جلسه سیزدهم از دور اول سری کارگاه‌های آموزشی خصوصی کنگره ۶۰ لژیون خوانسار به استادی مسافر علی نگهبانی مسافر جلال و دبیری مسافر محمد با دستور جلسه(DSTوتجربه من از سایر روشها)در روز یک شنبه ۱۷ آبان ماه ۱۴۰۵ راس ساعت ۱۷ آغاز به کار نمود.
خلاصه سخنان استاد:
سلام دوستان علی هستم یک مسافر
خداوند بزرگ را شاکرم که اجازه داد در این جایگاه خدمت کنم و آموزش بگیرم از ایجنت محترم و نگهبان و دبیر محترمشان سپاسگزارم بابت این خدمت. یادمه دوستی داشتم که هم پدرش و هم خودش مصرف‌کننده بودند. هر وقت کنارش می‌نشستم، از اومی‌پرسیدم: «شما تجربه‌ات خیلی بیشتر از من است، آیا راهی برای ترک کردن وجود دارد؟» یک روز آن بنده خدا به من گفت: «قرص جدیدی آمده که آن را به ایثارگران و جانبازان می‌دهند و بسیار عالی است. من مدتی است که دارم از آن استفاده می‌کنم.» گفتم: «تو که از تهران آمده‌ای، حتماً این قرص را برای من هم بیاور.»روز اولی که آن قرص را خوردم، با خودم گفتم: «خدایا شکرت! بالاخره چیزی پیدا شد که بتوانیم با آن دیگر مواد نکشیم.» اما پس از مدتی مصرف، احساس کردم دارم آن حالت روانی و طبیعی خودم را از دست می‌دهم؛ انگار احساساتم کاملاً دگرگون شده بود، دیگر نمی‌شد با آن احساسات زندگی کرد، دید آدم نسبت به زندگی عوض می‌شد و جامعه به نظرش شکل دیگری می‌آمد. کار به جایی رسید که مصرف قرص را کم کردم و به نصف یا یک‌چهارم رساندم، اما باز هم نتوانستم آن را ترک کنم.خیلی تلاش کردم؛ به سراغ متادون رفتم و گفتم: «اشتباهات گذشته را تا الان انجام می‌دادیم، متادون چیز خیلی خوبی است.» با یک سی‌سی متادون شروع کردم تا جایی که وقتی برای زیارت به مدت ۱۰ روز به کربلا رفتم، دو شیشه متادون با خودم برداشتم. وقتی برگشتم دیگر متادونی نداشتم؛ متادونی که به معنای واقعی کلمه، زندگی را از من گرفته بود. در طول ۱۸ سال دوران مصرفم (به‌جز ۴، ۵ سال اول که اصلاً تمایلی نداشتم)، روش‌های بسیار سختی را تجربه کردم و خیلی دوست داشتم ترک کنم اما نمی‌شد. مدام تحقیق، پرس‌وجو و سؤال‌وجواب می‌کردم، اما از هرکسی که می‌پرسیدی روش متفاوتی پیشنهاد می‌کرد؛ طوری که احساس می‌کردی از یک چاله درآمده‌ای و افتاده‌ای توی یک چاه عمیق‌تر!یک روز که در حال مصرف بودم، فردی پیش من آمد که گفت قبلاً مصرف‌کننده بوده است. اول باور نمی‌کردم؛ چون پیش هر کسی که نشسته بودم و مصرف‌کننده بود، حال و روز دیگری داشت، خمیازه می‌کشید یا آبریزش بینی داشت. او گفت: «نه، من به کنگره رفته‌ام و سفر کرده‌ام.» من قبلاً هم چیزهایی درباره کنگره شنیده بودم، اما قسمت نبود همان موقع بروم. کمی از او سؤال کردم و دیدم هم حالش بسیار خوب است، هم دیگر هیچ نیازی به مصرف ندارد و وسوسه‌ای هم سراغش نمی‌آید. خیلی خوشم آمد.پس از چند جلسه که گذشت، به من گفت: «نیازی نیست خودت را اذیت کنی و مدام دنبال یک راه برای ترک بگردی؛ بنشین قشنگ مصرفت را بکن و هر زمانی که تصمیمت قطعی شد...» بعد از چند جلسه به او گفتم: «می‌شود مرا به کنگره ببری؟» خدا خیرش بدهد، آن بنده خدا با اینکه کاسب بود، مدتی مرا به شعبه گلپایگان برد.یکی دو ماه اول خیلی متوجه اوضاع نبودم، اما در طول سفرم دیدم که اینجا دقیقاً همان جایی است که سال‌ها کلاف سردرگم زندگی‌ام را گم کرده بودم و می‌توانم آن را پیدا کنم. آرام‌آرام سفرم را شروع کردم و حالم بسیار خوب شد. ابتدا خواسته‌ی درمان داشتم؛ از طرفی آدم بی‌نظمی بودم، اما تنها کار درست و مفیدی که می‌توانم بگویم در زندگی‌ام انجام داده‌ام، همین سفر در کنگره است. از روز اول، هر چه راهنما گفت مو‌به‌مو اجرا کردم. پس از مدتی واقعاً ایمان آوردم و دیدم اینجا همان جایی است که دنبالش می‌گگردم. نمی‌گویم مسیر سفر سختی نداشت؛ بالاخره سختی‌های خودش را داشت، اما در همان ۵، ۶ ماه اول به باوری عمیق رسیدم و دقیقاً هرچه راهنما گفت را انجام دادم.خدا را شکر می‌کنم که با کنگره آشنا شدم و روزبه‌روز حالم بهتر شد. یکی از مهم‌ترین چیزهایی که مرا در کنگره ماندگار کرد، نظم و انضباطی بود که به زندگی‌ام بخشید. یاد گرفتم که حتی برای مصرف مواد و برنامه‌ریزی آن نیز باید نظم داشته باشم؛ بدون برنامه و نظم اصلاً نمی‌توان مواد را ترک کرد و حتماً باید یک چارچوب و برنامه‌ی دقیق وجود داشته باشد. به همین دلیل بود که در کنگره ماندگار شدم و سفر خوبی را تجربه کردم. باز هم می‌گویم، تنها کار درستی که در تمام زندگی‌ام انجام دادم، سفرم در کنگره بود؛ همین باعث شد که امروز بدون هیچ‌گونه وسوسه‌ای و با حالی کاملاً خوش، رها شوم. از همه شما ممنونم که به صحبت‌های من گوش دادید.
تایپ عکس همسفر علی
تنظیم و ارسال مسافر محمد
مسافران نمایندگی خوانسار
- تعداد بازدید از این مطلب :
175