پنجمین جلسه از دور شصت و یکم از سری کارگاههای آموزشی کنگره ۶۰، نمایندگی پارک لاله، به استادی راهنمای محترم مسافر امیرعباس، نگهبانی مسافر وحید و دبیری مسافر آزاد، با دستور جلسه «DST و تجربه من از سایر روشها» در روز سهشنبه ۱۹ آبان ماه ۱۴۰۵، رأس ساعت ۶:۰۰ صبح آغاز به کار کرد.سلام دوستان، امیرعباس هستم یک مسافر.

خدا قوت و خسته نباشید عرض میکنم خدمت ایجنت و گروه مرزبانی و همچنین نگهبان جلسه، آقا وحید، که این فرصت را فراهم کردند تا برای نخستین بار در پارک لاله این جایگاه را تجربه کنم و خدمتگزار باشم.
من همیشه حالوهوای پارک لاله را دوست داشتهام؛ چه در روزهای سرد زمستان و چه در روزهای گرم تابستان که مسافران و همسفران برای حضور در این فضای آموزشی و ورزشی به پارک میآیند. هرکسی هم که نزد استاد امین میرود و از ایشان راهنمایی میخواهد، معمولاً با پیشنهاد حضور در پارک لاله روبهرو میشود؛ زیرا پارک در ابعاد مختلف زندگی انسان، هم در صور آشکار و هم در صور پنهان، نقش مؤثری دارد.
در مورد دستور جلسه، باید بگویم که من در سال ۱۳۹۹، در اوج دوران کرونا، وارد کنگره ۶۰ و شعبه پرستار شدم. پیش از آن روشهای مختلفی را تجربه کرده بودم و به همین دلیل به دنبال روشی تازه و متفاوت با تجربههای قبلی خودم بودم.
در آن زمان، راهنمای تازهواردین شعبه پرستار، آقای مهدی سبزعلیان بودند. حضور من در جلسات تازهواردین، به دلیل اینکه هفتهای یک بار شرکت میکردم، حدود یک ماه طول کشید. در این مدت، دائماً روش کنگره را با روشهایی که قبلاً تجربه کرده بودم مقایسه میکردم.
یکی از روشهایی که پیش از ورود به کنگره تجربه کرده بودم، کمپهای ۲۱، ۶۰ و ۹۰ روزه بود. دردهای جسمی و شرایطی که در آن دوران تحمل میکردم، واقعاً برایم دشوار بود. نکته مهم این بود که هر بار از کمپ خارج میشدم، همان روز دوباره به تهیه و مصرف مواد روی میآوردم. اما در کنگره با مسیر متفاوتی روبهرو شدم. در اینجا قرار نیست فقط مصرف مواد متوقف شود؛ بلکه انسان با یک مبدأ مشخص وارد مسیر درمان میشود و مقصدی برای حرکت خود دارد.
در کنگره، مسیر درمان با آموزش و حرکت همراه است و فرد بهتدریج میتواند از مرحله درمان خود فراتر برود و به فکر کمک به رهایی دیگر انسانها باشد. به نظر من، دریافت شال کمکراهنمایی و خدمت کردن در جایگاه راهنما، بخش مهمی از تکمیل فرایند درمان است.
درمان در کنگره مجموعهای از آموزشها و فعالیتهای مختلف را در بر میگیرد. نوشتن سیدیها، مصرف منظم دارو، حضور در پارک، استفاده از امکانات ورزشی مانند استخر و انجام خدمت، هرکدام بخشی از این مسیر هستند. همچنین خدمتهایی که در ساختمان سیمرغ انجام میشود، در همین چارچوب معنا پیدا میکند. زمانی که یک فرد چهار سال در جایگاه کمکراهنمایی خدمت میکند، فرصت پیدا میکند آموزشهای خود را عمیقتر کند و به مرحلهای از ثبات و اطمینان در مسیر زندگی برسد. به همین دلیل، شرکت در آزمون کمکراهنمایی و پذیرفتن مسئولیت خدمت، اهمیت زیادی دارد.
به تجربه من، روش DST مسیری تدریجی و قابلاجراست؛ بهگونهای که وقتی فرد بهدرستی در مسیر قرار میگیرد، گذر زمان و تغییراتی را که در وجودش اتفاق میافتد، بهتر درک میکند. گاهی برخی افراد میگویند این روش یا این دارو برایشان مؤثر نیست. من با توجه به تجربه خودم و آنچه در کنگره دیدهام، معتقدم برای بهرهمندی از این روش باید آموزشها را جدی گرفت، به راهنمایی راهنما توجه کرد و در انجام مسئولیتهای سفر خود استمرار داشت. در کنار این موارد، فرد باید به توانایی خود برای حرکت و تغییر نیز باور داشته باشد.
یکی از نکات مهم در روش DST، توجه همزمان به جسم، روان و جهانبینی است. درمان فقط به مصرف دارو در زمان مشخص محدود نمیشود؛ بلکه حضور در جلسات، دریافت آموزشها، انجام تکالیف و حرکت منظم در مسیر نیز اهمیت دارد. زمانی که این مجموعه بهدرستی اجرا شود، فرد میتواند تغییرات تدریجی و پایداری را در زندگی خود تجربه کند.
در کنگره، تجربههایی از بهبود برخی مشکلات جسمی در کنار طی کردن مسیر درمان مطرح شده است؛ از جمله مواردی درباره مشکلات دریچه قلب و فشار خون. این تجربهها برای من قابل تأمل هستند و اهمیت توجه به سلامت جسم و پیگیری وضعیت پزشکی را یادآوری میکنند. البته تشخیص و ارزیابی بهبود این بیماریها باید بر اساس بررسیهای پزشکی و نظر متخصصان انجام شود.
در مجموع، روش DST و آموزشهای کنگره ۶۰ فرصتی ارزشمند برای بازسازی زندگی انسان فراهم میکنند. ما باید قدر این فرصت را بدانیم و با درست سفر کردن، اجرای آموزشها و پذیرفتن مسئولیتهای خود، از این مسیر بهرهمند شویم.
از اینکه به صحبتهای من گوش کردید، سپاسگزارم.

ضبط و تایپ و عکس: مسافر علی از نمایندگی امیرکبیر
بارگذاری: مسافر وحید از نمایندگی لوئی پاستور
تهیه شده در گروه مرزبانی سایت پارک لاله
- تعداد بازدید از این مطلب :
313