مکان لامکان

همسفر زهرا رهجوی راهنما همسفر بتول(لژیون دوم) در دلنوشته خود نوشت:

همسفر زهرا:

یکی بود، یکی نبود. یک دختر دل‌شکسته و ناامید بود که از همه‌جا رانده و مانده شده بود؛ کسی که برای رهایی مسافرش از بند اعتیاد، هر روشی را که می‌شنید انجام می‌داد تا او را از دام اعتیاد نجات بدهد. بدون این‌که راه را بشناسد، به هر ریسمانی چنگ می‌زد و دریغ از ذره‌ای نور و امید!

هر روز بدتر از دیروز؛ نه‌تنها مسافرش بهتر نشده بود، بلکه خودش هم حالش بدتر و بدتر می‌شد؛ پر از استرس و اضطراب، ناامیدی، غم و اندوه.

تا این‌که یک روز معجزه اتفاق افتاد و من، آن زن پر از تاریکی، با کنگره۶۰، آشنا شدم و با مسافرم راهی کنگره شدیم. مسافرم درمان نشد؛ ولی من آنجا رشد کردم و بزرگ شدم. از آن زنی که کاسه چه کنم، چه کنم به دست داشت، تبدیل شدم به همسفری که به آینده امیدوار است و می‌داند زمانش که فرا برسد، برای مسافر او هم این رهایی با فرمان خداوند بخشنده و مهربان اتفاق خواهد افتاد.

به امید آن روز، در کنگره مانده‌ام و می‌دانم همسفران در آن مکان لامکان مرا یاری خواهند کرد.

متشکرم از تمام افراد کنگره که وجودشان عشق و محبت است و بی‌دریغ از جان خود می‌بخشند تا حال من همسفر خوب باشد.

رابط خبری: همسفر ثریا رهجوی راهنما همسفر بتول (لژیون دوم)
ویرایش و ارسال: همسفر مهناز رهجوی راهنما همسفر اعظم (لژیون چهارم) دبیر اول
همسفران نمایندگی غزالی مشهد