از سقوط آزاد تا درمان واقعی

پنجمین جلسه از دوره چهل و پنجم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره۶۰ نمایندگی صالحی تهرانپارس به استادی مسافر عباس و نگهبانی مسافر جواد و دبیری مسافر محسن  با دستور جلسه "  DSTو تجربه من از سایر روش‌ها " در روز چهارشنبه 20 آبان ماه ۱۴۰۵ رأس ساعت ۱۷ آغاز بکار کرد .
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان، عباس هستم، یک مسافر.
خدا را شاکرم که این روزی نصیب من شد تا با لطف و عنایت خداوند و با اجازه راهنمای عزیزم، آقا مسعود، بتوانم این جایگاه را تجربه کنم و آموزش بگیرم.
دستور جلسه امروز درباره متد D.S.T و روش‌های دیگر جهت درمان است.
اگر بخواهم درباره تجربه خودم از متد D.S.T و روش‌هایی که پیش از آشنایی با این متد برای رهایی از اعتیاد امتحان کرده‌ام صحبت کنم، باید بگویم که من حدود شانزده سال تخریب داشتم. پیش از آشنایی با کنگره ۶۰، براثر خستگی‌هایی که از مصرف مواد به من تحمیل‌شده بود، به این نتیجه رسیده بودم که باید راهی برای بهتر شدن حالم پیدا کنم.
اولین آنتی‌ایکس من تریاک و شیره بود. حدود ده تا یازده سال تریاک و شیره مصرف کردم. با خودم این‌طور تصور می‌کردم که به دلیل ضعف جسمانی، موادی که مصرف می‌کنم باعث می‌شوند دردهای بدنم کاهش پیدا کند، بتوانم واکنش‌های بهتری نشان بدهم، کارهایم را راحت‌تر انجام بدهم و توانایی بیشتری داشته باشم.
در واقع، این یک نیروی کاذب بود که به‌تدریج به باور من تبدیل شده بود. تصور می‌کردم با مصرف مواد می‌توانم چیزی از دیگران کم نداشته باشم، خودم را معلول نبینم و در حد انسان‌های سالم بدانم؛ با این تصور که از پس کارهایم برمی‌آیم.
اما وقتی با کنگره ۶۰ آشنا شدم، متوجه شدم معلولیت من جسمی نبوده، بلکه به خلق‌وخو، باور و نفس من مربوط می‌شده است و این موضوع از گذشته با من همراه بوده است.
پیش از آشنایی با کنگره ۶۰، همان‌طور که شاید بسیاری از دوستانم هم بارها تجربه کرده باشند، روش سقوط آزاد را بارها امتحان کردم؛ البته نه به خواست و اراده خودم، بلکه از روی اجبار و ترس. از ترس اینکه کارم را از دست بدهم یا خانواده‌ام را از دست بدهم، مصرف را کنار می‌گذاشتم.
این اتفاق همیشه یک دوره مشخص داشت. برای مدتی اعتماد اطرافیان را به دست می‌آوردم و به قول معروف، کمی آب زیر پوستم می‌افتاد. بعد با خودم می‌گفتم: «خب، این بار هم از پسش برآمدم؛ پس اگر دوباره بخواهم مصرف کنم، دیگر راهش را یاد گرفته‌ام و می‌توانم به‌راحتی مدیریتش کنم.»
یک بار تریاک را کنار گذاشتم، اما بعد با آنتی‌ایکس شیشه آشنا شدم. وقتی مصرف شیشه را شروع کردم، با خودم گفتم: «من که توانستم تریاکی را که ده، پانزده سال مصرف می‌کردم کنار بگذارم؛ این ماده دیگر چیزی نیست که بتواند بر من غلبه کند و به‌راحتی می‌توانم آن را کنار بگذارم.»
اما شرایط به‌گونه‌ای پیش رفت که تا زمان آشنایی با کنگره ۶۰، حدود سه سال گرفتار مصرف شیشه شدم. تریاک را کاملاً کنار گذاشته بودم و دیگر اصلاً مصرف نمی‌کردم؛ تنها ماده‌ای که مصرف داشتم، شیشه بود.

بار اول که وارد کنگره ۶۰ شدم و سفر اولم را آغاز کردم، قدر جایگاهم را ندانستم. مفهوم D.S.T را درک نکردم و متوجه ارزش کنگره نشدم. در واقع، همه‌چیز را به بازی گرفته بودم؛ درست مثل کبکی که سرش را زیر برف کرده و تصور می‌کند چون خودش چیزی نمی‌بیند، دیگران هم او را نمی‌بینند. درحالی‌که همه مرا می‌دیدند. تنها کسی که واقعاً به این متد باور نداشت، خود من بودم.
تا زمانی که دوره مصرف داروی D.S.T به پایان رسید و به‌اصطلاح به رهایی رسیدیم؛ البته رهایی که چه عرض کنم! تنها چیزی که در آن شرایط واقعی بود، گل رهایی بود. نه حال و احساسم واقعی بود، نه روز رهایی‌ام معنای واقعی رهایی را داشت و نه مسیری که طی کرده بودم، یک سفر واقعی با متد D.S.T بود.
در واقع، هیچ‌چیز تغییر نکرده بود؛ روز از نو و روزی از نو! با این تفاوت که حالا دوگانه‌سوز شده بودم؛ هم اوپیوم مصرف می‌کردم و هم مصرف شیشه را ادامه می‌دادم. همه‌چیز حتی بدتر از روزی شده بود که برای اولین بار وارد کنگره ۶۰ شده بودم.
این شرایط ادامه پیدا کرد تا جایی که عذاب وجدان واقعاً آزارم می‌داد. به همین دلیل، برای بار دوم سفرم را آغاز کردم. این بار واقعاً قدر متد D.S.T را دانستم؛ چون به این باور رسیده بودم که این متد، تنها راه تدریجی و اصولی درمان است و اگر شخص واقعاً خواستار خوب شدن باشد، می‌تواند بدون درد و خماری به درمان برسد.
کسی که برای اولین بار وارد کنگره ۶۰ می‌شود، معمولاً به‌عنوان تازه‌وارد می‌گوید: «می‌خواهم حالم خوب شود و دیگر مصرف نکنم.» اما من این نوید را به شما می‌دهم که اگر در طول سفر، طبق متد D.S.T حرکت کنید، به پروتکل پایبند باشید، سرتان را با سر راهنمایتان عوض کنید و فرمان‌بردار باشید، واقعاً به درمان می‌رسید.
دیگر موضوع، صرفاً ترک کردن نیست. همه ما بارها ترک کرده‌ایم، اما هر بار دوباره به نقطه اول برگشته‌ایم و گاهی حتی شرایطمان بدتر از قبل شده است.
متد D.S.T تنها متد واقعی است که اگر خواستار درمان باشید، آن را با تمام وجود بپذیرید و خودتان به این نتیجه برسید که واقعاً برای درمان به کنگره ۶۰ آمده‌اید، می‌توانید با طی کردن ده تا یازده ماه سفر و رعایت اصول آن به درمان برسید.
همان‌طور که مهندس دژاکام فرموده‌اند، انسان به جایگاهی می‌رسد که حتی اگر پس از رهایی در آزمایشگاه تولید هروئین و شیشه هم مشغول به کار شود، دیگر نیازی به مصرف این مواد نخواهد داشت. من به این موضوع باور پیدا کرده‌ام.
خدا را شاکرم و امیدوارم روزی برسد که تمام کسانی که بیرون از کنگره ۶۰ گرفتار دنیای اعتیاد هستند و خواستار رهایی‌اند، به این رهایی برسند. همچنین امیدوارم تمام سفر اولی‌هایی که امروز در این جلسه حضور دارند، روزی جشن آزاد‌مردی خود را برگزار کنند.
ممنونم که به صحبت‌های من گوش کردید.

تایپ و ویرایش: مسافر مهیار لژیون دوم
عکس : مسافر مهیار لژیون دوم
بارگزاری خبر: مسافر مهیار لژیون دوم
مرزبان خبری: مسافر کیانوش
مرزبان کشیک: مسافر موسی
آبان ماه ۱۴۰۵    شعبه صالحی (تهرانپارس)