روش‌های دیگر، شامل استفاده از قرص و رفتن به کمپ‌هاست

جلسه دوازدهم از دوره چهل و هفتم جلسات خصوصی کنگره ۶۰ نمایندگی خمین با استادی مرزبان محترم مسافر محمد نگهبانی مسافر حسن و دبیری مسافر محمد با دستور جلسه" DST و تجربه من از سایر روش‌ها" در روز سه‌شنبه ۱۹ آبانماه ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۷:۰۰ برگزار شد.

سلام دوستان، محمد هستم، یک مسافر.

شاکر و سپاسگذار خداوند بزرگ هستم و تشکر می‌کنم از آقای مهندس بابت بستری که برای ما فراهم کرده‌اند. 

‌ به آقای مهدی و خانواده‌ی ایشان و خانواده‌ی کنگره ۶۰ بابت اجازه تشکیل لژیون جونز تبریک می‌گویم و امیدوارم که این اتفاق برای خود ایشان و خانواده‌ی کنگره ۶۰ مبارک باشد. همچنین از لژیون مرزبانی تشکر می‌کنم که این بستر را برای من فراهم کردند تا بتوانم خدمت کنم و آموزش بگیرم.

‌

دستور جلسه‌ی این هفته، مقایسه‌ی تجربه‌ی روش DST با سایر روش‌های دیگر در طول سفری است که هر مسافر انجام می‌دهد. ما با روش DST که متعلق به آقای مهندس دژاکام است، آشنا می‌شویم. در این روش: D مخفف نام آقای مهندس دژاکام است، S به معنای Stop است و ماندن روی همان پله‌ای است که در ۲۱ روز اول هستیم؛ این کار باعث می‌شود بدن فرصت پیدا کند تا سیستم ایکس (X) خود را که به دلیل مصرف مواد خاموش شده بود، دوباره بازسازی کند. در این مرحله، با استفاده از «تی‌پر» ، پله‌ها را کم‌کم پایین می‌آید تا با ایجاد یک شوکِ کنترل‌شده به سیستم ایکس، بدن شروع به بازسازیِ مواد شبه افیونی کند. T نیز به معنای time یا زمان است؛ یعنی بازه‌ی زمانی ۱۰ تا ۱۱ ماهه.

وقتی اولین بار به من گفتند این روش ۱۰ تا ۱۱ ماه طول می‌کشد، اصلاً فکرش را نمی‌کردم که بعد از این مدت، باید ۱۵ سال دیگر منتظر باشم! یعنی از سال ۱۳۹۰ که در تاریکی‌ مطلق بودم وبه کنگره آمدم تا سال ۱۴۰۴ که دوباره اینجا هستم، ۱۵ سال طول کشید تا بتوانم دوباره به این مسیر برسم و یک سال دیگر سفر کنم. وقتی در سال ۱۴۰۴ به اینجا آمدم، درک کردم که آن تاریکی‌ها بسیار عمیق‌تر از آن چیزی بود که تصور می‌کردم؛ آنجا دیگر بحثِ فکر کردن نبود، آنجا یک «مریضی» واقعی بود.

‌روش DST مانند یک «وام» یا «بدهی» است. وقتی کسی نمی‌تواند یک وام یا قسط بزرگ را یک‌جا پرداخت کند، باید آن را قسط‌بندی کند. «تی‌پر» نیز دقیقاً همین کار را می‌کند؛ یعنی تقسیم کردنِ روندِ درمان برای ایجاد نظم در بدن. این نظم نه فقط برای بدن، بلکه برای زندگیِ بیرون از کنگره است. اگر اینجا نظم داشته باشیم اما بیرون از اینجا نظم نداشته باشیم، درمان ناقص است. در کنار این، حتماً درمان سیگار را نیز انجام دهید؛ من از نکشیدن سیگار لذت می‌برم، در حالی که قبلاً از کشیدن آن لذت می‌بردم. با قدرت جلو رفتم و از آن عادت گذشتم.

‌تجربه‌ی من از روش‌های دیگر، شامل استفاده از قرص و رفتن به کمپ‌هاست. من چندین بار به کمپ رفتم که در ابتدا هم برای خودم و هم برای خانواده‌ام بسیار آزاردهنده بود. هر بار که می‌خواستم بروم، مادرم مخالف بود و می‌گفت: «بنشین خانه، نمی‌خواهد بروی؟». وقتی از کمپ برمی‌گشتم، او با دیدنِ من می‌گفت: «چرا این‌قدر شکسته شده‌ای؟» و واقعاً هم من شکسته و ویران شده بودم. آن زمان قدرِ داشته‌هایم را نمی‌دانستم؛ همه چیز داشتم (خانواده، پدر و مادر و امکانات)، اما در کمپ‌ها نمی‌فهمیدم که باید از آن‌ها استفاده کنم.

‌اولین تجربه‌ی من در کمپ، ۱۱ روز طول کشید. با پای خودم رفتم اما همان روز اول پشیمان شدم. ۷ روز اول در سوله بودیم و چشم‌هایمان به نور عادت نداشت؛ وقتی بیرون می‌آمدیم، از شدت گیجی به دیوار و در می‌خوردیم و حتی کفش‌هایمان را پیدا نمی‌کردیم. نکته‌ی عجیب این بود که نگهبانان درب را می بستند تا فرار نکنیم، اما شرایطی فراهم بود که اصلاً نمی‌توانستیم راه برویم! فرار کردن غیرممکن بود.تجربه‌ی خشونت در کمپ‌ها هم بسیار تلخ بود؛ دیدم که چطور به دلیل بی‌ادبی یا مشکلات دیگر، کسی را می‌زدند که حتی دندان مصنوعی‌اش را می بلعید. من هم بارها مورد برخورد قرار گرفتم و بدجوری کتک خوردم. کیفیت غذا نیز بسیار پایین بود. علاوه بر این، آن‌ها سعی می‌کردند با پخش کردن موسیقی و نمایشِ تصویری از معتادان، به خانواده‌ها بگویند: «ببینید فرزندتان اینجا دارد با عشق زندگی می‌کند!» یا اینکه در واقع دیوانه شده یا تحت تأثیر قرص است.

‌یک خاطره‌ی تلخ دیگر هم دارم؛ زمانی که در مصرف بودم، یکی از رفقایم چند روز بعد از من آمد و در کمپ خوابید. به من قرص داده بودند و صبح که از خواب بیدار شدم، چنان گیج و منگ بودم که حتی توان راه رفتن نداشتم چون من قرصی نبودم. معرفی که من را معرفی کرده بود، او مرا دیده بود و به خانه‌اش رفته و گفته بود: «محمد دارد می‌میرد، او به خاطر مصرف مواد حالش خیلی خراب است.» من اصلاً از این موضوع خبر نداشتم وآن روز که از کمپ برگشتم و به خانه رسیدم، دیدم همه اعضای خانواده با نگرانی و اضطراب به سرم نگاه می‌کنند. تنها من بودم که از این ماجرا خبر نداشتم؛ آن‌ها خوشحال بودند که فقط دیده‌اند من هنوز زنده‌ام! می‌گفتند: «هنوز زنده‌ای؟!» با تعجب پرسیدم: «مگر چه شده است؟» با درمانده‌ای گفتند: «خبر آوردند که تو داشتی می‌مردی!»

چه خبری بود که برای خانواده‌ام آورده بودید؟ چه از روی مصرف بود و چه از اتفاقات دیگر، این همه ناراحتی و ترس برای من ایجاد کردید؟ آن موقع‌ها واقعاً حالم بد بود، اما نه به خاطرِ قرص، بلکه به خاطرِ این وضعیت. در کمپ‌ها به ما می‌گفتند که این، «بازیِ آخر، کشیدن تا خرخره» است؛ یعنی آخرین تلاش برای مصرف. و من واقعاً تا آخرین لحظه می‌کشیدم هر نوع موادی که داشتم، اما در نهایت، باید جوابِ آن همه کشیدن و مصرف را پس می‌دادم.

‌

ممنونم که به صحبت‌های من گوش دادید.

‌تایپ مطالب: مسافر محمد

عکس، تنظیم و بارگذاری: مسافر میلاد

‌