌کردم اگر بیشتر تلاش کنم و مراقب باشم یا محبت کنم، می‌توانم همه‌چیز را تغییر بدهم. به‌مرور زمان فهمیدم محبت به‌تنهایی کافی نیست، آگاهی و آموزش نیز لازم است و از همه مهم‌تر، شناخت درست می‌خواهد.

زمانی‌که وارد کنگره‌۶۰ شدم، پنجره‌ای جدید به روی من باز شد. آن‌ موقع کمی متوجه شدم، اعتیاد را بهتر شناختم. به‌جای جنگیدن با مسافرم، آموختم باید راه درست برخورد با این مسئله را یاد بگیرم. من با روش DST آشنا شدم و فهمیدم که درمان، یک مسیر تدریجی است؛ همان‌طور که جسم انسان برای بازسازی به زمان نیاز دارد، فکر و نگاه ما هم در یک‌شب تغییر نمی‌کند. روش DST به من آموخت که برای رسیدن به نتیجه باید صبور باشم، به زمان و مراحل درمان احترام بگذارم.

دریافتم همان‌طور که مسافر من برای رسیدن به تعادل جسمی و روانی به زمان و آموزش نیاز دارد، من نیز به‌عنوان همسفر باید آموزش ببینم و تغییر کنم. قبلاً تمام حواس من به مسافرم بود، این‌که چه زمانی تغییر می‌کند؟ چه زمانی حالش خوب می‌شود و زندگی ما چه موقع به آرامش می‌رسد؟ اما امروز فهمیده‌ام من هم در این مسیر مسافر هستم، مسافری از ناآگاهی به آگاهی، از نگرانی به آرامش و از قضاوت به درک‌ کردن.

آموختم که قرار نیست به‌جای او حرکت کنم. من می‌توانم همراه باشم، محبت کنم و با آموزش‌ها، فضای بهتری در خانواده ایجاد کنم؛ اما مسئولیت حرکت‌کردن بر عهده خودش است. روزهای سختی را پشت سر گذاشته‌ام، روزهایی با لبخند روی لب؛ اما درون من پر از آشوب بود. به آینده فکر می‌کردم و از اتفاقاتی که هنوز نیفتاده بودند، می‌ترسیدم. امروز می‌آموزم که در زمان حال زندگی کنم. به‌جای غرق شدن در گذشته از تجربه‌هایم آموزش بگیرم و استفاده کنم. به‌جای ترسیدن از آینده، امروز خود را به درستی بسازم.

برای من DST فقط یک روش درمانی نیست؛ بلکه یادآور این حقیقت است که تغییر واقعی با عجله به‌دست نمی‌آید؛ باید فرصت داد، آموزش گرفت و قدم‌به‌قدم پیش رفت؛ همان‌طور که نمی‌توان از یک نهال انتظار داشت در یک‌شب به درختی تنومند تبدیل شود، نباید انتظار داشته باشیم تمام زخم‌های سال‌های گذشته در یک روز التیام پیدا کند. من یاد گرفته‌ام که صبر کنم؛ اما صبر من دیگر از روی ناچاری نیست، صبری همراه با آگاهی و امید است.

آموختم که خود را هم دوست داشته باشم، به احساساتم توجه کنم و برای آرامش درونی‌ام ارزش قائل باشم. امروز می‌دانم که همسفر بودن فقط کنار مسافر حرکت‌کردن نیست؛ بلکه همسفر بودن یعنی در این مسیر، من هم رشد کنم، بیشتر بفهمم، انسانی آگاه‌تر و آرام‌تر شوم. من نمی‌گویم امروز همه‌چیز آسان شده است؛ اما نگاه من به زندگی تغییر کرده، دیگر در هر سختی، پایان راه را نمی‌بینم و در هر ناامیدی، تمام‌شدن امید را باور نمی‌کنم.

امروز من می‌دانم که زندگی با قدم‌های کوچک ساخته می‌شود؛ با آموزشی درست، رفتاری سنجیده، تصمیم‌های آگاهانه و داشتن امیدی تازه. از قدرت مطلق سپاسگزارم که فرصت آشنایی با این مسیر را به من داد. از راهنمایم قدردانی می‌کنم که به من کمک کرد خود را بهتر بشناسم و راه درست‌ زندگی‌کردن را بیاموزم.

امروز از اعماق وجود می‌خواهم تمام مسافران و همسفران طعم آرامش و تعادل را بچشند و هیچ خانواده‌ای در تاریکی و ناآگاهی باقی نماند. من یک همسفرم نه برای این‌که بار زندگی مسافرم را به‌تنهایی به‌دوش بکشم؛ بلکه برای این‌که در کنار او راه درست زندگی‌کردن را بیاموزم و حرکت کنم. امروز باور دارم که با آموزش، صبر و حرکت تدریجی می‌توان از دل روزهای سخت، راهی به سوی روشنایی پیدا کرد.

نویسنده: همسفر پروانه رهجوی راهنما همسفر شادی (لژیون سوم)
رابط‌ خبری: همسفر الهه رهجوی راهنما همسفر شادی (لژیون سوم)
ویرایش و ارسال: همسفر منیره رهجوی راهنما همسفر بهاره (لژیون دوازدهم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی ایمان