آقای مهندس دژاکام انسانی از تبار روشنایی از جنس نور که رد روشنایی از خود به جا گذاشت. خداوند در قرآن می‌فرماید: «و جعل بینکم مودة و رحمة» و میان شما دوستی و مهربانی قرار داد و چه زیباست که بعضی آدم‌ها خودشان نشانه همان مودت و رحمت‌اند دستی که می‌گیرند، نگاهی که امید می‌دهند و کلامی که آدم را از تاریکی به سمت روشنایی می‌کشاند.
سال‌ها بود که دوره می‌گذراندم، می‌خواندم، گوش می‌دادم، می‌پرسیدم و راه‌های زیادی را رفتم؛ اما انگار همیشه یک‌تکه از من جامانده بود. مثل کسی بودم که کلید خانه‌اش را گم کرده و نمی‌داند در را از کجا باز کند. درهای زیادی به رویم باز و بسته شد؛ اما هیچ‌کدام آن خانه گم شده نبود. تا اینکه اجازه ورود به کنگره۶۰ برای من باز شد.
آقای مهندس معجزه بود، حس کردم بعد از سال‌ها جستجو بالاخره جای خودم را پیدا کردم. انگار کسی دستم را گرفت و گفت بیا اینجا می‌توانی دوباره خودت را پیدا کنی من نمی‌خواهم اینجا از عنوان‌ها بنویسم، می‌خواهم از انسان بودن شما بنویسم.
از صبری که در گوش دادن داشتید، از مهربانی که در نگاه و کلام‌تان بود، از امیدی که با حرف‌هایتان در دل آدم‌ها می‌کاشتید، از باورتان به این که انسان می‌تواند دوباره بلند شود، از مسئولیت‌پذیری‌تان و از تلاشی که هر روز بی‌ادعا و خستگی‌ناپذیر برای بهتر شدن زندگی آدم‌ها داشتید. شما بنیان کنگره۶۰ بودید، همان جایی که برای خیلی‌ها از جمله من شبیه خانه شد. شما از درمان اعتیاد، ام‌اس، سرطان و از کشف D.SAP گفتید و برای خیلی‌ها پنجره‌ای از امید باز کردید.
من فقط از دل خودم می‌نویسم، می‌نویسم که کنگره قطعه‌ای از بهشت است و همیشه با وضو پا به این مکان مقدس می‌گذارم. این برای من یک معجزه است و هر زمان قدم به این مکان مقدس می‌گذارم یاد شعر عارف بزرگ شیخ ابوالحسن خرقانی می‌افتم که می‌فرمودند: هر کس در این سرای در آید نانش دهید و از ایمانش مپرسید.
آقای مهندس شما برای من فقط یک نام نیستید، شما کسی هستید که با انسان بودنش، با تلاش هرروزه‌اش و با باورش به آدم‌ها کاری کردید که من رضوان بعد از سال‌ها جستجو مسیرم را پیدا کنم. کنگره۶۰ پک کامل دانش، علم، قرآن، خودشناسی، خداشناسی و راه رسیدن به آرامش است.
مهندس دژاکام یک اتفاق روشن در زندگی است. کسی که باور دارد انسان حتی در تاریک‌ترین روزهایش ظرفیت دوباره متولد شدن را دارد. در نگاهش چیزی از جنس امید بود و در کلامش حسی که می‌گفت تو می‌توانی حتی وقتی خودت دیگر باور نداشتی. او راه را نشان داد، نه با معجزه، بلکه با فهمیدن با آموزش مسئولیت‌پذیری با صداقت با نظم و با این حقیقت که رشد از لحظه‌ای شروع می‌شود که آدم تصمیم می‌گیرد به خودش برگردد.
پیش از آن زندگی‌ام پر از دیوارهایی بود که خودم ساخته بودم، دیوارهایی از جنس ترس، تکرار، انکار و ناامیدی. روزها شبیه هم بودند و شب‌ها فقط ادامه خستگی؛ اما او یاد داد که دیوار همیشه آخر راه نیست. گاهی همان جایی است که باید از آن عبور کرد. یاد داد که انسان موجودی است که می‌تواند از نو بسازد، اگر بپذیرد اگر تلاش کند و اگر دستش را در دست امید بگذارد و مسیر رشد همان‌جا باز شد.
نور آمد اول مثل یک روزنه کوچک بعد مثل صبحی که کم‌کم همه‌جا را روشن می‌کند. حالا زندگی‌ام جای نفس کشیدن دارد. جای امید، تلاش و جای سپاس‌گزاری از کسی که یاد داد تاریکی آخر راه نیست. حالا می‌فهمم بعضی آدم‌ها فقط حرف نمی‌زنند، آن‌ها خودشان چراغ راه می‌شوند برای کسانی که در مسیر گم شده‌اند. من هر روز در همین مسیر روشن قدردان آن نگاه امیدبخش و آن دست یاری‌گرم هستم. کاش این نور، مهربانی و این باور دست همه کسانی را بگیرد که هنوز در جست‌وجوی راه‌اند. نامتان در دل من زنده است و راهی که با مهربانی و انسانیت‌تان باز کردید همیشه برای من عزیز و روشن خواهد ماند.
نویسنده: همسفر رضوان رهجو راهنما همسفر مریم (لژیون دهم)
رابط خبری: همسفر مینا رهجو راهنما همسفر مریم (لژیون دهم)
عکاس: همسفر مرضیه رهجو راهنما همسفر فاطیما (لژیون بیست و ششم)
ویراستاری: همسفر سمیه رهجو راهنما همسفر مریم (لژیون سوم)
ارسال: همسفر فاطمه رهجو راهنما همسفر مریم (لژیون پنجم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی میرداماد اصفهان
- تعداد بازدید از این مطلب :
114