سروده ای از یک مسافر (نمایندگی میخک مشهد)

نور پاک ما

سخن سر کنم از یکی پاک‌زاد
که در دام اندوه و ظلمت فتاد

رها بود و دانا، به علم و هنر
مهندس، پیِ کار و کوشش، به سر

ولی چرخ گردون بر او دام چید
ز جام سیاهی، شرنگ غم چشید

شبی با بلایی سیه‌خو به کام
درآمد، گرفتار رنج و آلام

شد آن بند سنگین، وبال تنش
سیه گشت روز و شب روشنش

بسی کوششی کرد بهر نجات
که یابد برون، راه نور و حیات

طبیبان و یاران به یاری رسید
ولی چاره‌ای بهر جانش ندید

کسی را نبود از درونش خبر
بسی رنج برد و نبودش ثمر

چو بهمن ماه موسم روزه رسید
امید رهایی به جانش دمید

به گاه سحر، در سکوت و نیاز
نهان داشت در سینه، سوز و گداز

نظامی بنا کرد در مصرف آن دوا
به تدبیر و میزان، به راه شفا

همی پیش رفت در سال و ماه
برآمد ز تاریکی، روشن به راه

به دی‌اس‌تی آن زمان راه یافت
به درمان آلام مردم شتافت

دگر نه خماری، نه رنجی دگر
طلوعی درخشید از آن بام و در

چو آذر رسید و تلاشش تمام
برآمد سپیده، پس از سال‌ها شام

چو خود رست از رنج و درد و بلا
رسالت بدانست بر مردم مبتلا

بگفتا: «نشاید که تنها رهم
بباید که با دیگران درنهم»

بنا کرد بنیادی برای نجات
که بخشد به خسته‌دلان، شور حیات

نه معتاد خواند رهروان را خطاب
مسافر بخواند و گشود آن کتاب

شد آن چهارده وادی، ره پر گهر
که انسان شود رسته از دام شر

چو عمری گذشت از تلاش و امید
جهان از صفای وجودش برید

زمانش سر آمد به روز قَدَر
به سوی خدا رفت و راهی دگر

تن خاکی‌اش رفت در خاک پاک
ولی روح او ماند فراتر ز خاک

مپندار کین چشمه خاموش شود
چنین مکتبی را فراموش شود

ببین دیده‌بانان که صف بسته‌اند
کمر بر دفاع از خرد بسته‌اند

برای هدایت شده راهنما
تجلی حکمت، به مهر و وفا

رهاگشتگانش به این مکتب‌اند
پی خدمت و عشق، کمر بسته‌اند

نمی‌میرد آن‌کس که دل زنده کرد
جهان را به عشق و به دانش زیبنده کرد

دژاکام زنده‌ست در جان ما
چو نوری درخشان، در ایمان ما

نگارنده: مسافر سوگند- لژیون دهم نمایندگی میخک مشهد
ویرایش: راهنما مسافر زهرا- نمایندگی میخک مشهد
بازبینی و ارسال: مسافر خاطره