سفر تدریجی از ناآگاهی تا خودشناسی

ششمین جلسه از دوره ششم جلسات لژیون سردار همسفران کنگره۶۰ نمایندگی دانیال اهواز به استادی دنور راهنما همسفر جمیله، نگهبانی پهلوان همسفر فروغ و  دبیری پهلوان همسفر ماهرخ روز دوشنبه ۱۸ آبان ماه ۱۴۰۵ ساعت ۱۴:۴۵ با دستور جلسه « DST و تجربه من از سایر روش‌ها» آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

آنچه باور است، محبت است و آنچه نیست، ظروف تهی است. من آنچه می‌گویم، کلام شخصی من نیست؛ بلکه سخن فردی است در جمع بی‌کران هستی که باور کردن آن کار هر کسی نیست.

در خصوص دستور جلسه امروز، می‌خواهم به اتفاقی اشاره کنم که تقریباً یک ماه پیش، در حوالی سیزدهم مهرماه رخ داد. در آن روز، آقای مهندس در ساعات بعدازظهر با مشکلی مواجه شدند و به بیمارستان رفتند. گویی دفتر حیات ایشان در این بُعد برای مدتی بسته شد؛ اما رسالت‌هایی که بر عهده من و امثال من، یعنی کسانی که پیام آقای مهندس را دریافت کرده‌اند، قرار دارد، بیش از پیش برایمان آشکار و مشخص شد.
به اعتقاد من، حضور در کنگره و قرار گرفتن در این مسیر، خود موهبتی بزرگ است. شاید بسیاری از افرادی که امروز در جمع ما حضور ندارند، به این دلیل نیست که قرار نیست پیام امروز را بشنوند؛ بلکه شاید هنوز زمان دریافت برخی پیام‌ها و شنیدن صحبت‌هایی که می‌تواند گره‌ای از مشکلاتشان باز کند، برایشان فرا نرسیده است. شاید قرار است فعلاً در همان شرایط باقی بمانند تا زمان مناسب برای دریافت آموزش‌هایشان فرا برسد.

غم و اندوهی که در وجود تک‌تک اعضا احساس می‌شود، همان حفره‌ای است که بر قلب همه ما تأثیر گذاشته و دلتنگی عمیقی را به همراه آورده است.

شاید این موضوع به عالم غیب ارتباط داشته باشد. همه ما به عالم غیب ایمان داریم و می‌دانیم چنین عالمی وجود دارد. همچنین می‌دانیم که بند اتصال میان ما و خداوند همواره برقرار و در جریان است.

اینکه احساسات من چگونه درگیر می‌شوند، چگونه وارد کنگره می‌شوم و پیام چه کسی را دریافت می‌کنم، همگی به القائات و میزان آمادگی و آرامش درونی خودم بستگی دارند.

در مورد دستور جلسه می‌خواهم به نکته‌ای اشاره کنم: گاهی ناراحتی و ناامیدی می‌تواند انسان را به قعر تاریکی‌ها بکشاند؛ اما گاهی همین ناراحتی و سختی، مانند سکوی پرتابی برای رسیدن به پیشرفتی بزرگ‌تر عمل می‌کند.

غم و اندوهی که امروز در دل تک‌تک ما وجود دارد، قطعاً روزی برایمان معنا و مفهوم خود را آشکار خواهد کرد. شاید دفتری بسته شود، اما قرار است بسیاری از چیزها تغییر کنند. شاید قرار است منِ همسفر، به شناخت عمیق‌تری از درون خودم برسم و چیزهایی را ببینم که پیش از این متوجه آن‌ها نبودم.

شاید اکنون سی‌دی‌ها را می‌خوانم، گوش می‌دهم و می‌نویسم؛ اما دیگر با همان نگاه و اندیشه گذشته به آن‌ها نمی‌نگرم. انگار چیزی در وجودم تغییر کرده و باعث شده است دوچندان از آموزش‌ها بهره ببرم و لحظه‌به‌لحظه ارزش آن‌ها را بیشتر درک کنم.
دی‌اس‌تی زندگی مرا متحول کرد.

زمانی که وارد کنگره شدم، در واقع من در کنگره را نزدم، اما بهای این حضور را پرداختم؛ بهایی که با تمام آن چیزهایی که در تنهایی با خودم نجوا می‌کردم، ارتباط داشت.

زمانی که مجرد بودم، یکی از آرزوهای قلبی‌ام این بود که خانه سالمندان داشته باشم. دوست داشتم به سالمندان کمک کنم، از آن‌ها مراقبت کنم، تر و خشکشان کنم، برایشان موسیقی بگذارم و آواز بخوانم. دلم می‌خواست انرژی و محبت خودم را به آن‌ها منتقل کنم. این یکی از خواسته‌های قلبی و آرزوهای بزرگ من بود.

از طرف دیگر، بسیار دوست داشتم به مردم خدمت کنم. اما در کنار این خواسته‌های زیبا، بخش دیگری از وجودم بود که خودم از آن خبر نداشتم؛ غرور، تکبر، منیت و بسیاری از ویژگی‌های دیگری که باید به‌تدریج آن‌ها را می‌شناختم.

اگر جمیله امروز بخواهد خودش را با جمیله‌ای که در نیمه دوم سال ۱۳۹۱ وارد کنگره شد مقایسه کند، متوجه تفاوت‌های بسیار زیادی خواهد شد.

وقتی به گذشته خودم نگاه می‌کنم، می‌بینم این تغییرات چقدر عمیق بوده‌اند و این سیستم چگونه به من کمک کرده است. گاهی احساس می‌کردم مانند کسی هستم که سرش را پایین انداخته و حرکت می‌کند؛ اما هر بار که سرم را بلند می‌کردم، شوک تازه‌ای به من وارد می‌شد. انگار برای لحظه‌ای دچار بهت و سردرگمی می‌شدم، دوباره سرم را پایین می‌آوردم و به خودم می‌گفتم: حرکت کن و در سکوت نمان.

اتفاقات پشت سر هم رخ می‌دادند. من تصور می‌کردم وقتی یک مرحله تمام شود، دیگر همه‌چیز تمام شده است و درس خودم را گرفته‌ام؛ اما به‌محض اینکه یک درس به پایان می‌رسید، درس دیگری آغاز می‌شد. یک دفتر بسته می‌شد و دفتر دیگری پیش روی من باز می‌شد.

زمانی که وارد کنگره شدم، حال روحی چندان مناسبی نداشتم. احساساتم کاملاً بسته بود. نه از زندگی لذت می‌بردم و نه آرامش داشتم. به‌نوعی آشفته و پریشان بودم.

شاید پسرم نقش بسیار مهمی در کمک به من داشت. باور کنید همیشه با خودم می‌گفتم: مگر می‌شود انسانی از اعتیاد هم راضی باشد و بابت آن از خداوند تشکر کند؟

اما امروز با تمام وجودم می‌گویم: به خداوند قسم، اگر اعتیاد پسرم و حضور او در این مسیر نبود، شاید هرگز به این شناخت و آگاهی نمی‌رسیدم.

سخت‌ترین دردی که یک مادر می‌تواند تحمل کند، این است که نقطه‌ضعفش را هدف قرار دهند. مادری که از جان و دل برای فرزندش می‌گذرد و حاضر است همه‌چیزش را فدا کند تا فرزندش حتی از یک تب، بیماری یا سرماخوردگی نجات پیدا کند، وقتی با اعتیاد فرزندش روبه‌رو می‌شود، درد عمیقی را تجربه می‌کند.

اما آموزش‌های دی‌اس‌دی چه چیزی به من آموخت؟

به من آموخت که جمیله، اجازه ورود به این مسیر به تو داده شده است؛ اما باید به‌صورت تدریجی و پله‌پله حرکت کنی. این حرکت آهسته و پیوسته، برای من به‌تدریج آشکار شد.

در آن زمان حتی نمی‌دانستم صور پنهان چیست و چه معنا و مفهومی دارد. بسیاری از مطالب برایم مبهم بود و آن‌ها را به‌درستی درک نمی‌کردم.

به جلسات می‌آمدم، صحبت‌ها را می‌شنیدم و لبخندهای دیگران را می‌دیدم. با خودم می‌گفتم: مگر ممکن است انسان در چنین شرایطی بخندد؟ مگر می‌شود دوباره شادی را تجربه کرد؟

اما به‌تدریج فهمیدم که بله، می‌شود خندید و دوباره از زندگی لذت برد.

خداوند به من کمک کرد و سفره آموزش برایم پهن بود؛ سفره‌ای که پیش روی من قرار گرفته بود و من مانده بودم که چگونه باید از این همه آموزش و آگاهی بهره ببرم.

وقتی یک مصرف‌کننده وارد مسیر اعتیاد می‌شود، این اتفاق یک‌شبه رخ نمی‌دهد. اعتیاد به‌تدریج وارد زندگی او می‌شود و آثار خود را بر جنبه‌های مختلف زندگی‌اش می‌گذارد. من همیشه با خودم درگیر این سؤال بودم که جمیله، کجا کم گذاشتی؟ کجا بیش از اندازه گذاشتی؟ چه کسی را با چه کسی مقایسه کردی؟ چرا چنین اتفاقاتی افتاد؟ مدت‌ها ذهنم درگیر این پرسش‌ها بود.

شاید باور نکنید، اما چندین سال درگیر این افکار بودم. حتی زمانی که سی‌دی‌ها را می‌نوشتم، گاهی هدفم فقط این بود که حرکتی انجام داده باشم، حرفی به کسی بزنم، دل کسی را شاد کنم یا قدمی برای دیگری بردارم؛ اما متوجه نبودم که چهار انگشتی که به سمت خودم اشاره می‌کنند، از دید من پنهان مانده‌اند و تمام توجهم به انگشت دیگری است که به سمت دیگران نشانه رفته است.

به‌تدریج احساساتم باز شدند و حرکتم آغاز شد. این حرکت آن‌قدر زیبا بود که گاهی با خودم می‌گفتم: خدایا، چگونه داری با من رفتار می‌کنی؟ چگونه به من کمک می‌کنی، درحالی‌که خودم حتی نمی‌دانم در کجای مسیر قرار دارم؟ چگونه این‌قدر هوای مرا داری و به من کمک می‌کنی، بدون اینکه خودم متوجه باشم؟

گاهی احساس می‌کردم در خواب و بیداری هستم. مدام با خودم می‌گفتم: جمیله، خواب هستی یا بیدار؟ آن‌قدر حواسم به همه‌چیز بود که متوجه نمی‌شدم خودم از هیچ‌چیزی لذت نمی‌برم.

پیش از اینکه پسرم مصرف‌کننده شود، شرایط زندگی خوب بود. بچه‌ها کوچک بودند و همه‌چیز در ظاهر روال عادی خودش را داشت. وقتی متوجه مصرف مسافرم شدم، به یاد می‌آورم که آن زمان خانم فروغ برای استادی من صحبت کرده بودند. من مدام به این فکر می‌کردم که برای درمان پسرم از چه راهی استفاده کرده‌ام. هرچه بیشتر به ذهنم فشار می‌آوردم، کمتر به نتیجه می‌رسیدم. حتی تعجب می‌کردم که چگونه ممکن است این‌قدر فراموشکار شده باشم و بسیاری از اتفاقات را به یاد نیاورم.

چند سال پیش، زمانی که وارد کنگره شدم، همیشه گذشته را برای خودم مرور می‌کردم. مانند فیلمی که بارها و بارها پخش شود، سناریوی غم‌انگیز زندگی‌ام را در ذهنم تکرار می‌کردم؛ اما از جایی به بعد، این روند برایم متوقف شد. به خودم گفتم: امروز را زندگی کن و از آن لذت ببر؛ فردا مشخص نیست چه اتفاقی خواهد افتاد. شاید امروز باشی و فردا نباشی.

در این مسیر به من آموخته شد که وقتی وارد سیستم کنگره می‌شوی، باید نگاهت به مالکیت تغییر کند. کنگره به من آموخت که تو صاحب فرزندت نیستی، صاحب خانه‌ات نیستی، صاحب ماشین و اموالت نیستی؛ هیچ‌چیزی به معنای واقعی متعلق به تو نیست.

آن زمان از خودم پرسیدم: پس چه چیزی متعلق به من است؟ من با چه چیزی باید این دنیا را ترک کنم و چه چیزی را با خودم ببرم؟

وقتی به این موضوع فکر کردم، متوجه شدم کوله‌پشتی‌ام بسیار سنگین است؛ اما خودم از سنگینی آن خبر نداشتم. بارهای زیادی را با خودم حمل می‌کردم که باید به‌تدریج آن‌ها را می‌شناختم و سبک می‌کردم.

هرچه بیشتر در مسیر آموزش حرکت کردم، عشق و محبت در وجودم بیشتر شد. حتی وقتی به پسرم نگاه می‌کردم، از خداوند تشکر می‌کردم. هر بار که یک قدم جلوتر می‌رفتم، با خودم می‌گفتم: خدایا، چگونه می‌خواهی به یک انسان لطف کنی؟ گاهی خداوند دست روی سخت‌ترین نقطه زندگی انسان می‌گذارد تا چشم‌هایش را به روی حقیقت باز کند.

من با تمام وجودم این تغییر را احساس کردم.

یکی از کارهایی که انجام می‌دادم، نوشتن دقیق صحبت‌های آقای مهندس در روزهای چهارشنبه بود. به جرئت می‌توانم بگویم صحبت‌های ایشان را کلمه‌به‌کلمه می‌نوشتم. کسی به من نگفته بود که این کار را انجام بدهم. من راهنمایی نداشتم و راهنمای من در آن دوران، خود آقای مهندس بودند.

به همین دلیل است که وقتی استاد جلسه، راهنما یا ایجنت صحبت می‌کند، گاهی احساس همزادپنداری می‌کنم. انگار آن صحبت‌ها مستقیماً با خود من است و به من می‌گوید: جمیله، این حرف‌ها با توست؛ حواست را جمع کن و خودت را پیدا کن.

هرگاه آقای مهندس مطلبی را مطرح می‌کردند، من با خودم می‌گفتم: جمیله، این صحبت برای توست؛ برو و آن را در وجود خودت پیدا کن.

تا زمانی که روی یک سی‌دی کار نمی‌کردم، سراغ سی‌دی بعدی نمی‌رفتم. سعی می‌کردم ابتدا خودم به خودم کمک کنم و اجازه بدهم آموزش‌ها در وجودم اثر بگذارند.

در این مسیر، اتفاقات و مشکلات زندگی هم ادامه داشتند. هرچه جلوتر می‌رفتم، گاهی مشکلات بیشتر می‌شدند. به خداوند می‌گفتم: خدایا، دیگر فکر می‌کنم چاشنی مشکلات بیش از اندازه زیاد شده است. کمی از این فشارها کم کن. شاید هنوز زمان آن نرسیده باشد که بتوانم زیر بار بعضی از مسائل بروم.

شاید هنوز زمان مناسبی برای گفتن برخی از آن اتفاقات نرسیده است؛ اما امیدوارم روزی بتوانم برایتان تعریف کنم که چه بحران‌هایی را پشت سر گذاشتم.

گاهی به مسافران می‌گفتم: شهرام، من اصلاً تصور نمی‌کنم که این جمیله چگونه دارد ساخته می‌شود. خداوند چگونه به او کمک می‌کند که بتواند چنین شرایطی را پشت سر بگذارد؟

حتی نزدیک‌ترین افراد زندگی‌ام، از جمله خواهر و برادرهایم که از اتفاقات زندگی من خبر داشتند، متوجه تغییراتم شده بودند. آن‌ها می‌دیدند که با وجود تمام سختی‌ها، چقدر محکم و قوی رفتار می‌کنم.

حتی همسرم نیز این تغییرات را احساس کرده بود و از من تعریف می‌کرد. مسافرم به من می‌گفت: جمیله، خیلی تغییر کرده‌ای؛ آن جمیله گذشته دیگر نیست و انگار انسان دیگری شده‌ای.

اما سفر واقعی من از زمانی آغاز شد که به شناخت عمیق‌تری از خودم رسیدم.

حدود هشت سال و نیم در جایگاه راهنمای تازه‌واردین خدمت می‌کردم. به تازه‌واردها پیام می‌دادم و صحبت‌هایی را مطرح می‌کردم، اما خودم هنوز به‌طور کامل به آن آموزش‌ها اعتقاد و باور نداشتم.

خانم فاطمه به خاطر دارند که آخرین مشاوره‌ای که انجام دادم، مربوط به ایشان بود. روزی که با ایشان مشاوره کردم، اتفاق عجیبی برایم رخ داد. تمام بدنم شروع به لرزیدن کرد. بعد از ایشان نیز خانم مهین بودند که با فاصله زمانی، آخرین مشاوره من محسوب می‌شدند.

در آن لحظه احساس کردم تلویزیونی که خاموش بوده، ناگهان روشن شده و صحنه‌ای از یک فیلم را به من نشان داده‌اند؛ صحنه‌ای که باعث شد متوجه شوم مشکل کارم کجاست.

فهمیدم که گاهی انسان حرف می‌زند، اما خودش به آن عمل نمی‌کند. آموزش می‌دهد، اما خودش حرکت نمی‌کند. برای دیگران نسخه می‌پیچد، اما همان نسخه را برای خودش اجرا نمی‌کند.

من هم دقیقاً در چنین شرایطی قرار گرفته بودم. برای دیگران توصیه‌هایی داشتم، اما برخی از آموزش‌ها را برای خودم نگه می‌داشتم. آنچه به نفع خودم بود، به شکلی دیگر بیان می‌کردم و آنچه به نفع دیگران بود، جور دیگری بازگو می‌کردم.

این اتفاق برای من شوک بزرگی بود؛ شوکی که باعث شد واقعاً از خواب بیدار شوم.

وقتی به خانه برگشتم، ساعت‌ها با خودم فکر کردم که چرا تا آن روز به این مسئله توجه نکرده بودم؟ چرا متوجه نبودم که بین حرف‌ها و عملکردم فاصله وجود دارد؟

صورت مسئله اعتیاد برای من فقط نوشته‌ای بود که آن را می‌خواندم؛ اما به عمق آن اعتقاد نداشتم. فقط مطالب را تکرار می‌کردم، بدون اینکه باور و عمل واقعی در آن‌ها وجود داشته باشد.

از آن روز به بعد، هر قدمی که برمی‌داشتم، تأثیر نیروهای مثبت را بیشتر احساس می‌کردم. گویی وقتی انسان یک قدم برمی‌دارد، خداوند ده قدم برای او برمی‌دارد و راه‌های تازه‌ای پیش رویش قرار می‌دهد.

به اعتقاد من، نقش‌های سنگین و سخت را به کسانی می‌سپارند که توانایی ایفای آن نقش‌ها را داشته باشند. همان‌طور که در سینما، نقش‌های مهم و دشوار را به بازیگران توانمند می‌سپارند؛ بازیگرانی که می‌توانند آن نقش را به‌خوبی اجرا کنند. برای مثال، بازیگرانی مانند شهاب حسینی که نقش‌های مهمی را بر عهده می‌گیرند و به‌خوبی از عهده آن‌ها برمی‌آیند.

در زندگی نیز همین‌طور است. شاید افرادی که امروز در این سیستم حضور دارند، نقش‌های بسیار سختی بر عهده داشته باشند. مادری که سه پسر مصرف‌کننده دارد یا خانواده‌ای که با چند مصرف‌کننده زندگی می‌کند، قطعاً با شرایط دشواری روبه‌روست.

اما سؤال اینجاست که مواد مخدر در وجود یک مصرف‌کننده چه تأثیری گذاشته است؟ من به‌عنوان همسفر، تا چه اندازه توانسته‌ام این تأثیرات را بشناسم؟ آیا فقط ظاهر قضیه را می‌بینم و به صور آشکار توجه می‌کنم یا می‌توانم صور پنهان را نیز درک کنم؟اصلاً صور پنهان چیست و چه مفهومی دارد؟صورت مسئله اعتیاد چیست؟ دی‌اس‌تی چه می‌گوید؟

دی‌اس‌تی به ما می‌آموزد که مواد مخدر یک‌باره وارد بدن انسان نشده است؛ بلکه به‌آرامی و به‌تدریج وارد بدن شده و تخریب ایجاد کرده است. بنابراین، کاهش و درمان نیز باید به‌صورت تدریجی و پله‌پله انجام شود.

مدت‌زمان این فرایند درمان برای همه یکسان نیست. برای یک نفر ممکن است ده تا یازده ماه طول بکشد و برای فرد دیگری شرایط متفاوت باشد.

گاهی منِ همسفر باید صبر کنم و در فهرست نوبت قرار داشته باشم. شاید هنوز اجازه ورود به مرحله‌ای از مسیر برای مسافرم صادر نشده باشد. در چنین شرایطی باید از خودم بپرسم: چرا؟ چرا این مسئله برای من اتفاق افتاده است؟

من همیشه تصور می‌کردم چون خدمت می‌کنم، پس باید همه‌چیز مطابق خواسته من پیش برود؛ اما به‌تدریج فهمیدم که حتی خدمت کردن هم می‌تواند تحت تأثیر منیت قرار بگیرد.

جمیله، تو برای چه کسی خدمت می‌کنی؟ آیا واقعاً برای رشد خودت قدم برمی‌داری یا در پشت این خدمت، منیتی پنهان شده است؟

خداوند به تو اجازه داده است که خدمت کنی. این اجازه و فرصت، نعمتی بزرگ است. خدمت در کنگره فرصتی ارزشمند است که اگر قدر لحظه‌به‌لحظه آن را بدانیم، می‌توانیم برکت آن را در زندگی خود احساس کنیم.

گاهی برای کسی که مسافرش هنوز در فهرست انتظار قرار دارد، دری در زندگی باز می‌شود که حتی خودش هم آن را نزده است. گاهی اتفاقاتی رخ می‌دهد که انسان تصورش را هم نمی‌کرد.

من معتقدم اگر قدر لحظه‌به‌لحظه حضور در کنگره را بدانیم، برکت آن در زندگی، زمان و روابطمان آشکار خواهد شد.

آقای مهندس دانشمند بزرگی هستند. ایشان اطلاعات و دانشی دارند که درک بسیاری از آن‌ها برای ما آسان نیست. گاهی مطالبی مطرح می‌شود که در ابتدا برایمان عجیب یا مبهم است؛ اما وقتی بیشتر فکر می‌کنیم، متوجه می‌شویم که هرکدام از آن‌ها می‌تواند دریچه‌ای تازه برای شناخت و آگاهی باشد.

من بارها با خودم فکر کرده‌ام که چرا خداوند این سفره آموزش را برای ما پهن کرده است؟ چرا مسیر کنگره در برابر ما قرار گرفته است؟ ابتدا خداوند، سپس استادان و آموزش‌های آقای مهندس و بعد از آن ما که وظیفه داریم این آموزش‌ها را دریافت کنیم و به دیگران منتقل کنیم.چرا این فرصت نصیب ما شده است؟

چرا مسیری که می‌تواند انسان را به سوی خداوند و شناخت حقیقت هدایت کند، برای برخی روشن و مشخص می‌شود و برای برخی دیگر هنوز ناشناخته باقی می‌ماند؟

شاید قرار است یارانی که باید در کنار یکدیگر قرار بگیرند، جمع شوند و از این پیوند محبت، اطلاعات و آموزش‌هایی کسب کنند و آن‌ها را با خود به همراه ببرند.

قرار است حس‌های منفی به‌تدریج از وجود ما دور شوند و جای خود را به حس‌های مثبت بدهند.

منِ همسفر باید از خودم بپرسم: وقتی سیستم ایکس تخریب می‌شود، این تخریب چه تأثیری بر من می‌گذارد؟ سیستم ایکس برای من چه معنا و مفهومی دارد؟ چرا یک همسفر باید حالش خراب باشد؟ چرا باید این‌قدر درگیر مسافرش شود؟

هرچه بیشتر در این مسیر حرکت می‌کنیم، متوجه می‌شویم که گاهی مسافر با تحمل سختی‌های سفر و حرکت در مسیر درمان، در واقع به همسفر خود نیز لطف می‌کند.

من همیشه می‌گویم اگر مسافر از حالت خماری و اعتیاد خارج شود، اما همسفر که مکمل اوست، وظیفه خودش را به‌درستی انجام ندهد، ممکن است خودش دچار همان حالت شود و جایگزین مسافرش شود.

آقای مهندس این موضوع را به شکلی برای من توضیح دادند که توانستم مفهوم آن را بهتر درک کنم.

اگر بخواهم درباره آقای مهندس صحبت کنم، ساعت‌ها زمان لازم است. به همین دلیل می‌گویم باید قدر لحظه‌به‌لحظه حضور در سیستم و کنگره را بدانیم.

ما در جایی قرار گرفته‌ایم که فقط خداوند می‌داند چه فرصت‌ها و آموزش‌هایی در اختیارمان قرار گرفته است. باید بدانیم پشت هر نقشی که در این مسیر بر عهده داریم، مسئولیتی وجود دارد.

گاهی انسان آن‌قدر در نقش خودش غرق می‌شود و آن را

جدی می‌گیرد که بسیاری از حقایق را فراموش می‌کند. این صحبت را قبل از هر کسی به خودم می‌گویم؛ زیرا می‌دانم خداوند چقدر به من لطف کرده است.

هر بار که دلم بیشتر می‌سوخت و سختی بیشتری را تجربه می‌کردم، احساس می‌کردم قوی‌تر شده‌ام. با خودم می‌گفتم باید ایستاده بمانم و تسلیم نشوم.

اگر قرار است امروز دفتر اعتیاد بسته شود، من باید هر روز قوی‌تر از روز قبل باشم و برای خانواده خودم الگو باشم.

آموزش‌های کنگره فقط برای من نبودند؛ بلکه تمام اعضای خانواده‌ام نیز از آن‌ها بهره‌مند شدند. گاهی کافی بود تنها یک جمله از صحبت‌های آقای مهندس را برای یکی از اعضای خانواده بیان کنم تا حالش بهتر شود.

این میزان از تأثیرگذاری و برکت آموزش‌ها برای من بسیار ارزشمند است.

دیروز یکی از بستگانم با من تماس گرفت. حال روحی بسیار نامناسبی داشت. ایشان دکترای روان‌شناسی داشتند، اما شرایط روحی‌شان به‌گونه‌ای بود که احساس کردم ممکن است به سمت افکار و شرایط نامناسبی بروند.

من فقط یک نکته را به ایشان یادآوری کردم. گفتم: یادت باشد، یکی از مسائلی که گاهی برای من و تو اتفاق می‌افتد، قضاوت کردن است.

گاهی آن‌قدر خودمان را درگیر دلسوزی برای دیگران می‌کنیم که فراموش می‌کنیم هر انسانی باید آموزش مخصوص خودش را دریافت کند. گاهی پا در کفش خداوند می‌کنیم و می‌خواهیم برای همه تصمیم بگیریم و همه را نجات بدهیم؛ درحالی‌که هرکس باید مسیر و آموزش خودش را طی کند.

امیدوارم هرکدام از ما بتوانیم کلیدهایی را که در اختیار داریم، در جای درست استفاده کنیم. همه ما کلیدهای زیادی در اختیار داریم؛ اما مهم این است که بدانیم هر کلید را کجا و برای چه کاری باید به کار ببریم.

از اینکه با صبر و حوصله به صحبت‌های من گوش دادید، بسیار سپاسگزارم.

مشتاق هستم صحبت‌های شما را نیز بشنوم؛ زیرا دوست دارم هرکدام از شما آنچه را که از درون خودتان دریافت کرده‌اید، بیان کنید.

آقای مهندس می‌فرمایند اگر به دنبال صحبت‌ها و مطالب در سایت‌ها بگردید تا صرفاً اطلاعاتی کسب کنید و چیزی برای گفتن داشته باشید، این کافی نیست.

مهم این است که آنچه را بیان می‌کنید، از وجود خودتان برخاسته باشد؛ چیزی باشد که واقعاً در درونتان احساس کرده‌اید و در مسیر زندگی و آموزش به آن رسیده‌اید.

از شما ممنون می‌شوم اگر دریافت‌ها و تجربیات واقعی خودتان را با دیگران به اشتراک بگذارید.

مرزبان کشیک: همسفر شراره و مسافر محمدرضا

عکاس: همسفر آرزو رهجو راهنما همسفر ندا(لژیون پانزدهم)

تاپیست:همسفر زهرا رهجو راهنما همسفر زهرا

ویراستاری و ارسال: همسفر مهشید نگهبان سایت

همسفران دانیال اهواز