رهایی از بند تأیید دیگران

در گذشته، انسانی بودم که با ذهنیتی کمال‌گرا زندگی می‌کردم. همواره می‌کوشیدم تا بهترین همسر، فرزند و مادر باشم. تمام توانم را برای این می‌گذاشتم که بهترین باشم؛ اما درواقع، من در بند تأیید دیگران بودم. خوشبختی و آرامش من، وابسته به نگاه و نظر اطرافیان بود و همین موضوع باعث شده بود که منیت در وجود من ریشه‌دار و پررنگ شود. این تضاد سبب شد نیروهای منفی در وجودم شکل بگیرند. من انسانی بودم لبریز از توقعات بالا؛ حتی در انجام کارهای خیر نیز، در پی دریافت پاداش و تأیید بودم.

درادامه مسیر زندگی، با واقعیت تلخی روبه‌رو شدم؛ با فردی ازدواج کرده بودم که درگیر اعتیاد بود. الهامی که در آن زمان، تصور می‌کرد که لایق بهترین‌ها است؛ اما در واقعیت، همسر من درگیر چالش‌های بزرگ مصرف بود؛ حتی در انتخاب همسرم نیز تحت تأثیر تأیید دیگران قرار داشتم، به‌تدریج به انسانی افسرده تبدیل شدم که تمام ریشه‌های مشکل زندگی‌اش را در همسرش می‌دید. از آن‌جایی‌که تأیید دیگران برایم حیاتی بود، همیشه با ترس و اضطراب زندگی می‌کردم؛ می‌ترسیدم که دیگران مرا قضاوت کنند یا درباره شرایط زندگی من صحبت کنند و همین ترس باعث شد که منیت من، اگرچه از نظر روحی ضعیف شده بود؛ اما در رفتارهایم نمود پیدا کند.

من نمی‌توانستم بپذیرم که همسرم با یک بیماری روبه‌رو است؛ تصور می‌کردم اگر او مصرف نکند، زندگی ما می‌تواند روالی عادی داشته باشد. به همین دلیل، برای ترک کردن او دست به هر کاری می‌زدم و به هر دری می‌کوبیدم؛ اما همواره با درهای بسته مواجه می‌شدم. من با منیت پررنگی زندگی می‌کردم؛ به‌خصوص زمانی‌که دیگران با دیدن شرایطم، شروع به تعریف و تمجید از صبوری من می‌کردند، منیت من باز هم پررنگ‌تر می‌شد، فکر می‌کردم بسیار داناتر و آگاه‌تر از همسرم هستم، درحالی‌که در واقعیت، هنوز بسیاری از حقایق را نمی‌دیدم.

در میان این همه آشفتگی، همواره به‌دنبال راهی برای نجات بودم. دلم می‌خواست جدا شوم؛ اما فکر فرزندانم، آینده و جایگاه زندگی‌مان، ذهنم را درگیر می‌کرد و راهی نمی‌یافتم؛ تا این‌که یک دوست خوب، کنگره را به من معرفی کرد و خداوند دریچه‌ای نو به رویم گشود. با پیشنهاد کنگره به همسرم، مسیر تغییر آغاز شد. اگرچه مسیر سفر او ناتمام ماند؛ اما از صمیم قلب سپاسگزار خدای مهربان هستم که این راه را برایم باز کرد.

این روزها با گوش دادن به سی‌دی‌های ارزشمند آقای مهندس و با کمک‌های بی‌دریغ راهنمای خوبم همسفر راضیه، آموخته‌ام که چگونه زندگی کنم! اکنون وقتی راهنما به من می‌گوید که دچار منیت یا غرور شده‌ام، با آغوش باز، آن را می‌پذیرم و تلاش می‌کنم روی خود کار کنم تا این نقص‌ها کم‌رنگ شوند. از راهنمای مهربانم صمیمانه تشکر می‌کنم که با نگاه دقیق خود، نقص‌های مرا به من نشان داد.

من آموخته‌ام که هر چه‌قدر هم آموزش ببینیم، باز هم راه در پیش داریم. تا زمانی‌که نفس می‌کشیم، باید در مسیر یادگیری باشیم. این اشتیاق و خواست درونی برای یادگیری، موتور محرک ماست؛ اگر بخواهیم، می‌توانیم آموزش ببینیم و مسیر نورانی آقای مهندس را با قدرت ادامه دهیم.

نویسنده: همسفر الهام رهجوی راهنما همسفر راضیه (لژیون چهارم)
ویرایش: رابط خبری همسفر منیره رهجوی راهنما همسفر راضیه (لژیون چهارم)
ارسال: همسفر افسانه رهجوی راهنما همسفر مهدیه (لژیون هفتم) نگهبان سایت
همسفران نمایندگی وکیلی یزد