از ویرانه‌های جزیره تا روشنایی DST؛ روایت یک رهایی

نهمین جلسه از دور نود و چهارم کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰، نمایندگی آکادمی، با استادی مسافر مهران، نگهبانی مسافر میثم و دبیری مسافر محمد حسن، با دستور جلسه "دی‌اس‌تی و تجربه من از سایر روش‌ها" دوشنبه هجدهم آبان 1405 در ساعت ۱۷ آغاز به کار کرد.

خلاصه سخنان استاد:

سلام، دوستان مهران هستم یک مسافر.
‌
در ابتدا جا دارد از راهنمای خودم تشکر کنم که  امروز اجازه داد این جایگاه را تجربه کنم، از ایجنت محترم و مرزبان‌ها سپاسگذارم که اجازه دادند خدمت کنم و آموزش بگیرم.

در مورد موضوع جلسه و بر اساس آموزش‌های سی‌دی صورت مسئله، استاد جلسه نیازی ندارد برود اینترنت سرچ کند یا مطلبی را حفظ کند؛ کافی است در این جایگاه، تجربه خود را بیان کند و به عنوان یک نظاره‌گر، نگاهی به پشت سر بیندازد تا ببیند برای درمان اعتیاد چه کارهایی انجام شده است. همان جمله‌ی معروف جناب مهندس که همواره در سی‌دی‌ها تکرار می‌کنند: رنج و بشر به خاطر دانش‌های کشف‌نشده است.

وقتی به گذشته نگاه می‌کنم، می‌بینم بناهایی که به واسطه بیماری اعتیاد ساخته شده بود، همگی ویران و مخروبه شدند؛ چون پایه و اساس علمی نداشتند. روزگاری به معتاد به عنوان مجرم نگاه می‌کردند. پیش‌ترها، در زمان‌های قدیم، پروژه‌ای به نام جزیره وجود داشت؛ اگر کسی چند بار مصرف مواد را تکرار می‌کرد، او را به آنجا می‌فرستادند تا با شرایطی بسیار سخت نگهداری شود. شرایط به گونه‌ای بود که پس از یکی دو سال، بدن فرد دچار آسیب و کرم‌گرفتگی بدنش می‌شد! دیدگاه‌ها نسبت به اعتیاد و معتاد بسیار تاریک و متغیر بود.

کمی که جلوتر آمدیم، خواستند بیماری اعتیاد را با قرص فشار خون کلونیدین درمان کنند؛ قرصی که فشار را پایین می‌آورد، فرمان مغز را مختل می‌کرد و فرد پیرامون خود را نمی‌دید. کسانی که تجربه URD یا سم‌زدایی فوق‌سریع را دارند، خوب می‌دانند که من چه می‌گویم؛ فرد کاملاً گیج و منگ بود و در حال خودش نبود.

من شخصاً تجربه این روش‌ها را دارم. یواش‌یواش نظریه‌ی استفاده از نالتروکسان و  نالوکسان  آمد. می‌گفتند نالتروکسان بقایای مواد مخدر رسوب‌کرده در خون را پاک می‌کند و برای ۲۴ تا ۴۸ ساعت تست ادرار را منفی می‌کند؛ یعنی وقتی آزمایش می‌دهی، مورفینی در خونت نیست! این هم یک نظریه بود. از یک طرف، مدعیان این روش‌ها می‌گفتند اعتیاد درمان ندارد و از طرف دیگر مدعی درمان ۲۴ ساعته بودند، در حالی که خودشان هم نمی‌دانستند چه می‌کنند!

کمپ‌های دولتی نیز با جمع‌آوری معتادان کار را ادامه دادند، اما تمام این روش‌ها صرفاً تخریب مضاعف به جا گذاشت؛ چرا که هیچ مرجع علمی و توافق نظری روی دانش اعتیاد وجود نداشت. هر فردی از زاویه دید خودش نظری می‌داد؛ پزشکان، مهندسان، و کسانی که در حوزه‌های مختلف مثل یوگا بودند، هر کدام حرف متفاوتی می‌زدند، چون پای علم در میان نبود و فقط می‌خواستند ادعا کنند که اعتیاد را درمان کرده‌اند.

تا اینکه من سال‌ها درگیر یکی از همین NGOها بودم که نام بردن از آن ضرورت ندارد؛ جایی که می‌گفتند اعتیاد بیماری‌ای است مرموز، لاعلاج و پیش‌رونده. من سال‌ها این تعریف را در ذهن خود تکرار کرده بودم. مرموز یعنی ناشناخته، لاعلاج یعنی درمان‌پذیر نیست، و پیش‌رونده یعنی اگر غفلت کنی عود می‌کند! در آنجا کار به جایی می‌رسد که فرد پس از ده سال رهایی، هنوز می‌ترسد اسم مواد را بیاورد تا حالش بد نشود و دوباره به سمت مصرف نرود؛ خب، این که درمان نیست!

تا اینکه به کنگره ۶۰ آمدم. مهندس می‌فرمایند ما در کنگره ۶۰ اول مصرف کردن را یاد می‌دهیم و سپس ترک مصرف را. آمدیم مصرفمان را منظم کردیم، سر ساعت و با مقدار معین گوش به فرمان شدیم و با متد DST آشنا شدیم. متد DST می‌گوید اعتیاد طی حداقل ده ماه درمان می‌شود و برای این کار به زمان نیاز داریم. با شربت اپیوم تینچر OT کار می‌کنیم و فرقی نمی‌کند فرد چه نوع ماده مخدری مصرف می‌کند؛ با همین پروتکل درمان انجام می‌شود.

اگر کسی آشپزی بلد نباشد و بخواهد با مواد اولیه غذایی درست کند، معلوم است چه شلم‌شوربایی به پا می‌کند! اما راهنماهای کنگره و اساتیدی که پیش از ما این مسیر را رفته‌اند، پروتکل را به خوبی بلدند و به ما آموزش می‌دهند. و این‌گونه است که متد DST به عنوان کامل‌ترین و بی‌نقص‌ترین روش، به درمان قطعی می‌رسد؛ روشی که همگی می‌دانیم پاسخ خود را پس داده و جواب داده است.
حالا که مدتی کوتاه از رهایی‌ام می‌گذرد، این را از اعماق دل می‌گویم؛ وقتی به گذشته فکر می‌کنم —البته خودم را به طمعِ مصرف نزدیک نمی‌کنم— اما وقتی یاد مواد می‌افتم، می‌بینم دیگر هیچ حس و کششی نسبت به آن ندارم. آن اوایل که به کنگره آمده بودم، خیلی دوست داشتم از بچه‌هایی که حال خوش و رهایی‌های بالا داشتند بپرسم که: آیا واقعاً بعد از رهایی هم همین‌طور بی‌حس و بی‌تفاوت نسبت به مواد می‌شوید؟ راهنمایم می‌گفت: «صبر کن، خودت می‌رسی.» و امروز واقعاً به همان احساس رسیدم؛ یعنی اگر در و دیوار هم حس داشتند، من دیگر نسبت به مواد مخدر هیچ حسی ندارم.

در ادامه، همین متد DST باعث شد تا درمان نیکوتین ما هم با روش درمان شود و کاهش پله‌پله صورت بگیرد. از سوی دیگر، مقالات علمی ارائه‌شده توسط جناب مهندس توانست در معتبرترین مجلات جهان مورد داوری و پذیرش قرار گیرد.

در پایان، امیدوارم تک‌تک ما با سرلوحه قرار دادن معرفت، عمل سالم و عدالت، رهجویانی خوب برای این مرد بزرگ و دانشمند فرزانه باشیم؛ هم در این بُعد و هم در ابعاد دیگر حیات.
از اینکه به صحبت‌های من توجه کردید از همگی شما سپاسگزارم.
تایپ: مسافر مهران لژیون هشتم
عکس و تنظیم خبر: مسافر حمید لژیون دوم